سرآغاز زلالی‌ها
می‌آید از سمت زلال عشق
مردی که از روح سبز باران است
در دستهایش آب و آیینه
با او زلال چشمه‌ساران است
می‌آید از سمت نسیم و نور
صبحی که سرشار از شکفتن‌هاست
روحش قرین آسمانی سبز
آبی‌تر از فصل بهاران است
می‌آید از آنسوی دریاها
در امتداد روشن فردا
با آب و آتش با نگاهی سبز
آرامشی همراه طوفان است
در رویش سبز صدای او
در انتشار عطر لبخندش
این فصل، فصل زرد بغش و درد
این فصل غربت رو به پایان است
فردا هزارا آیینه عطر نور
در کوچه‌های شهر می‌پیچد
فردا سرآغاز زلالی‌هاست
فصل بلوغ سبز انسان است
مهدی مظفری ساوجی
آخرین طوفان
دنبال تو می‌گردم، نمی‌یابم نشانت را
بگو باید کجا جویم مدار کهکشانت را؟
تمام جادّه را رفتم، غباری از سواری نیست
بیابان تا بیابان جسته‌ام ردّ نشانت را
نگاهم مثل طفلان، زیر باران خیره شد بر ابر
ببینیئ تا مگر در آسمان، رنگین کمانت را
کهن شد انتظار امّا به شوقی تازه، بال افشان
تمام جسم و جان لب شد که بوسد آستانت را
کرامت گرکنی این قطرة ناچیز را، شاید
که چون ابری بگردم کوچه‌های آسمانت را
الا ای آخرین طوفان بپیچ از شرق آدینه
که دریا بوسه بنشاند لب آتش‌نشانت را
حسین اسرافیلی
بهار حضور
صوای بال ملائک زدور می‌آید
مسافری مگر از شهر نور می‌آید؟
دوباره عطر مناجات با فضا آمیخت
مگر که مووسی عمران ز طور می‌آید؟
شراب تبلور به شهر آوردند
تمام شهر به چشمم بلور می‌آید
ستاره‌یی شبی از آسمان فرود آمد
و مژده داد که صبح ظهوذ می‌آید
مسافری شتابان به بال حادثه رفت
به بال سرخ شهادت، صبور می‌آید
به زخم‌های شقایق قسم، هنوز از باغ
شمیم سبز بهار حضور می‌آید
مگر پگاه ظهور سپیده نزدیک است؟
صدای پای سواری ز دور می‌آید
ناصر فیض