چرا نمی‌شود بهار؟
من از قبیلة شبم، ولی تو روشنی تبار
ببین چه ساده روز را، نشسته‌ام به انتظار
چه فصل سرد و ساکتی، پناه بر تو ای بزرگ
چرا نمی‌رسم به تو، چرا نمی‌شود بهار؟
غمت به روی شانه‌ام، دوباره گریه می‌کند
بیا و تسلیت بگو به شانه‌های سوگوار
از این سکوت خسته‌ام، بیا صدا بزن مرا
و مرهمی به روی زخمهای کهنه‌ام گذار
به آسمان نمی‌رسد به حجم سبز خانه‌ات
دلم به انتظار تو، تو بر ستاره‌ها سوار
نرگس ایمانیان- مشهد
غروبهای بی‌کسی
همینکه تنگ می‌شود دلم برای بی‌کسی
دوباره غرق می‌شوم در انتهای بی‌کسی
دوباره دل اسیر واژة سکوت می‌شود
و من اسیر اشک‌های بی‌صدای بی‌کسی
همینکه گوش می‌کنم به انتظار لحظه‌ها
دوباره می‌شود دلم پر از هوای بی‌کسی
دلم پر است از تب قشنگ انتظار و من
غریب مانده‌ام من و تو آشنای بی‌کسی
شنیده‌ام که می‌رسی و غصه کوچ می‌کند
بیا ز دل زدا غم غروبهای بی‌کسی
عارفه نصری
خیال او
یکی خال سیه، بنشسته بر کنج لب لعلش
که گویی بر لب آب بقا، بنشسته هندویی
به آهو نبست چشمش نمودم، گفتا: نی
که چشم شیرگیرش را ندارد هیچ آهویی
به روی چون مه، به بو چون گل، معاذالله غلط گفتم
نارد گل چنین بویی، ندارد مه چنین رویی
دل از یوسف بری، موسی یدی، ادریس مأوایی
حسینی طلعتی، زهرا رخی، احمد سخنگویی
مرادیان- مروست یزد