گلستانه

در گرامیداشت دهة فجر و نام بلند حضرت امام(ره)

ادامه...

خوشا که خطّ عبور تو را ادامه دهیم

شعاع چشم تو را تا خدا ادامه دهیم

دوباره خواب شب شوم را بیاشوبیم

به رغم خوف و خطر جاده را ادامه دهیم

بیا به سنّت پیشینیان کمر بندیم

که یا ز پای در آییم؛ یا ادامه دهیم

شکست کشتی دریادلان اگر در موج

از آن کرانه که ماندند؛ ما ادامه دهیم

اگر ز مرز زمین و زمان فرا رفتی

تو را در آن سوی جغرافیا ادامه دهیم

اگرچه عکس تو در قاب تنگ دیده شکست

تو را به وسعت آیینه‌ها ادامه دهیم

تو آن قصیدة شیوای ناتمامی، کاش

به شیوه‌ای که بشاید؛ تو را ادامه دهیم

قیصر امین‌پور

گلخاکِ شهیدان

بی‌سایه مرا آن نور، با خویش کجا می‌برد

بی‌پرسش و بی‌پاسخ، می‌رفت و مرا می‌برد

ها! گفت تماشا کن گُلخاک شهیدان را

خالص نشدی ورنه، این خاک تو را می‌برد!...

هنگامة محشر بود، یا وعدة دیگر بود

آن پای که بی‌سر بود، تن را چه رها می‌برد

رو سوی خطر می‌رفت، یا سیر و سفر می‌رفت؟!

هم باورمان می‌داد، هم باورمان می‌برد

پیری که غریبی را، از کرب‌وبلا آورد

این بار غریبان را، تا کرب‌وبلا می‌برد!

محمّدعلی بهمنی

انفاس مسیحایی

مثل شیرینی روحانی یک رؤیا بود

سال‌هایی که در آن روح خدا با ما بود

یاد باد آن شکرین فرصت ایام وصال

که به کوتاهی یک خاطرة زیبا بود

وقت آیینه به تسبیح جمالش خوش بود

حال پروانه ز کار نگهش شیدا بود

کس ندانست که با او ز نهان‌خانة اُنس

چه حکایات لطیف و چه هدایت‌ها بود

عارفی بود که در فصل بلند نگهش

باب نورانی برهان تماشا وا بود

همة آینه‌ها را به تشهّد واداشت

نور اسماء و صفاتی که در او پیدا بود

هر چه از دامن خوش‌بوی کرامات افشاند

همه انفاس مسیحایی روح‌افزا بود

شرح اسرار سبک‌روحی او داشت نسیم

کاین‌چنین در چمن لاله و گل غوغا بود

پرده از راز شهیدان سحر بر گیرید

تا ببینند که با او چه کرامت‌ها بود

زکریا اخلاقی

نذر حضرت فاطمه (س)

آن شب که دفن کرد علی بی‌صدا تو را

خون گریه کرد چشم خدا در عزا تو را

در گوش چاه، گوهر نجوا نمی‌شکست

ای آشیانِ درد! علی داشت تا تو را

ای مادرِ پدر، غمش از دست برده بود

همراه خود نداشت اگر مصطفی تو را

زین درد سوختیم که ای زُهرة منیر

کتمان کند به خلوت شب، مرتضی تو را

ناموسِ دردهای علی بودی و چو اشک

پیدا نخواست غیرتِ شیر خدا تو را

دفن شبانة تو که با خواهش تو بود

فریاد روشنی‌ست ز چندین جفا تو را

تا کفرِ غاصبان خلافت عَلَم شود

راهی نبود بهتر از این، مرحبا تو را!

یک عمر در گلوی تو بغض، استخوان شکست

در سایه داشت گرچه علی چون هُما تو را...

خَم کرد ای یگانه سپیدارِ باغِ وحی

این هیجده بهارِ پر از ماجرا، تو را

تحریف دین، فراق پدر، غربتِ علی

انداخت این سه دردِ مجسّم، ز پا تو را...

دادند در بهای فدک آخر ای دریغ

گلخانه‌ای به گسترة کربلا تو را...

پهلو شکسته‌ای و علی با فرشتگان

با گریه می‌برند به دارالشّفا تو را

دارالشّفای درد جهان، خانة علی‌ست

زین خانه می‌برند ندانم کجا تو را؟!...

قادر طهماسبی(فرید)