دکتر حسن عباسی
حکومت تله‌کراسی
است. این است که بیماری‌ها را راحت می‌تواند شیوع دهد.
گفته شد پدیده‌ای به نام کرونا به وجود آمده که دیگر اپیدمی نیست و پاندمی است. اپیدمی یعنی فراگیر، پاندمی یعنی همه‌گیر. پدیده‌ها از این به بعد در همه‌چیز پاندمی هستند. همین سریالی را که کره ساخته و در «نتفلیکس» پخش شده است، ببینید. هر کسی احساس کند آن را ندیده و در موردش نظر نداده، انگار جامانده است؛ یعنی همه باید آن سریال را ببینند و نظر بدهند. همه‌چیز پاندمی است و مثل قبل اپیدمی نمی‌شود. وقتی همه‌چیز پاندمی است، آن حکم‌هایی که حکومت جهانی را رقم می‌زنند، فراگیر نیستند و همه‌گیر هستند و این چارچوب را رقم می‌زنند.
در لایة اوّلیة تله‌کراسی، وقتی در دهة 1970م.زمان نظریّة دهکدة جهانی مارشال مک لوهان مطرح شد، اوّل مسئله این شد که از طریق رسانه‌ها و شبکه‌های ماهواره‌ای این اتّفاق می‌افتد. از راه دور شبکه‌های ماهواره‌ای می‌توانند این ساز و کار را رقم بزنند. مرحلة بعد در اواخر دهة 1980م.، بعد از اینکه ماجرای میدان «تیان ان من چین» رخ داد، آشوب و اغتشاش آن، از طریق دستگاه‌های فکس رخ داده بود؛ از بیرون و آمریکا. اینها توانسته بودند اطّلاعات را به دانشجویان چینی بدهند و آنها از طریق فکس پاسخ می‌دادند. در واقع، یک نظام اختلال در ساختار حکومت چین، از طریق دستگاه فکس بود. پس موج اوّل، شبکه‌های ماهواره‌ای و موج دوم، فکس بود. البتّه قبل از آن تافلر تأکید می‌کرد آیت‌الله خمینی(ره) از طریق نوار کاست و اعلامیه که زیراکس و پلی‌کپی می‌شد، این کار را انجام داده است. حالا ما آن را در این فضا نمی‌بریم؛ چون امام(ره) بیشتر از اینکه از طریق نوار کاست انقلاب کرده باشد، با فطرت انسان‌ها در ارتباط بود. من این را در این لایه‌بندی نمی‌آورم؛ ولی در آن متونی که اینها نوشتند، حرکت انقلاب اسلامی را هم در لایة بعد می‌آورند؛ یعنی اوّل شبکة نظام ماهواره‌ای، بعد به نسبت آن انقلاب امام، بعد میدان تیان ان من توسط دستگاه فکس و بعد از فروپاشی «شوروی» که ماجرای اینترنت در دنیا جدّی می‌شود و آرام‌آرام چارچوب اینترنت رقم می‌خورد، بر بستر حرکت اینترنتی، آرام آرام از طریق بلاگرها انقلاب مخملی را شروع می‌کنند از طریق حاکمیت از راه دور و تله‌کراسی، این انقلاب‌ها را به وجود می‌آورند و حکومت‌ها را در انقلاب مخملی تغییر می‌دهند. در موج بعد، شبکه‌های اجتماعی به وجود می‌آید. در شبکه‌های اجتماعی مفهوم توییتر دیپلماسی، دیجیتال دیپلماسی و فیس‌بوک دیپلماسی شکل می‌گیرد. مقوله‌ای به نام
بهار عربی و به قول ما بیداری اسلامی از طریق موجی بود که فیس‌بوک در مصر و «تونس» ایجاد کرد و این‌قدر برای خودشان آن را برجسته می‌دانستند.
برژینسکی که الآن از دنیا رفته است، در سال 1389 اعلام کرد ما از طریق فیس‌بوک و توییتر داریم انقلاب‌های کشور عربی را مدیریت می‌کنیم. یادم هست در شبی که شب چهارشنبه‌سوری بود و من برای آن همان ساعت در سال 1389 یک برنامه تلویزیونی رفتم - از این‌جهت یادم هست که در خیابان جوانان ترقّه می‌زدند - در پاسخ به این سؤال بود که این فرد گفته بود ما داریم انقلاب یا بهار عربی یا بیداری اسلامی را از طریق توییتر و فیس‌بوک مدیریت می‌کنیم؛ چقدر به واقعیت نزدیک است؟ بعداً که این انقلاب در مصر شکست خورد و دولتی که مرسی سر کار آورده بود، در یک کودتا بساطش جمع شد، آن جوانی که اوّلین صفحات فیس‌بوکی را برای این ماجرا رقم زده بود، در برنامة تلویزیونی و بعد از اینکه کلّی آدم کشته شده بود، جلوی مجری گفت: اگر می‌دانستم این انقلاب فیس‌بوکی چنین مخاطراتی دارد، این کار را نمی‌کردم و این‌قدر تحت تأثیر قرار گرفت که گریه‌اش گرفت و از استودیو بیرون آمد. تلویزیون خودمان این صحنه را پخش کرد.
