سوانح احوال و معرفی آثار شاعران و سخنوران مهدوی
زندگی‌نامة خودنوشت سیف‌الله خادمی
من سیف‌الله خادمی راوندی متخلّص به خادم هستم، متولّد ۱۳۳۳ه .ش. «کاشان». تا کلاس هفتم در زادگاهم بودم. سپس همراه خانواده به «تهران» نقل مکان کردیم. دیپلم ریاضی را در تهران گرفتم و به استخدام ارتش در آمدم. در سال ۱۳۵۳ه .ش. به «اصفهان» آمدم و در آنجا بود که به سرودن پرداختم و به عضویت «انجمن صائب» درآمدم؛ در آن موقع ریاست انجمن را روانشاد بیریای گیلانی متخلّص به شیدا بر عهده داشت.
در اصفهان پس از چند سال، اداره و نقد جلسة شعر «ابن مسکویه» را بر عهده گرفتم. در سال ۱۳۶۴ه .ش. به «کرمان» منتقل شدم و به دانشگاه رفتم. در آنجا جلسات هفتگی شعر را پایه‌ریزی کردم. همچنین جلسة شعر ارشاد را تشکیل دادم که تا سال‌ها این جلسه ادامه داشت.
پس از گذشت چند سال مجدّداً به اصفهان بازگشتم، تا اینکه در سال ۱۳۸۲ه .ش. با درجة سرهنگ تمامی بازنشست شدم. بعد از بازنشستگی به تهران آمدم. در حال حاضر نیز به سرودن و نقد شعر مشغول هستم.
تا به حال غیر از اشعاری که به صورت پراکنده در بعضی از کتاب‌ها از من به چاپ رسیده است، چهار مجموعه شعر از من چاپ شده و دو جلد مجموعه شعر نیز آمادة چاپ دارم که به امید خدا چاپ آنها را موکول کرده‌ام به بعد از کرونا؛ یکی مجموعه غزل و یکی هم مجموعه رباعی.
عناوین چهار مجموعه شعرم به شرح زیر می‌باشد:
1. «از مرگ ماهی‌ها دل دریا نمی‌گیرد»، انتشارات رسانة اردیبهشت که شامل اشعاری در قالب‌های غزل، چهارپاره، رباعی و دوبیتی می‌باشد؛
2. «تنهایی من کنار تنهایی تو»، انتشارات فصل پنجم، مجموعه رباعی و دوبیتی؛
3. «انگار کسی سیب تو را گاز زده»، انتشارات هزارة ققنوس، مجموعه رباعی و دوبیتی؛
4. «دهان کوزه ها را گل گرفتند»، انتشارات فصل پنجم، مجموعه رباعی و دوبیتی.
٭٭٭
ز کوچه‌های شهر ما عبور
و شهر را پر از نشاط و شور کن
به سرزمین پاک اشتیاق‌ها
بیا به جام شب شراب نور کن
بیا به خانة دلم سری بزن
فضای خانه را پُر از سرور کن
هنوز هم به من اشاره می‌کنی
کتاب انتظار را مرور کن
نگاه انتظار من سیاه شد
بیا به خاطر خدا ظهور کن
بیا و از تبلور زلال عشق
نگاه چشمه را پر از بلور کن
بیا و در حضور سرخ لاله‌ها
ز کوچه‌های شهر ما عبور کن
٭٭٭
تو را دیدم، تو را در خواب دیدم
درون چشمة مهتاب دیدم
ز پشت شیشة اشکم در آن شب
زلال ماه را در آب دیدم
رُخت را مثل گلبرگ شقایق
نگاهت را شراب ناب دیدم
تو را تا در نگاهم خوش نشینی
شگفتا! سینه را بی‌تاب دیدم
دل دیوانه را دریاب دریاب
که این ویرانه در سیلاب دیدم
اگر دیدی که غرقم در غم عشق
نجاتم را در این گرداب دیدم
دو چشم اشکبار خادمت را
همه شب تا سحر بی‌خواب دیدم
٭٭٭
من ماندم و این جادة چشم‌انتظاری
آیا تو بر چشمان من پا می‌گذاری؟
بی من قراری داشتی آنجا که بی تو
من هم قراری داشتم با بی‌قراری
بی‌تاب می‌بینم تو را بی‌تابم، از آن
دیوار شب را کرده‌ام آیینه‌کاری
دیری‌ست دور از روی تو ره می‌سپارم
شب تا سحر در جادة چشم‌انتظاری
دور از تو، از تو، در خیالم نقش بسته‌ست
روییدن مهتاب در قابی غباری
تا کی شب و تاریکی و بی همزبانی؟
تا کی من و تنهایی و شب‌زنده‌داری؟
ای کاش می‌شد جرعه‌ای ما را بنوشی
ای کاش می‌شد لحظه‌ای بر ما بباری
چند رباعی مهدوی
دیدار تو را که آرزو می‌کردم
در چشمة اشک خود وضو می‌کردم
تا روی تو را ببینم ای خوشة حُسن
در خرمن لاله جست‌وجو می‌کردم
٭٭٭
از عشق ز پای تا به سر، سرشارم
دریا دلم، از فیض گهر سرشارم
از شوق وصالت ای شکوه خورشید
چون روح سپیدة سحر سرشارم
٭٭٭
از جاری ایمان تو آبم دادند
از ساغر عشق تو شرابم دادند
در ظلمت شب نام تو را می‌خواندم
با بارقة نور جوابم دادند