گلستانه

جلوة خدا

گر به چشم دل جانا، جلوه‌های ما بینی

در حریم اهل دل، جلوة خدا بینی

راز آسمان‌ها را در نگاه ما خوانی

نور صبحگاهی را بر جبین ما بینی

در مصاف مسکینان، چرخ را زبون یابی

با شکوه درویشان، شاه را گدا بینی

گر طلب کنی از جان، عشق و دردمندی را

عشق را هنر یابی، درد را دوا بینی

چون صبا ز خار و گل، ترک آشنایی کن

تا به هر چه روی آری، روی آشنا بینی

نی ز نغمه واماند، چون ز لب جدا ماند

وای اگر دل خود را، از خدا جدا بینی

تار و پود هستی را، سوختیم و خرسندیم

رند عافیت‌سوزی همچو ما کجا بینی

تابد از دلم شب‌ها، پرتوی چو کوکب‌ها

صبح روشنم خوانی، گر شبی مرا بینی

ترک خودپرستی کن، عاشقی و مستی کن

تا ز دام غم خود را، چون «رهی» رها بینی

شب قدر آمده...

تشنه‌ام این رمضان، تشنه‌تر از هر رمضانی

شب قدر آمده تا قدرِ دل خویش بدانی

لیلةالقدر عزیزی‌ست، بیا دل بتکانیم

راستی روزه مگر چیست؟ همین خانه‌تکانی

ماه کنعان! ندهد سلطنت مصر فریبت

تو چرا مثل پدر نیستی ای یوسف ثانی؟

نیست تقصیر عصا، معجزة موسوی‌ات نیست

کاش می‌شد که شعیب‌ات بپذیرد به شبانی

بی‌نشانان زمین، زنده‌ به ‌گوران زمانیم

همه همسایة مرگیم، همین است نشانی

علیرضا قزوه

به ساحت ملکوتی امام علی(ع)

راز الهی

ای نام تو از صبح ازل زمزمة رود

ای زمزم جاری شده در مصحف داود

آن روز که در سجده فتادند ملائک

جز نام تو، جز نام تو، «الله» چه فرمود؟

افشای تو، ای راز الهی، به غدیر است

آغاز درخشیدن تو روز ازل بود

محبوب اناجیلی و سرلوحة تورات

قرآنِ به‌حرف‌آمده! ای قاصد و مقصود...

جز بر اثر عشق تو حق را نتوان دید

بی مهر تو ابواب تماشا شده مسدود...

بی مرز چنانی که در اوهام نگنجی

کی طاقت دیدار تو دارد منِ محدود

ای عطر تو پیچیده در ابیات خرابم

«از آتش عشق تو دلم سوخته چون عود»

توصیف تو آن‌سان که تویی راه ندارد

از من بپذیر آتش آمیخته با دود

ماه درخشان

تسنیم دعای سحر و عطر اذان است

این مائده، این ماه مبارک، رمضان است

این سفره ی رحمت که سحرگاه به پا شد

آغاز بهاری ست که آرامش جان است

در روضه ی رضوان به سر سفره ی افطار

چشمان ملائک به نگاهی نگران است

ماهی ست که قدرش به شب قدر شبیه است

ماهی ست که قدرش چو شب قدر نهان است

این ماه اگر رُخ بنماید همه روز است

پیداست درخشندگی‌اش، گرچه نهان است

«در حسرت دیدار تو آواره‌ترینم»

ای ماه که تصویر تو در آب روان است

«وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی»

وقتی که جهان بی تو درین خواب گران است

‎ای ماه مبارک، رمضان، ماه درخشان!

آرامش تو ناب ترین حس جهان است

غزل رمضان

ناگهان در یک سحر ایمان خود را یافتم

جان سپردم آن‌قدر، تا جان خود را یافتم

سورة اخلاص را می‌خواستم پیدا کنم

لای شب‌بوها، شبی، قرآن خود را یافتم...

یک شب «قدر» آسمان گل کرد در آئینه‌ام

ذکر «یا منّان» و «یا رحمان» خود را یافتم

ذکر می‌گفتم ولی حالی پریشان داشتم

در شب «الغوث‌ها» درمان خود را یافتم

شانه‌ام لرزید و برپا شد قیامت در دلم

تا به سر قرآن گرفتم، جان خود را یافتم

عبدالرحیم سعیدی‌راد