از حرا آمد و آیینه و قرآن آورد
از حرا آمد و آیینه و قرآن آورد
مکتب روشنی ارزنده‌تر از جان آورد
مژدة وحی و نبوّت دل عالم را برد
هر که دل داشت، به آن آینه ایمان آورد
همه دیدند که انفاس مسیحایی او
روح در کالبد خستة دوران آورد
دردمندان، طلبِ عافیت از او کردند
که طبیب از ره دور آمد و درمان آورد
در کویری که در اندیشه به جز خار نداشت
یاس و نسرین و گل و لاله و ریحان آورد
دشت را تشنة سرسبزی و بیداری دید
با زلال سخنش مژدة باران آورد
شب بیداد و ستم را، شب ظلمانی را
با فروغ سحر خویش به پایان آورد...
قبل از تو...
قبل از تو انسان حرف انسان را نمی‌فهمید
گل را نمی‌دانست، باران را نمی‌فهمید...
انسان قبل از چشم‌هایت هر چه می‌کوشید
پیدایی آن ذات پنهان را نمی‌فهمید
هر شب می‌آمد بشنود عطر صدایت را
حتّی ابوجهلی که قرآن را نمی‌فهمید
در «بی‌زمان» بوسیده پایت را وَ الّا رود
در خود معطّل بود و «جریان» را نمی‌فهمید
تا آمدی، انسان به انسان گل تعارف کرد
قبل از تو انسان حرف انسان را نمی‌فهمید
آغاز جهان
برگشتنت حتمی‌ست، آری! رأس ساعت
هرچند یک شب مانده باشد تا قیامت
می‌آید آن صبحی که آغاز جهان است
آن روز روشن، آن طلوع بی‌نهایت
گفتند روی فرش ما پا می‌گذاری
جارو زدم تنها به شوق این روایت
در کوچه‌ها دیدم تو را... نشناختم... آه!
دیدم تو را، افسوس بی عرض ارادت
در زیر باران، هر دعایی مستجاب است
از چشم‌هایت گفته‌ام وقت اجابت
با یاد تو از کربلا تربت گرفتم
در آرزوی آن نماز با جماعت
می‌بویمش در سجده بعد از هر نمازم
عطر شهادت می‌دهد... عطر شهادت!
ای ترجمان صبر!
آن قدر حاضری که کسی از تو دور نیست
هرچند دیده، قابل درک حضور نیست
بر پلک‌های خستة من پا نمی‌نهی
چون پلکان خیس، مجال عبور نیست
شد تکه تکه، آینة جانم از گناه
امّا کدام آینه مشتاق نور نیست؟
ای ترجمان صبر خداوند بر زمین!
بازآ که جان مردم دنیا صبور نیست
رو کن تو ای عزیز به ما نیز، چون ثواب
گاهی به جز زیارت اهل قبور نیست
آمیخت حق به باطل و باطل به حق، بیا
ای منتقم! که چاره به غیر از ظهور نیست
عطر مسیحایی باران
آه ای نَفَست عطر مسیحایی باران
در ما بِدَم از روح تماشایی باران
دیری‌ست که آوارة چشمان تو ماندیم
چون خاک در اندیشة رؤیایی باران
هر صبح چنان پنجره سرشارِ حضوریم
تا تابشت، ای روح شکیبایی باران
چون آینه‌ای رو به نگاه تو نشستیم
ای خاطر زیبای اهورایی باران
تا رجعت سبزت نزند پلک دوباره
هر دیده که دل بسته به شیدایی باران...
به پا خیزید...
چراغ خانه را روشن کنید، آواز بگذارید
کسی باید بیاید، لای در را باز بگذارید
بیفشانید آبی بر حیاط و یادتان باشد
که در بالای مجلس چار بالش‌ناز بگذارید
بجنبید و بیندازید نُقلی در دهان غم
به پا خیزید و در دستان شادی ساز بگذارید
الا پرهای تمرین کرده! دور از او پریدن را
از اینجا تا رسیدن‌گاه او پرواز بگذارید
نگاهش راهزن بسیار دارد، من که می‌ترسم
مگر در رهگذار چشم او سرباز بگذارید
بیاید بیشتر گل می‌دهد بیش‌انتظاران را
اگر دل کنده‌اید از این صبوری باز بگذارید