امام باقر، علیه السلام، فرمودند:
«لو یعلم الناس ما فی زیاره الحسین، علیه السام،من الفضل لماتوا شوقا و تقطعت دنفسهم، علیهم، حسرات»
اگر مردم ثواب و فضیلت زیارت حسین، علیه السلام، را می‌دانستند، از شدت اشتیاق جان می‌باختند و دلهاشان از حسرت و تمنای آن پاره می شد.
کامل‌الزیارات، ص143
امام صادق، علیه السلام، فرمودند:
«من أراد الله به الخیر قذف فی قلبه حبّ الحسین، علیه‌السلام و حبّ زیارته.»
هرکس که خدا خیر و سعادتش را خواهد، محبت حسین و زیارت حسین را در دلش افکند.»
کامل‌الزیارات، ص142
«فلئن اخّرتم الدهور و عاقنی عن نصرک المقدور و لم اکن لمن حاربک محارباً و لمن نصب لک العداوه مناصباً، فلاندبنک صباحاً و مساءاً و لابکیّن لک بدل الدموع دما، حسره علیک و تأسفا علی ما دهاک و تلهّفا حتّی أموت بلوعه المصاب و غصه الاکتیاب.
ای جدّ بزرگوارم! اگر روزگاران، حیات مرا به تأخیر افکنده و مقدرات الهی مرا از یاریت بازداشته است و در زمان تو نبودم تا با دشمنانت به ستیز و دشمنی برخیزم. پس هر صبح و شام بر تو ناله کرده و به جای اشک برایت خون می‌گریم؛ به خاطر حسرت به تو و اندوه و تأسف برای آنچه بر تو وارد آمد. و آنقدر در سوز و گداز و شعله‌های غم و اندوه می‌سوزم تا از شدت مصیبت و غصه دق کرده و جان بسپارم.
فرازی از زیارت ناحیة مقدسه، کتاب «المزار» للشیخ‌المفید(ره)
ادامه از صفحه 31
آسمان را ابری تیره پوشانده بود. دیدن آن همه زائر ناامید و رانده از همهجا دل سید مهدی را از جا کند. میدانست هرکدام مثل او بههزار امید راهی این سفر شده بودند و حالا نه راه رفتن داشتند و نه دل برگشتن. خیلی از آنها از نجف و حله چند روز پیاده آمده بودند و حالا ناامید و خسته یک گوشه کز کرده و به دور دستخیره شده بودند. به راهی که در انتهای آن همه امید آنها نهفته بود، راهی که به کربلا ختم میشد و در بین آن مردان بیرحم عنیزه کمین کرده بودند. قطرههای باران بر سر و روی سید مهدی میبارید و باعث میشد قطرههای اشک او را از چشمان کنجکاو مرد عرب پنهان کند...
پشتبه چادر و مرد عرب کرد و زیر باران رو به دشتشروع به رفتن کرد. همانطور که قدم میزد و اشک میریختبا خود میاندیشید: همه گفتند نرو... حالا برگردم به چه رویی در چشمان دیگران نگاه کنم و بگویم، امام حسین مرا نپذیرفت... رود هندیه در دل دشتبهسوی دجله پیش میرفت، یک لحظه با خودش فکر کرد کاش خودم را بهآب بزنم و با شنا تا فرات بروم... اما خیلی زود از این فکر پشیمان شد. او تحمل شناکردن در این مسیر طولانی را نداشت. از راه خاکی تا کربلا سه ساعت راه بود...
یاد حرفهای مرتضی و محمد افتاد، نمیخواست قبول کند که حق با آنهاست. تمام وجودش در یک کلمه خلاصه شده بود و آن هم «کربلا» بود. ناگهان حس کرد صبرش از این ناامیدی و بلاتکلیفی تمام شده است. سرش را رو به آسمان بلند کرد و درحالیکه بهشدت اشک میریختبلند فریاد زد: یا حسین... اگر مرا بهعنوان زائر خودت قبول نداشتی تا اینجا چرا مرا کشاندی؟... چرا در همان حله مانعم نشدی. تو که مرا نمیخواستی چرا شعلهورم کردی... میبینی که دارم می‌سوزم... هق هق گریه کلام را در گلویش خفه کرد. به زانو روی خاک دشت فرود آمد و نالید: چرا کمکم نمیکنی؟... این همه که از کرامت تو گفتهاند قصه که نیست... تمام وجودش در آتش شوق زیارت کربلا میسوخت و تنها چیزی که نمیخواستبپذیرد این بود که باید برگردد و به کربلا نرود. اشک تمام محاسن سیاهش را خیس کرده بود. در دور دست افق ابرهای تیره بر زمین سایه انداخته بودند و بعد از ظهر سنگین و غمگرفتهای بود. سر بلند کرد و نالید: یا حسین نگو که باید برگردم. نگو که به کربلایت راهم نمیدهی. نگو که زائرت را از خودت میرانی... نگو... نگو... ناگهان از پشت پرده اشک حس کرد تکسواری از دور بهسویش میآید. با دو دست چشمانش را از اشک پاک کرد تا سوار را بهتر ببیند. از جا برخاست و قدمی جلو گذاشت. سوار به او نزدیک شد. شخصی که سوار بر اسب بود لباس عربی پوشیده بود و نقاب زردی به چهره داشت. نیزه بلندی در دست داشت و شمشیری به کمر بسته بود. به او که رسید دهانه اسب را کشید و اسب راهوار و زیبایش آرام ایستاد. آن شخص نقاب از چهرهاش برداشت. سیمایی در نهایتحسن و ملاحت داشت و چشمانی درخشان و نافذ. نگاهش دل سید مهدی را از تمام غمی که داشت نجات داد. اما نفهمید چرا ناگهان با دیدن این چهره احساس آرامش و سبکی کرد. آن شخص او را بهنام صدا زد: سید مهدی سوار شو. سید دلش فرو ریخت. بیآنکه بداند این شخص در این غربت نام او را از کجا میداند، گفت:
- با این جماعتبیرحم عنیزه چگونه میتوانیم برویم؟ شخص جلیلالقدر با اطمینان گفت: عنیزه میرود.
سید بهخود آمد و با سرعتبهطرف اسبش دوید و افسار آن را از تیرک چادر مرد عرب باز کرد و سوار شد. مرد عرب بهسراغ جمعیت رفته بود و در چادرش نبود. اسب سوار بهسوی جمعیتبهراه افتاد. پیغامش بهسرعت در بین جمعیت پیچید و همه به جنب و جوش درآمدند و زمانی نگذشت که همه سواره و پیاده بهراه افتادند. شور و شوقی عجیب پاهای بیرمق و خسته زائران را توان بخشید. و همه در کنار رود هندیه بهسمت کربلا بهراه افتادند. سوار نیکو با کمال آرامش اسب را پیش میبرد، اما اسب سید مهدی پشتسر او با نهایتسرعت میتاخت، ولی فاصله معین بین آنها کم نمیشد تا بتواند با او صحبت کند.
از تپه سلیمانیه که کمینگاه عنیزه بود بالا رفتند. قلب سید آرامش پیدا کرده بود و با حضور سواری که پیش روی آنها میرفت احساس امنیت دلپذیری سراسر وجودش را دربر گرفته بود.
از دور راهزنان شمشیر بهدست عنیزه با چادرها و اسبهایشان دیده میشدند. آن شخص اسب سوار که جلوتر از کاروان زائران پیش میرفتبه هر گروه از عنیزه که میرسید کلامی میگفت و آنها بدون تامل مثل کسانی که از سپاهی توانمند بگریزند کوچ میکردند و بهسرعت دور میشدند. زمانی نگذشت که بیابان از مردان عنیزه خالی شد و حتی یکنفر از آنها باقی نماند و تنها غباری در افق دیده میشد که نشان میداد تمام قبیله عنیزه به اطراف گریختهاند. به تپهای که رسیدند سوار از تپه به زیر آمد ووقتی سید مهدی و همراهانش به فراز تپه رسید در پایین آن اثری از آن سوار نبود. تا چشم توان دیدن داشت زمین و آسمان دیده میشد و هیچ نشانی از آن سوار نبود...
سید مهدی ناگهان مثل کسی که از خوابی شیرین بیدار شده باشد، بهخود آمد و اندیشید: خدایا تنها کسی که قادر بود این جمع بیپناه را به کربلا برساند امام زمان بود. چرا من نفهمیدم... چرا...
دروازه کربلا از دور نمایان شد و زائران با دیدن دروازه شهر و اینکه بدون خطر به کربلا رسیده بودند یکصدا شور و فریاد شدند. سربازان محافظ دروازه با دیدن انبوه زائرانی که بهسوی شهر در حرکتبودند، فریاد شوق سر دادند و سید مهدی با خودش نجوا میکرد و اشک میریخت و مینالید: خدایا... جز امام زمان چه کسی نام مرا در این غربت میدانست و جز او چه کسی میتوانست از میان سپاه دشمنی بیرحم ما را به کربلا برساند... وای بر من... من او را دیدم. او مرا صدا کرد. با من همراه شد و من نفهمیدم ونشناختم که او کیست... اسب او آرام میرفت و اسب من بهسرعت و من نفهمیدم چرا هرچه بیشتر اسب میتازم به او نمیرسم...
سربازان دروازه شهر را بهروی زائران تشنه و گریان گشودند. سربازی از میان آنان فریاد زد: سبحان الله این صحرا پر از زائر شده. پس مردان عنیزه کجا رفتهاند که این همه زائر به کربلا رسیده؟
سید مهدی دستی برای او تکان داد و میان گریه گفت: «ما هم صاحبی داریم... ما که بدون صاحب نیستیم».
زائران همگی وارد شهر شدند. ورود آنها جان تازهای به شهر داد. زائران بهخاطر رسیدن به کربلا اشک میریختند و مردم ساکن کربلا بهخاطر گشوده شدن حلقه محاصره عنیزه بعد از ماهها بیخبری و اضطراب کربلا مدتها در محاصره بود و راهزنان عنیزه اجازه خارج شدن به مردم را نمیدادند و کسی هم اجازه ورود به کربلا را نداشت. آسمان کربلا آفتابی و آبی بود و از آن ابر تیره دشتخبری نبود. سید مهدی ساعتش را نگاه کرد. هنوز یک ساعت و نیم تا غروب آفتاب فرصتبود، با خودش فکر کرد فاصله قبیله بنیطرف تا کربلا سهساعت است و این جمعیت پیاده و سواره، راه سهساعته را یکساعته آمدهاند... با چنان کاروانسالاری...
خبر کوچ مردان عنیزه از حوالی کربلا در تمام شهر پیچید و مردمی که مدتها سختی کشیده بودند با شادمانی بهسوی زائران آمدند. کشاورزانی هم که بیرون شهر در باغها و نخلستانها کار میکردند دست از کار کشیده و همه دور زائران جمع شدند. هرکس سؤالی میکرد، همه سید مهدی قزوینی را نشان میدادند او که دل شکستهاش، نگاه مهربان صاحبالامر را بهسوی این جمع پریشان جلب کرده بود.
با استفاده از: جنةالماوی، محدث نوری؛ دارالسلام، شیخ محمود عراقی