تلنگر

دعا برای فرج

دوستی داشتم كه رفقاتمان از سال دوم دبيرستان آغاز و تا به امروز ادامه داشته؛ زمستان سال 1389 بود به گمانم، سرباز شده و محلّ خدمتش هم پادگاني حوالي «اردكان يزد» بود. برایم تعریف می‌کرد:

آن‌قدر سرد بود كه دو تا زيرپوش با يك پليور گرم، ولي نازك و يك كاپشن اسكي نازك زير و لباس و كاپشن سربازي را رویش مي‌پوشيدم؛ با اين حال دندانم از سرما به هم مي‌خورد (چون محلّ پستم چيزي حدود 500 متر دور از پادگان، وسط بيابان بود). سرماخورده بودم، گلويم چرک كرده بود، گوشم درد مي‌كرد؛ اينها و آن سرماي وحشتناك و دوري از خانواده و مسائل ديگر هم دست به دست هم داد تا همان نصف شب دلم شكست و اشكم جاري شد.

یک‌باره با خود گفتم: الآن كه دلم شكسته و مي‌گويند دعا مستجاب است، بگذار براي فرج امام زمان(عج) دعا كنم.

مي‌گفت:

نفهميدم چه شد؛ ولي وقتي در بازگشت، به پادگان رسيدم، هيچ اثري از مريضي و چرك و گوش‌درد و گلودرد و... نبود.

چند روز پيش به مناسبتي اين خاطره به يادم آمد و حديث ذيل نيز براي تداعي شد که حضرت بقيةالله الاعظم(ع) مي‌فرمايند:

«أكثِروا الدُّعاءَ بِتَعجيلِ الفَرَجِ فَإنَّ ذلِكَ فَرَجُكُم؛1

برای تعجيل در فرج بسيار دعا كنيد که در فرج من فرج شما نيز هست.»

پی‌نوشت: