روزی ما و سینی چای

امام موسی کاظم(ع) فرمودند:

«در بنی‌اسرائیل مرد صالحی، زن نیکوکاری داشت. مرد شبی در خواب دید که شخصی به او می‌گوید: خدا فلان مقدار عمر برای تو مقدّر کرده است که نصف آن در رفاه و آسایش هستی و نصف دیگر در مضیقه و تنگدستی. هر کدام از دو نصف را می‌خواهی، اوّل انتخاب کن!

مرد جواب داد: من زن خوبی دارم که شریک زندگی‌ من در امر معاش است. با او مشورت می‌کنم، سپس به شما خبر می‌دهم.

صبح جریان را با همسرش در میان گذاشت و از او مشورت خواست. همسرش گفت: ابتدا نصف رفاه و آسایش را برگزین. شاید خدا بر ما رحم کند و در نصف دیگر نیز نعمتش را از ما قطع نکند.

شب دوم فرا رسید و بار دیگر آن شخص به خوابش آمد. مرد صالح در جواب گفت: من نصف رفاه و آسایش را اوّل انتخاب کردم.

بعد از آن رؤیا دنیا از هر طرف به او رو آورد. چون نعمت‌های الهی نزد او فراوان و آشکار شد، همسرش به او گفت: خویشان، همسایگان و افراد محتاج را کمک کن!

آن مرد به توصیة همسرش عمل نمود.

نصف تعیین شده از عمر او در کمال رفاه و آسایش و کمک به دیگران گذشت. سپس از نصف هم گذشت و همچنان وضع مالی او خوب بود.

برای سومین بار همان شخص در عالم رؤیا نزد او آمده، گفت: نیکی و احسان تو موجب شد که خدا به تو پاداش مرحمت فرماید. تو تا آخر عمر در نعمت و رفاه به سر خواهی برد.»1

مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی(ره) در تمثیلی فوق‌العادّّه زیبا این سنّت خداوندی را چنین تبیین می‌نمایند:

اگر سینی چای را جلوی شما گرفتند، شما یک استکان برداشتی دادی به کناری‌ات، یکی دیگر برداشتی برای شخص دیگر، یکی دیگر برای شخص دیگر و... تا وقتی از سینی استکان برمی‌داری برای دیگری، سینی را در مقابل شما نگه می‌دارند؛ امّا اگر سینی را آوردند و برای خودت برداشتی سینی را می‌برند برای دیگری.عطای خدا هم چنین است. اگر از عطای خدا به خودت، به دیگران هم دادی، سینی عطا را از مقابلت بر نمی‌دارند؛ هم حاجت خود را رفع می‌کنی، هم سبب رسیدن عطای خدا به دیگران هم‌ می‌شوی. به جای آنکه دستت جلوی خلق دراز باشد (با ذلّت و منّت و...) دستت با عزّت در سینی عطای خداست و به دستت خیر نیز برای دیگران جاری می‌شود.

پی‌نوشت: