تلنگر

علی مصباحی

مولی امیرالمؤمنین علی(ع) فرمودند:

«شَتّانَ ما بَينَ عَمَلَينِ: عَمَلٍ تَذهَبُ لَذَّتُهُ و تَبقى تَبِعَتُهُ، و عَمَلٍ تَذهَبُ مَؤونَتُهُ و يَبقى أجرُهُ؛1

چه بسيار تفاوت است ميان دو عمل: عملی كه لذّتش می‌رود و رنج (و تبعات منفی آن) می‌ماند و عملی كه رنج و زحمتش می‌رود و پاداش (و خیرات برکاتش) می‌ماند.»

٭٭٭

دوستی دارم سال‌ها پیش در جایی خاص و لحظه‌ای خاص گفت:

ما نمی‌دانیم خدا بابت امتحانات چه می‌خواهد به ما بدهد. اگر می‌دانستیم، همه را پاس می‌کردیم؛ نمی‌دانیم و همه را خراب می‌کنیم.

٭٭٭

چندی قبل جمله‌ای از آقای عالی شنیدم؛ تأثیرگذارترین جمله‌ای که از ایشان تا به حال شنیدم. گفتند:

کار ابلیس این است که که دست انسان را از گنج‌های حقیقی دنیا و زندگی کوتاه کند؛ پس هرجا دیدید دارد زیاد فشار می‌آورد، بدانید پشتش گنجی بزرگ نهفته است؛ هرچه فشار بیشتر، گنج بزرگتر. پس هروقت فشارش را دیدید، مخصوصاً اگر خیلی فشار می‌آورد، محکم جلوی وسوسه‌هایش بایستید!

٭٭٭

حضرت مادر یک بار به من گفتند:

اگر انسان جایی بتواند معصیت کند و برای رضای خدا نکند! خداوند حجابی از حجاب‌های میان خود بنده‌‌اش را بر می‌دارد (و بنده به خدای خود مَحرَم‌تر می‌شود!)

به نظر می‌رسد که ترکیب این سه با هم و حدیث فوق الذّکر، مفهومی بسیار تأمّل‌برانگیز و راهبردی می‌شود... و ما آن را بسیار ارزان از دست می‌دهیم.

پی‌نوشت: