انتظار حقیقی
دوست اوّل: کاش زودتر حضرت می‌آمد.
دوست دوم: این ای كاشی كه من و شما می‌گوییم، باید حقیقتی پشتش باشد برادر! من برای خوردن ساندویچ سه‌پرنده، از یك ماه قبل برنامه‌ریزی می‌كنم، پول جمع می‌كنم، یك روز و نیم قبلش غذا زیاد نمی‌خورم كه خوب گرسنه باشم تا بتوانم حسابی بخورم و وقت می‌گذارم از این سر شهر، می‌روم تا آن سر شهر؛ چرا؟ چون وصال به ساندویچ سه‌پرنده را واقعاً دوست دارم!
خب! آیا برای وصال حضرت و وصال ظهورِ حضرت، چنین تكانی به خودم دادم؟
من به شما می‌گویم ندادم!
احتمالاً دیگرانی مثل من نیز وجود دارند.
در ظهور بنا نیست حضرت با شیعیان «مریخ» یاری شوند! همین امثال من كه خدا زمينة محبّت و معرفت اجمالی حضرت را به ایشان تفضّل كرده، از همين‌ها انتظار ياری هست كه باید تكانی به خود بدهند؛ ولی مثل من، تكانشان برای ساندویچ سه‌پرنده است!
حضرت حجّت(ع) در فرازی از يكی از توقعياتشان به جناب شيخ مفيد(ره) می‌فرمایند:
«مَا یَحْبِسُنَا عَنْهُمْ إِلَّا مَا یَتَّصِلُ بِنَا مِمَّا نَکْرَهُهُ وَ لَا نُؤْثِرُهُ مِنْهُمْ؛1
چیزی ما را از ایشان (شيعيان) محبوس نکرده، مگر اعمال ناپسندی که از ایشان سر می‌زند و خبر آنها به ما می‌رسد و ما از ایشان انتظار نداریم.»
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. طبرسی، احمد بن علی، «الإحتجاج علی أهل اللجاج»، مشهد، چاپ اوّل، 1403ه . ق.، ج ۲، ص ۵۹۷.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