دست یاری‌گرآیت‌آلله بروجردی(ره)

از جمله ویژگی‌های برجستة علما در طول تاریخ، رسیدگی به محرومان جامعه بوده است. بزرگان دینی تا آنجا که توان مالی داشتند، از مال خود و در صورت نبود توان مالی، از آبرو و جایگاه اجتماعی خود برای حلّ مشکل مردم استفاده می‌کردند. شاهد این قضیه فروش منزل شخصی آیت‌الله العظمی سبحانی(ره) و هزینة آن برای سیل‌زدگان در بهار 1398 است.

آیت‌الله العظمی بروجردی(ره) نیز از جمله شخصیت‌هایی بودند که به خوبی آثار ریشه‌کن کردن حبّ دنیا و تبعات آن، در عملکرد ایشان مشهود بود.

آیت‌الله سیّد جلال‌الدّین علوی بروجردی می‌گوید:

در یکی از روزهای سخت قطحی «بروجرد»، آقا - که از «مسجد سلطانی» پس از اقامة نماز جماعت برمی‌گشته است - با منظره‌ای رو به رو می‌شود کvه بسیار ایشان را متأثّر و ناراحت می‌کند. زنی که با بچّه‌ای شیرخوار در بغل، دست چند بچّة قد و نیم قد را هم به دست گرفته، جلوی آقا را گرفته و یک چیز سیاه‌رنگ را - که به نام نان به مردم می‌دادند - در دست داشته، جلوی آقا را گرفته، در حالی‌که اشک از دیدة او و فرزندان بی‌جان و رمقش سرازیر بوده، با زبانی ساده، ولی مؤثّر به آقا گفته بود: آقا! شما جانشین امام زمان(عج) هستی. این نان را بچّه‌ها چطور بخورند؟ آقای بروجردی در حالی‌که اشک در چشمانش حلقه زده بود، بعد از دادن مقداری پول به آن زن فرموده بود: امیدوارم بتوانم برای عموم فقرا کاری بکنم. بعد مستقیم به خانه رفته و در حالی‌که بسیار متأثّر بوده، جمعی از بزرگان شهر و تجّار و متمکّنان را دعوت کرده و با بیانات دل‌نشین خود، حسّ رأفت و عطوفت آنها را تحریک و آنها را به کمک کردن به بیچارگان تشویق نموده بود. در نتیجه سرمایه‌ای فراهم و گندمی خریداری می‌شود و نان ارزان قیمت در اختیار فقرا قرار می‌گیرد و با کمک‌های مردمی، یک کارگاه بافندگی دستی خوبی هم تأسیس و بیکاران هم در آنجا به کار مشغول می‌شوند و با این تدبیر و توجّه، جمع زیادی - که در معرض تلف شدن بوده‌اند - نجات پیدا کرده و زندگانی بعضی از آنها هم اداره شده بود.