الآن شبکه‌های اجتماعی برای همه مخاطره‌آمیز شدند. شما هر روز می‌شنوید «کنگرة آمریکا»، مدیران فیس‌بوک، توییتر و «اینستاگرام» را صدا کرده که اینجا باید این کار را بکنید و خسارت برایشان تعیین می‌کنند یا اتّحادیة اروپا برای گوگل یا فیس‌بوک، مثلاً این‌قدر جریمه تصویب کرد. کشور «روسیه» فلان مجموعه را فیلتر کرد. چین هم در تقابل با سیستم‌عامل ویندوز که باید سیستم‌عامل جایگزینی باشد تا مشکلی پیش نیاید، خودشان «وی چت» دارند که تا جایی که می‌شود، مردم در شبکه‌های اجتماعی آمریکایی نروند که مخاطره‌آمیز باشد. این دعوا تا کی می‌تواند ادامه داشته باشد؟ تا کی می‌توانند مقاومت کنند؟ این سیستم می‌شکند و این پدیده‌های تکنولوژیک روزبه‌روز افراد را متفرّدتر و ایندیوژوال‌تر و از حکومت‌های خود منتزع‌تر می‌کنند.
8 میلیارد جمعیت روی کرة زمین داریم؛ در آینده آیا باید شاهد این باشیم که از حکومت خود جدا و بی‌نیاز می‌شوند؟ یعنی قوانینی که آن حکومت می‌تواند مبتنی بر آنها جامعه را مهار کند، کم‌رنگ می‌شود؟ اگر کسی کار خوبی انجام داد، او را تشویق و کسی کار خطایی کرد، با پلیس و دستگاه قضایی تنبیهش کند. دو نفر الآن در «تلگرام» می‌توانند بساطی را راه بیندازند و قیمت دلار را در ایران بالا و پایین کنند و «بانک مرکزی» هم نمی‌تواند کاری کند، چند نفر روی قیمت ارز تأثیر بگذارند و خیلی اتّّفاقات دیگر رقم می‌خورد. اساساً چیزی که شما به اسم جاسوسی‌های «سازمان سیا»، «کا.گ.ب»، «ام.آی.سیکس»، «سرویس امنیت خارجی فرانسه» و «بی.ان.دی آلمان» می‌شناختید، دیگر معنی ندارد. اینکه کسی یک لب پالتویش را بالا بدهد، عینک آفتابی بزند، یک دستش را در جیبش بگذارد، کلاه بگذارد و دنبال کسی راه برود، دیگر تمام شد. امروز سازمانی که جاسوسی می‌کند «NSA» است و این سازمان از طریق موبایل هوشمند و تبلتی که دست هرکسی هست، از او جاسوسی می‌کند.
یادم هست وسط مذاکرات هسته‌ای بود اطّلاعاتی در مورد جاسوسی آمریکا از تیم هسته‌ای ما به دست آمد. من این را در یک برنامة رسمی اعلام کردم. اینها غیر از اینکه از تیم مذاکرة ایران حضوری و از طریق موبایل‌هایشان جاسوسی می‌کردند، موبایل اقوام و اطرافیانشان را هم هک کرده بودند. سازمان NSA در جلسه‌ای که با «سازمان جی.سی.اچ.کیو انگلیس» داشت، توافق کرده بودند خانم فلانی که همسر آقای ظریف یا صالحی است، مدل موبایلشان چیست. می‌دانستند و موبایلشان را هک کرده بودند که وقتی اینها در خانه سر سفره می‌نشینند، صحبت می‌کنند یک چیزهایی مضاف بر چیزهایی که در «هتل کوبورگ»، وزارتخانه و «سازمان انرژی اتمی» گفتند از اینها بدانند. این یعنی سازمان جاسوسی از یک جای دیگر دارد کنترل می‌کند و این سیستم را رقم می‌زند.
این فضا ماهیت حاکمیت و حکمرانی را به سمتی برده که کلّاً از دست همه دارد خارج می‌شود و دست یک جای متمرکزی می‌افتد که او دارد پروتکل‌ها را تنظیم می‌کند و این کار را انجام می‌دهد. پروتکل‌های هوش مصنوعی و نظامات را هرکسی بنویسد، از طریق آنها این کنترل صورت می‌گیرد. این ساختار دست کیست و چه کسی این چارچوب‌ها را تنظیم می‌کند؟
ما می‌دانیم که یک شبکة صهیونیستی در آمریکا، چین و جای دیگر پشت این قضیه است و چطور در نظام فراماسونری این فکر را داشته است. شاید برایتان جالب باشد که پیش‌بینی این اتّفاق برای چه دوره‌ای است؟ دهة 1930م.، زمانی که آقای اچ. جی. ولز کتاب «World Brain» یا مغز جهان را نوشت. وقتی 90 سال پیش این فرد این کتاب را نوشت، گفت صد و خورده‌ای سال پیش، یعنی اوایل قرن نوزدهم و اواخر قرن هجدهم، اصحاب دائرة‌المعارف در فرانسه آمدند و همة معارف بشری را در کتابی به نام دائرة‌المعارف جمع کردند. این همة محتوایی است که یک انسان باید در مغز خودش داشته باشد. ما یک چیزی به نام حافظه داریم که به یاد می‌آوریم و هوشمندی داریم. این دائرة‌المعارفی که در فرانسه تولید شد، در حقیقت مغز جهان است. چطوری در این مغز جهان جست و جو باید صورت بگیرد؟ پاسخ به این سؤال 60 سال بعد، موتور جست‌وجوی گوگل شد. او در 1930م. این کتاب را می‌نویسد؛ امّا در 1990م. آرام آرم این فضا به وجود آمده و زمینة پیدایش موتور جست‌وجوی گوگل ایجاد می‌شود و الآن صدها و هزاران برابر آن اطّلاعات در اینترنت آمده است. یک موتور جست‌وجو این را به یاد ما می‌آورد. وقتی آن موقع اچ. جی. ولز مغز جهان را نوشت، از اینجا جریان یهود، نظام سلطه و فراماسونری متوجّه شدند ما باید یک هوشمندی جهانی را رقم بزنیم و باید این هوشمندی را با یک نظام یکپارچه مدیریت شکل دهیم. به همین دلیل هم مؤسّسة استاندارد آمریکا شروع به نوشتن پروتکل‌های ثابت برای آن کرد.
الآن در ایران می‌خواهند موتور جست‌وجو راه بیندازند. گروهی فکر می‌کنند اگر ما یک گوگل بومی درست کردیم، مشکل حل می‌شود. گروه دیگری می‌گویند خیر، مشکل اینجا نیست؛ مشکل در سیستم‌عامل است و ما باید یک ویندوز، یک اندروید و یک لینوکس طرّاحی کنیم و روی کامپیوتر، موبایل و تبلت خود بگذاریم و با این سیستم‌عامل، اینترنت خود را بومی کنیم. گروه سومی می‌گوید زیرساخت
سازمان NSA
از این حد جلوتر نروید!
عملاً در چنین شرایطی ما باید به بازخوانی آنچه برگردیم که حضرت موسی کلیم(ع) در دورة فرعون در مصر رقم زده است. در آن دوره حضرت باری‌تعالی باطل‌السّحری تعریف کرد؛ تکنولوژی برتری در این رقابت تکنولوژیک و علمی به حضرت موسی(ع) ندادند. نیامدند بفرمایند ای موسی! تو الآن داری به دربار فرعون می‌روی، ساحران فرعون این هستند، چوب دستی دارند می‌اندازند مار می‌شود، من هم این چوب دستی که در دست توست و بزرگتر است، اراده می‌کنم مار شود و شما آن را سحر کنید. ما اینجا دو نفر را نمی‌بینیم؛ یکی آن ساحران را نمی‌بینیم و همچنین حضرت موسی(ع) را. فکر می‌کنیم این دو پدیدة تکنولوژیک با هم رقابت می‌کردند؛ ولی حضرت الله در «آیة 41 سورة مبارکة طه» می‌فرماید: «خیر موسی! آنچه مهم است، خودت هستی. من تو را ساختم، آنها تسلیحات و تصنیعاتی دارند، چوب و طنابی را می‌اندازند مار می‌شوند «إِنَّمَا صَنَعُوا كَيْدُ سَاحِرٍ»؛ ولی من تو را ساختم که تو مهم‌تر از آن پدیده‌ها هستی.» یعنی اصل این است که تو هر چوبی دست بگیری، این اتّفاق برایش می‌افتد.
باطل‌السّحر این سیستم تله‌کراسی - در این ساختاری که هوش مصنوعی می‌آید از هوش بشر جلو می‌زند و تکینگی رخ می‌دهد - ساخت انسان‌های ترازی است که این انسان‌ها در روش و سیره به مثابه انبیاء و ائمّه(ع) طوری عمل کنند که هوششان دست این ساز و کارها نیفتد؛ یعنی این 16، 17 هوش برتری که الآن محاسبه شده و مطالعات اصلی آن در جهان انجام می‌شود که در حوزة مطالعات پیشرفته است، این هوش‌ها را بیاییم در نسبت با عقل قرآنی و با عقل سرخ، عقل انسانی که می‌رود در «کربلا» شهید می‌شود، با عقل محسن حججی ببینیم.
این 16 هوش که 10، 12 موردش را الآن با مباحث قرآنی تطبیق دادم، اعلام کردم خود این هوش‌ها هم به تکینگی رسیدند؛ یعنی ما الآن معتقد نیستیم Singularity و تکینگی فقط برای هوش مصنوعی است. ما می‌گوییم الآن هوش حیات یا Bio Intelligence به تکینگی رسیده است. داروینیسم در نوع زیست بشر، در هوش بشر، دیگر به بنبست رسیده و تکینگی شده است. در هوش سلامت، بهداشت و درمان بشر به تکینگی رسیده است. خود هوش بشر منظور است؛ به هوش مصنوعی که بر این غلبه پیدا می‌کند، کار نداریم. در هوش جنسی، بشر به تکینگی رسیده است؛ همان‌طوری که در زمان قوم لوط(ع) شده بود. در هوش حکمرانی و سیاست و هوش علمی نیز بشر به تکینگی رسیده است. لذا حالا حکم اصلی این است نه فقط تکینگی و Singularity و تفوّق هوش مصنوعی بر هوش طبیعی، بلکه تک‌تک هوش‌های شاخص بشری هم امروز به تکینگی رسیدند.
راه درمان کجاست؟
راه درمان این است که در عبور از این هوش‌ها، به عقلانیتی که در قرآن تبیین شده است، برسیم. حضرت امام رضا(ع) می‌فرمایند:
«أَلْعَقْلُ حِباءٌ مِنَ اللهِ».2 عقل از سوی خدا حباء می‌شود. خداوند به هرکسی عقل نمی‌دهد. آن کسانی که واجد عقل می‌شوند و عاقل هستند، کسانی هستند که عقل به آنها حباء شده است. الحمدالله! ما جامعه‌ای داریم که خداوند تعداد زیادی از آحاد جامعة ما را به دلیل شأن معنوی، روحیة دینی و اعتقاداتشان عقل ممتاز و ویژه داده است. جامعه‌ای که انسان‌های بزرگی، مثل علّامه مصباح یزدی و علّامه جوادی آملی دارد. شما مستحضر هستید که اینها به هیچ‌وجه کم از ارسطو، افلاطون و مغزهایی در آن حد، نداشتند و در خیلی از نکات، به مراتب حتّی از آنها جلوتر بودند. حدّ وسط ارسطویی را آقای مصباح بعد از 2500 سال رد کرد یا 2500 سال غلبة این تفکّر که انسان حیوان است و حیوان ناطق است، رد نمود. این نظر بعد از اینکه مقام معظّم رهبری در سال 88 اعتراض کردند که مبنای علوم انسانی غرب از این‌جهت غلط است که می‌گویند انسان حیوان است و همة فلاسفه و دانشمندانشان به این معتقد هستند، آیت‌الله جوادی آملی در تفسیر معظّم، ثابت کرد که انسان حیوان ناطق نیست و انسان حیّ متألّه است. همة اینها نشان می‌دهد جامعة ما از عاقلانی برخوردار است که مانند عقل خمینی کبیر(ره)، عقل قاسم سلیمانی و عقل مصباح یزدی در جامعة ما به وفور دیده می‌شوند و هستند.
توقّعی نیست که بگوییم همة 85 میلیون نفر ما به این عقل باید برسیم؛ ولی اگر تعداد قابل توجّهی از این افراد در یک جامعه باشند و آن کارکرد موسی کلیم(ع) را داشته باشند و بتوانند باطل‌السّحر را در موقع خودش رقم بزنند، می‌توانند در تله‌کراسی، انقطاع ایجاد کنند و در بین مردم و جامعه، حاکمیت الله را رقم بزنند و ولایت الله را برای مردم ترسیم کنند.
به جای اینکه نشان بدهد ترامپ، بایدن یا نفتالی بنت و نتانیاهو پشت ولایت طاغوت هستند، پشت زرق و برق پروتکل‌های تکنولوژیک قایم شود و از طریق تکنولوژی ولایت طاغوت حاکمیت خودش را اعمال کند، زدودن چنین ساز و کاری، یک راه دارد. راه اصلی و اساسی آن، این است کسانی باشند که خداوند عقل را به آنها حباء کرده باشد تا بتوانند جلوی این هوش‌های مذموم و به تکینگی رسیده، بایستند و بالاتر از این هوش، عقل را رقم بزنند و نگذارند بشر اسیر شود.
زمانی که یک جن‌زدگی عمومی در «بیت‌المقدّس»، زمان حضرت سلیمان(ع) شکل می‌گیرد و همه تسخیر می‌شوند، یک عقل کلّی به نام حضرت سلیمان(ع) و اطرافیانش بودند و نگذاشتند انقطاع صورت بگیرد و ولایت الله را جاری کردند و این رقم خورد. ما تجربة دورة حضور سلیمان نبی(ع) و حضرت موسی کلیم(ع)، آن دورة 300 ساله را به صورت فشرده در مباحث تفسیری داریم و توسط مفسّران ما به خوبی تبیین شده است. امروز راه مواجهه با این تله‌کراسی و حاکمیت از راه دوری که از طریق تکنوپلی اعمال می‌شود - یعنی پروتکل‌هایش را - سیاستمداران در جایی به نام سازمان ملل نمی‌نویسند؛ چون متروپل نیست که الآن به سازمان ملل می‌رویم و آنجا با دبیر کل دیدار و به این سازمان شکایت می‌کنیم. چنین چیزی نیست. اینجا به جای سازمان ملل نیویورک و متروپل، تکنوپل وجود دارد. چه کسی پروتکل‌های تکنولوژی را برای امروز نوشته و تنظیم کرده است؟ او الآن دارد جهان را مدیریت می‌کند.
این، مَخلَص این ساز و کار به طور اجمال است و یک دنیا و دریایی از سؤال و ابهام را به وجود آورده و بین اندیشمندان محلّ مناقشه است. تقریباً امروز موضوع اصلی دانشگاه‌های جهان در مطالعات میانرشتهای، تبیین این هوش‌هاست و چگونگی اینکه از همگرایی این هوش‌ها بشود هوش مصنوعی را مهار کرد. واقعیت آن است که وقتی ما به این مباحث قرآنی نزدیک می‌شویم، با تکیه بر آیات و روایات خنده‌مان می‌گیرد که آنها چنین استنباط‌هایی دارند. این اتّفاق‌ها می‌افتد و این تله‌کراسی تا سال 2040م. به اوج خود می‌رسد که البتّه معلوم نیست منبع آن آمریکا باشد. این از یک جایی بیرون می‌زند؛ از چین یا ژاپن یا کره یا اروپا و غیره بیرون می‌زند. آنچه ما می‌دانیم، این است که تقریباً همه حیرت کردند و نگران هستند که چه رخ خواهد داد. ان‌شاءالله در مواجهه با این تکینگی و Singularity عقل قرآنی انسان‌های مؤمن بتواند شرایط را به گونه‌ای رقم بزند که زمینه برای ظهور بر بستر همین فراهم شود و طبعاً یک علامت نزدیک بودن ظهور، همین مقدّمات و ساز و کارهای عجیب و غریبی است که رقم می‌خورد. من این اتّفاقات را به فال نیک می‌گیرم و آینده را روشن می‌بینم.
«اَلَیسَ صُبحِ بِقَریب»3
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- •
هوش مصنوعی چه بر سر حکومت‌ها می‌آورد؟
در این فضا اتّفاق خیلی مهّمی که افتاده، این است که تقریباً هیچ‌کس نمی‌داند این روند 20 سال آینده را چطور باید مدیریت کرد. همه هم دارند با هم رقابت می‌کنند؛ یعنی «آمریکا» در تراز اوّل است. «چین» هم چند ماه پیش ادّعا کرد ما از آمریکا جلو زده‌ایم.« ژاپن» دارد تلاش خود را می‌کند. اروپا کنسرسیوم خودش را دارد و تلاش خودش را می‌کند و هرکسی دارد برای خودش ابر خودش را جدا تعریف می‌کند؛ یعنی کلود اطلس خودشان، ابری که اطّلاعات را آنجا دسته‌بندی و یکپارچه کنند. این فضای عجیبی که دارد جلو می‌رود، حاکمیت را از اینکه یک نفری باشد، از بالا به پایین در جامعه‌ای حکومت کند - حالا چه جامعه دیکتاتوری باشد، چه دمکراسی - آن را تبدیل به «تله‌کراسی»، یعنی حاکمیت از راه دور کرده است. در این جامعه طبیعی است که تا سال 2040م. هر روز که می‌گذرد، قدرت حکومت‌ها و نفوذ و تأثیر و چترشان بر سر مردم و جامعه‌شان، کمتر، کوچکتر و محدودتر می‌شود. هریک از این زیرسیستم‌ها که تحت تأثیر هوش مصنوعی از این چرخه خارج می‌شوند، این بی‌تأثیری را شما بیشتر می‌بینید.
اشاره کردم که چیزی به نام دانشگاه و ساختارهای علمی و پایان‌نامه در 10، 15 سال آینده نخواهد بود. امروزه KDD را مطرح کرده‌اند که مربوط به تحقیقات امپریال کالج لندن است. KDD مخفّف Knowledge Discovery from Data است.
مثلاً ژاپن ابری برای خود تولید می‌کند، این ابر اطّلاعات و کلود اطلس ژاپنی‌هاست که همة اطّلاعات در آن ابر است. آمریکایی‌ها ابری برای جهان درست کردند. «اتّحادیة اروپا» دنبال این است که کلود اطلس و ابر خودشان را داشته باشند. روس و چین برای خودشان کار کردند. «ایران» هم دنبال این است که ابر خودش را داشته باشد. فرض می‌کنیم کلّ این ابر همان چیزی است که الآن در اینترنت فعلی و در اختیار آمریکایی‌هاست و موتور جست‌وجوی آن هم گوگل است. در KDD دیتا یکپارچه در فضای سایر موجود است و این اپلیکیشن و نرم‌افزار، روی موبایل شما و تبلت شما وجود دارد. شما عنوان تحقیق و پروپوزال دکتری خود را می‌دهید، پرسش اصلی و فرعی تحقیق، فرضیه‌ها، متغیّرهای پژوهش مفاهیم گوناگونی، مثل واژگان تخصّصی و چارچوب‌های دیگر. وقتی اطّلاعات پروپوزال را وارد کردید، چند دقیقه بعد برای شما دسته‌بندی‌شده، مرتّب و با همة متغیّرها پایان‌نامة شما را در حدّ یک دائرة‌المعارف چند هزار صفحه‌ای به شما تحویل می‌دهد؛ یعنی امروز 3 ماه طول می‌کشد که یک دانشگاه موضوع پایان‌نامه را تصویب کند، دعوای بین دانشجو و استاد و معاونت آموزش و پژوهش، بعد از اینکه پروپوزال تعریف و بعد تصویب شود، به دانشجو یک سال و نیم وقت بدهند که برود این 10، 20 واحد را تولید کند، بعد 2 سال هم دفاع کند. 2 سال عمر یک انسان صرف کاری می‌شود که در آینده, انجام آن به 20 دقیقه هم نمی‌انجامد. پس آیندة دانشگاه چه می‌شود؟ این چیزها از وزارت علوم هر کشوری گرفته می‌شود؛ یعنی دیگر دانشجوی فوق‌لیسانس، دکتری و پست دکتری لازم نیست این‌طوری تحقیق کند. هر استادی درسش را به بهترین کیفیت در تلویزیون شخصی و خصوصی خود تدریس و در «یوتیوب» در کانال خود بارگذاری می‌کند. به این ترتیب دیگر نیاز نیست دانشجو سر کلاس استاد برود؛ بلکه از یوتیوب می‌بیند و برای این قضیه لازم نیست از شهرستان برود به خوابگاه دانشجویی و ترمی 15، 16 واحد به او بدهند و بعد از 4 سال، لیسانس بگیرد و بعد کنکور ارشد. این دیگر تمام می‌شود. فرد با حوصله می‌نشیند همان بحث‌هایی که قرار بود سر کلاس برود در یوتیوب می‌بیند، امتحانش را هم از راه دور می‌دهد. برای پایان‌نامه هم دیگر او تحقیق نمی‌کند یک اپلیکیشن با روش KDD برایش انجام می‌دهد؛ یعنی اکتشاف دانش (Knowledge) از درون داده (Data). دیتا آماده است فقط باید این کار را انجام داد. چه بلایی بر سر دانشگاه و آموزش و پرورش و مفهومی به نام رسانه‌های رسمی (سینما و تلویزیون و غیره) در آینده می‌آید؟ کسی دیگر پای اینها نمی‌نشیند.
در این ساختار هوش مصنوعی، هرکدام از اینها را که در نظر بگیرید، یک طرف آن، کُنشگرش هوش مصنوعی است؛ یعنی در اینجا ما موضوع را انتخاب کردیم، پرسش اصلی تحقیق را گفتیم، هوش ما یک موضوعی تعریف کرد که یک نیاز این‌طوری داریم باید پایان‌نامه شود؛ ولی آن چیزی که از اینجا به بعد این کار را می‌کند، هوش مصنوعی است که KDD را رقم می‌زند. حالا اگر همین را در تعلیم و تربیت ببریم، یک تکّة آن کار ما و یک تکّه، کار آن است. این را در سلامت ببریم؛ باز یک تکّه کار ما و یک بخش کار آنهاست. خیلی از جرّاحان در آینده بیکار می‌شوند و قصّ علی هذا.
اینجا چه کسی دارد از طریق اینها حکومت می‌کند؟ یعنی این وزارت علومی که استاد در آینده درس‌هایش را در یوتیوب می‌گذارد، امتحانش را هم از راه دور می‌گیرد و دیگر نظام اداری دانشگاه را نمی‌خواهد، این وزارتخانه چه نقشی خواهد داشت؟ «دانشگاه تهران» 2500 هیئت‌علمی و دو برابر این تعداد، کارمند و حدود 20 هزار دانشجو دارد؛ یعنی 7500 نفر حقوق می‌گیرند که بتوانند عددی در حدود 20 هزار دانشجو را پشتیبانی کنند که خیلی زیاد است. یک سوم دانشجوها اینها استاد و کارمند دارند. درصورتی‌که با روندی که عرض کردم، کلّ آن 5000 نفر آزاد می‌شوند و به خانه می‌روند. استادها هم از خانه کار را دنبال می‌کنند، مگر درس‌های آزمایشگاهی و غیره.
