برای امام خمینی(ره)

خوشا که خطّ عبور تو را ادامه دهیم

شعاع چشم تو را تا خدا ادامه دهیم

دوباره خواب شب شوم را بیاشوبیم

به رغم خوف و خطر جاده را ادامه دهیم

بیا به سنّت پیشینیان کمر بندیم

که یا ز پای درآییم؛ یا ادامه دهیم

شکست کشتی دریادلان اگر در موج

از آن کرانه که ماندند؛ ما ادامه دهیم

اگر ز مرز زمین و زمان فرا رفتی

تو را در آن سوی جغرافیا ادامه دهیم

اگرچه عکس تو در قاب تنگ دیده شکست

تو را به وسعت آیینه‌ها ادامه دهیم

تو آن قصیدة شیوای ناتمامی، کاش

به شیوه‌ای که بشاید؛ تو را ادامه دهیم

قیصر امین‌پور

عصر خمینی

خاموشی تو رنگ فراموش شدن نیست

در ولولة نام تو خاموش شدن نیست

ای خواب ستم از تو برآشفته، خمینی!

این خاطره هم‌سایة مخدوش شدن نیست

چون سُکر پیام تو پر از شور قیام است

شیدای تو را نسبت مدهوش شدن نیست

تو روح توانستنی و دست شکفتن

تدبیر تو با غصّه هم‌آغوش شدن نیست

با عطر کلام تو گره‌ها همه بازند

در رشتة افکار تو مغشوش شدن نیست

گفتی به همه راز بت ظلم شکستن

جز سعی هم‌آوایی و هم‌دوش شدن نیست

دیری‌ست که در جلوة تاریخی عشقی

اسطوره‌شدن غیر بلانوش شدن نیست

در عصر تو آموخت دگر باره جهانی

عزّت مگر از راه کفن‌پوش شدن نیست

پروانه نجاتی

به ساحت ملکوتی امام رضا(ع)

گاهی دلم به سمت خدا می‌برد مرا

یعنی به آستان رضا می‌برد مرا

مثل کبوتری که به پرواز آمده‌ست

تا کوی دوست، بال دعا می‌برد مرا

هرگاه رو به «قبلة هفتم» می‌آورم

تا شاهراه سعی و صفا می‌برد مرا

تا محضر «سپیدة هشتم» به صد امید

ایمان جدا و عشق جدا می‌برد مرا

نزدیک‌تر شدن به ضریح امام نور

تا دوردست خاطره‌ها می‌برد مرا

از خود در این حرم به خدا می‌توان رسید

این جذبه از کجا به کجا می‌برد مرا؟

آن پرچمی که دست تکان می‌دهد به ناز

تا صحن سیّدالشهداء می‌برد مرا

ای اهل‌بیت نور! به سرچشمة شهود

دلبستگی به مهر شما می‌برد مرا

توحید ناب، رنگ «أنَا مِن شُرُوطِها»ست

این شرط تا حضور خدا می‌برد مرا

اشکم که رنگ لاله شود یا اباالحسن!

با خود به دشت کرب‌وبلا می‌برد مرا

محمّدجواد غفورزاده

غدیر خم

قسم به جان تو اي عشق اي تمامي هست

كه هست هستي ما از خم غدير تو مست

در آن خجسته غدير تو ديد دشمن و دوست

كه آفتاب برد آفتاب بر سر دست

نشان از گوهر آدم نداشت هر كه نبود

به خم سراي ولايت خراب و باده‌پرست

به باغ خانة تو كوثري بهشتي بود

كه بر ولاي تو دل بسته بود صبح الست

در آن ميانه كه مستي كمال هستي بود

به دور سرمدي‌ات هر كه مست شد پيوست

بساط دوزخيان زمين ز خشم تو سوخت

چو در سپاه ستم برق ذوالفقار تو جست

هنوز اشك تو بر گونة زمان جاري‌ست

ز بس كه آه يتيمان، دل كريم تو خست

ز حجم غربت تو مي‌گريست در خود چاه

از آن به چشمة چشمش هميشه آبي هست

هنوز كوفه كند مويه از غريبي تو

زمانه از غم تنهايي‌ات به گريه نشست

دمي كه خون تو محراب مهر رنگين كرد

دل تمامي آيينه‌ها ز غصّه شكست

نصرالله مردانی

به مولا علی(ع)

قصّه را زودتر ای کاش بیان می‌کردم

قصّه زیباتر از آن شد که گمان می‌کردم

برکه‌ای رود شد و موج شد و دریا شد

با جهاز شتران کوه احد برپا شد

و از آن آینه با آینه بالا می‌رفت

دست در دست خودش یک‌تنه بالا می‌رفت

تا که بعثت به تکامل برسد آهسته

پیش چشم همه از دامنه بالا می‌رفت

تا شهادت بدهد عشق ولی الله است

پله در پله از آن مأذنه بالا می‌رفت

پیش چشم همه دست پسر بنت اسد

بین دست پسر آمنه بالا می‌رفت

گفت: این‌بار به پایان سفر می‌گویم

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

راز خلقت همه پنهان شده در عین علی‌ست

کهکشان‌ها نخی از وصلة نعلین علی‌ست

گفت ساقیِ من این مرد و سبویم دستش

بگذارید که یک شمه بگویم؛ دستش

هرچه در عالم بالاست تصرّف کرده

شب معراج به من سیب تعارف کرده

گفتنی‌ها همگی گفته شد آنجا، امّا

واژه در واژه شنیدند صدا را، امّا

سوخت در آتش و بر آتش خود دامن زد

آنکه فهمید و خودش را به نفهمیدن زد

می‌رود قصّة ما سوی سرانجام آرام

دفتر قصّه ورق می‌خورد آرام آرام

سیّد حمیدرضا برقعی

فرج یعنی...

فرج یعنی دعای عهد خواندن، عهد را بستن

دعا یعنی پلی از فرش تا عرش خدا بستن

فرج یعنی دلِ سجاده را با اشک‌ها شستن

دهان هرچه شیطان است را با ربّنا بستن..

در امواج بلندِ آل یاسین غوطه‌ور بودن

دلِ خود را در این طوفان به لطفِ ناخدا بستن

فرج یعنی به سوز ناحیه، حق را قسم دادن

دخیلِ اشک را بر تکیه‌های کربلا بستن

توسّل‌های ما در هر سه شنبه معنی‌اش این است

درِ دل را به روی هرچه غیر از «اِنَّما» بستن

خوشا مثل شهیدان مدافع زندگی کردن

به سر سربند یا مهدی و یابن المصطفی بستن

احمد علوی