آتش به اختیار برای مهارآتش به ازدواج

مصطفی امینی خواه

«قرآن کریم» دربارة ازدواج، دو تعبیر به کار برده است: «نکاح» و «اِنکاح».

نکاح به معنی ازدواج کردن و انکاح به معنای به ازدواج درآوردن است.

دستور به نکاح در آیة 3 سورة «نساء» آمده است:

«فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ»

و دستور به انکاح در آیة 32 سورة «نور»:

«وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‏ مِنْكُمْ وَ الصَّالِحينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللهُ واسِعٌ عَليم»

برایند این دو آیه این است که به همان میزان - و چه بسا بیشتر - که خود بی‌همسران وظیفة اقدام به ازدواج دارند، دیگران نیز باید برای ازدواج آنان پا پیش گذارند.

خدای متعال دستور انکاح را با فعل امر صادر فرموده است که نشان از مطلوبیت شدید این مسئله نزد او دارد.

مخاطب دستور انکاح، همة جامعه هستند؛ اعمّ از پدر و مادر، معلّم، روحانی، کارفرما، دوست، همسایه و... .

همه وظیفه دارند شایستگان برای ازدواج را به یکدیگر معرفی کنند، مقتضیات ازدواج را فراهم آورند و موانع را برطرف سازند.

همه وظیفه دارند برای ازدواج زمینه‌سازی کنند؛ ولو این زمینه‌سازی، فراهم کردن شغل و مسکن باشد.

ازدواج اگر در پیچ و خم افتد و با بن‌بست مواجه شود، محلّه و شهر و کشوری را به آتش می‌کشد.

سلامت اخلاقی و اعتقادی فرد و جامعه، وابستگی شدیدی به تأهّل دارد؛ تا آنجا که هرکس ازدواج کند، نیم دینش را حفظ کرده و اگر به موقع ازدواج کند، دو سوم دینش را پاسبانی کرده است.

کسانی که دغدغة فرهنگ دارند و از آسیب‌های اجتماعی هراسناک هستند، باید ازدواج صحیح، صالح و به هنگام را در اولویت فعّالیت فرهنگی قرار دهند؛ چرا که تقریباً هیچ حرکت فرهنگ‌مدارانة دیگری را نمی‌توان یافت که ضامن دو سوم اخلاق و عقیده باشد.

یکی از اوّلین مفاهیمی را که فرمان تاریخی آتش به اختیار - که برای پوشش اختلال مراکز فرماندهی صادر شده است - پوشش می‌دهد، همین سازمان‌دهی امر ازدواج است. وقتی نهادهای تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیر، اولویت‌های مهمّی، چون ازدواج را به محاق بازی با عروسک‌های سیاسی برده‌اند، افسران جنگ نرم، آتش به اختیار به میدان می‌آیند و به آن، سازمان و سامان می‌بخشند.

ظرفیت بی‌نظیر فضای مجازی، فرصت خوبی برای بسترسازی و مانع‌زدایی از ازدواج استغ به شرط آنکه کار خودجوش و تمیز صورت گیرد.

می‌توان به کسانی را که پختگی، مهارت، بصیرت و همّت جوش دادن مجرّدها به یکدیگر دارند، سردوشی سرهنگی فرهنگی داد و سرشاخه‌های شناسایی، معرفی و زمینه‌سازی ازدواج را به آنها سپرد.

می‌توان در فضای مجازی، این‌چنین شخصیت‌های موجّهی را برای واسطه‌گری معرفی کرد و دختران و پسران دم بخت را به آنان رهنمون ساخت. البته این‌چنین کسانی نیز باید مخلصانه و بدون چشمداشت مادّی به میدان آیند و برخی آسیب‌ها و لطمه‌ها را پذیرا باشند که سختی‌های این جهاد، به پاداش آن می‌ارزد.