آنجایی که حکومتی بر وزارت علوم نظارت دارد، «کمیسیون آموزش تحقیقاتی» در «مجلس» است که می‌تواند بیاید قوانین و مقرّرات را در نظر بگیرد. نظام حقوقی و درآمد و معیشت معلّم‌ها، روند ارتقای شغلی از استادیاری به دانشیاری و به استادتمامی و غیره‌ای که وجود دارد، کسی می‌تواند اینها را تعریف کند که کار دستش است. وقتی همة اینها از دست این سیستم خارج شد، این وزارت علوم را فردا چه کسی می‌خواهد مدیریت کند؟ آن دست فرد دیگری است؛ یا اگر بگوییم دست فرد دیگری نیست، کلّاً این بخش از دست در رفت و حکومت دیگر نظارتی بر دانشگاه، آموزش و پرورش، تولید غذا و خیلی ساز و کارها در نظام رسانه‌ای ندارد.
ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا بود. تازه انتخابات برگزار شده بود، شمارش آرا تمام نشده و معلوم نبود بایدن رئیس‌جمهور شود، احساس می‌کنند او دارد فراخوان می‌کند که همه را به خیابان بریزد. بعد هم چند نفر از در و دیوار «کنگره» بالا می‌روند و 5، 6 نفر کشته می‌شوند و می‌گویند این آدم خطرناک است. «فیس‌بوک» و «توییتر» حساب صفحات او را می‌بندند. الآن که می‌توانند این کار را بکنند، فردا با ساختار هوش مصنوعی می‌خواهند چه بکنند؟ پس ما وارد دوره‌ای می‌شویم که حاکمیت از راه دور و تله‌کراسی است.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - •
در حاکمیت از راه دور، حاکمیت دولت جهانی را اعمال می‌کند. کسی که روی تخت شاهی نشسته است، تاجی روی سرش است و از آن بالا یک چوب دستی دستش گرفته و دستور می‌دهد بشود؛ ما دیگر آن فرد را نمی‌بینیم. آنچه می‌بینیم، یک سری پروتکل و چارچوب و محدودیت‌ها است که هوش مصنوعی آن را تعریف و مناسبات را مدیریت می‌کند و بشر از همه طرف، تحت سیطرة این
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - •
شبکه را کلّاً اصلاح کنیم. گروه چهارم می‌گوید یک شبکة اجتماعی رو به روی یوتیوب، تلگرام و اینستاگرام و غیره درست می‌کنیم.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - •
همة این دوستان ما سر کار هستند؛ به این دلیل که شما هر کدام از این کارها را انجام دهید، مبنای پروتکل آن را سازمان NSA تنظیم کرده است. درست است که آقای بیل گیتس و «مایکروسافت» می‌نشینند ویندوز بیرون می‌دهند، ولی اینکه پروتکل‌های ویندوز چگونه تنظیم شود هم آنها داده‌اند. آنها می‌گویند ما یک ویندوز می‌خواهیم پنجره‌هایش باز باشد که از طریقش جاسوسی کنیم. در نتیجه اینها ویندوز XP را تولید می‌کنند. چند سال بعد، سازمان NSA به مایکروسافت و آقای بیل گیتس می‌گوید یک ویندوز روی همة کامپیوترها باشد که پنجره‌هایش بسته باشد. اینها می‌آیند «سون» و «ویستا» را تولید می‌کنند. کسی که دارد استانداردها را برای شبکه‌های اجتماعی و موتورهای جست‌وجو و سیستم‌های عامل تعریف می‌کند، کیست؟
سیستمی است که پشت سازمان NSA است. پس در واقع، از Http، از اوّلِ اوّل و مناسبات صفر و یک در مناسبات دیجیتال باید شروع کنید تا بتوانید اینترنت ملّی داشته باشید. در غیر این صورت به رغم کاری که چین، روسیه و ایران می‌کنند و هر کشوری که سعی می‌کند از اینترنت آمریکا استقلال پیدا کند، هر موقع زمانش شد، آمریکا فتیله را پایین می‌کشد و چون خیلی از سرویس‌‌ها دست آنها است، به راحتی می‌تواند ارتباط را قطع کند. چه زمانی؟ زمانی که همة مقدّرات جامعه را شما در آن فضا گذاشتید.
چند وقت پیش یادتان هست که اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی منتسب به او 16، 17 ساعت از خود منشأ، دچار اختلال شدند؟
خسارت‌هایی که به اقتصاد آمریکا زد، مشخّص شد؛ ولی در ایران مشخّص نشد چقدر بود. در ایران چند میلیون نفر در اینستاگرام دارند معیشت خود را رقم می‌زنند. حالا شما تصوّر کنید در فلج سیستمی جوامع، یک‌دفعه اینترنت را بر روسیه، ایران و «کرة جنوبی» ببندند.
«کرة جنوبی است، «سامسونگ» دارد!» مهم نیست؛ چون اصل کلید کار دست سازمان NSA است: «آژانس امنیت ملّی آمریکا».
در تله‌کراسی به طور مجمل اتّفاقی که افتاده، این است که حکمرانی دارد به مرحله‌ای شیفت می‌کند که دیگر حاکمی در ساختارهای سیاسی و حکمرانی در نظام سلسله مراتبی نمی‌بینید. بشر با یک واسطه دارد مدیریت می‌شود که از یک متروپلی به نام «نیویورک»، حکومت جهانی اعمال نمی‌شود که سازمان مللی باشد که 200 کشور عضو باشند، 5 عضو دائم باشد، مجمع عمومی تشکیل شود، «بانک جهانی» به این وام دهد، «صندوق بین‌المللی پول» آن کار را بکند، «یونسکو» توصیه‌های سند 2030 آماده کند، «سازمان بهداشت جهانی» (WHO) بگوید این کار را کنید، «سازمان تجارت جهانی» (WTO) بگوید این کار را بکنید. اصلاً دیگر این‌طور نیست؛ یعنی آن محیط متروپل و نیویورک کنار رفته و تکنوپل جایگزین شد.
نظام تکنوپل که می‌آید، این یکپارچگی را از نظر تکنولوژی و پروتکل‌های تکنولوژی دارد به وجود می‌آورد و هستة مرکزی این تکنولوژی، هوش مصنوعی است. چه کسی پروتکل‌های این هوش مصنوعی که ساختار هوش محاسباتی را زیر و رو کرده، نوشته است؟ چه کسی می‌تواند این را مدیریت کند؟ کسی که بتواند هوش مصنوعی را در نظام تکنوپل مدیریت کند. او می‌تواند جامعة آیندة بشری و این 8 میلیارد نفر را کنترل کند.
ما گفتیم هوش مصنوعی دارد از هوش بشر جلو می‌زند و تکینگی و Singularity به وجود می‌آید. آقای کورزویل خودش مجبور شده است بعد از اینکه این کتاب‌ها را نوشت، دانشگاه بزند و همة دانشمندان این حوزه را جمع کند تا بگویند در این تکینگی چه بلایی دارد بر سرمان می‌آید و باید چه کنیم؟ مسئله سر این است: «إِنَّمَا صَنَعُوا كَيْدُ سَاحِرٍ».
اینها این صنعت و تکنولوژی را مبتنی بر کید و با اهداف و اغراضشان برای سلطه بر جهان و یکپارچه کردن جهان در جهانی که در مرحلة پیش از ظهور هستند، رقم زده‌اند؛ ولی نکته در همین آیه است و کار از دستشان در رفته و نمی‌توانند مدیریتش کنند.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - •
جامعة دینی و الهی و جریانات انقلابی 20 سال فرصت دارند. چون اینها یک روند پر شتابی را شروع کردند و روز به روز دارند خودشان و دیگران را به هوش مصنوعی و این پدیده‌ها بیشتر وابسته می‌کنند. من کاری به مناسبات اجتماعی و تکنولوژیک در حوزه‌های خدمات و غیره و ذلک ندارم. دارند انسان را لحظه به لحظه از خودش بیگانه و بیشتر به این پدیده‌ها منتسب می‌کنند. شاید برای شما خنده‌دار باشد؛ الآن تصوّرشان این است که روبات‌هایی جای جسم آدم می‌آید. این در حدّ ذهن و مغز است، او را روی کامپیوترهایی آپلود و در آن روبات دانلود می‌کنند و فرد برای همیشه زنده می‌ماند. گاهی اوقات ما می‌خندیم. می‌گویند نخندید! در علم و تکنولوژی هیچ چیزی قابل پیش‌بینی نیست. می‌گوییم قبول، ولی یک خط حدّی وجود دارد که تصوّر نکنید می‌توانید از این جلوتر بروید.
آینده‌ای که اینها در فیلم‌های سینمایی و سریال‌هایشان ترسیم می‌کنند، خیلی وحشتناک است. آینده‌ای که دانشمندانشان در پیش‌بینی‌‌های علمی در جاهایی مثل«ترند وان» در اتّحادیة اروپا یا در دانشگاه امپریال کالج لندن پیش‌بینی می‌کنند، وحشتناک‌تر از چیزهایی است که در فیلم‌های سینمایی‌شان نشان داده می‌شود؛ ولی ما باید چه کنیم؟ چه الگویی برای مواجهه با نظام تله‌کراسی باید داشته باشیم؟ یک موقع حاکمیت از راه دوری بود که می‌دانستیم چه کسی است؛ یعنی می‌دانستیم یک نفر در کشور دیگر نشسته است و از طریق شبکه‌های ماهواره‌ای، مردم را به خیابان می‌ریزد. کسی در جامعة دیگری نشسته است و اپوزیسیون یک جامعه است، مردم را به هم می‌ریزد و می‌خواهد از راه دور حکومت کند؛ امّا امروز مسئله این است که در این تله‌کراسی نمی‌دانیم پشت این قضیه کیست و چه کسی می‌خواهد حکومت کند و عنصر اصلی این ساختار تلکراتیک کیست؟
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1. Neil Postman.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. كلينى، محمّد بن يعقوب، الكافي (ط - الإسلامية) - تهران، چاپ چهارم، 1407ه .ق.، ج 1، ص 24.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. سورة هود(11)، آیة 81.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