رندان تشنه‌لب
زان یارِ دلنوازم شُکری‌ست با شکایت
گر نکته‌دانِ عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و مِنّت هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را مخدومِ بی عنایت
رندانِ تشنه‌لب را آبی نمی‌دهد کس
گویی ولی‌شناسان رفتند از این ولایت
در زلفِ چون کمندش ای دل مپیچ کانجا
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی
جانا روا نباشد خونریز را حمایت
در این شبِ سیاهم گم گشت راهِ مقصود
از گوشه‌ای برون آی ای کوکبِ هدایت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نَیَفزود
زِنهار از این بیابان وین راهِ بی‌نهایت
ای آفتابِ خوبان می‌جوشد اندرونم
یک ساعتم بِگُنجان در سایة عنایت
این راه را نهایت صورت کجا توان بست؟
کِش صد هزار منزل بیش است در بِدایت
هر چند بردی آبم، روی از دَرَت نَتابم
جور از حبیب خوش‌تر کز مُدّعی رعایت
عشقت رِسَد به فریاد ار خود به‌سانِ حافظ
قرآن ز بَر بخوانی در چاردَه روایت
در سوگ تو
روشن آن چشم که در سوگ تو پُر نم باشد
دلربا، نرگس این باغ به شبنم باشد
تا بدانند کجا بزم عزای تو به‌پاست
دودِ آهِ دلِ عشّاقِ تو پرچم باشد
دل حسینیه؛ نَفَس نوحه؛ تپش سینه زنی‌ست
دم بگیریم که عمر همه این دم باشد
به خدای حرم و کعبه قسم، ای حُجّاج!
هر که مُحرِم به مُحَرّم شده، مَحرَم باشد
آن که دارد غم عشق تو، ندارد غمِ هیچ
که نشاط دل عالم، همه زین غم باشد
خانة تنگِ دلم نیست شبی بی مهمان
لحظه‌ای نیست که دل بی غم و ماتم باشد
مطلع «صائب تبریز» به یادم آمد
آن که در شیوه‌اش استاد مسلَّم باشد:
«گر صفای حرم کعبه به زمزم باشد
زمزم اهل صفا دیدة پُر نم باشد»
راه عشق
شگفتا راه عشق است این، که مرد جاده می‌خواهد
حریفی پاک‌باز و امتحان پس‌داده می‌خواهد
مسافر را پیاده، داغ‌دیده، صاحب دردی،
ورای درد‌های پیش پا افتاده می‌خواهد
سفر، موکب به موکب، کوله‌پشتی، چای، خرما، اشک
یقین کن میزبانت اربعین را ساده می‌خواهد
دلی آرام و پر غوغا، سری شوریده و شیدا
دلی سرمستِ جان دادن، سری دلداده می‌خواهد
مسلمان و مسیحی را به حُرّیت فراخوانده
جدا از دین و ایمان، آدمی آزاده می‌خواهد..
هلا جامانده از این راه! آخر تو چه کم داری؟
مگر این جاده غیر از شوق فوق‌العاده می‌خواهد؟
حسین‌بن‌علی تنهاست ای یاران! به پا خیزید
که اینک وارث او لشکری آماده می‌خواهد
معجزة عشق
ماه محرّم است و دلم باغ پرپر است
در چشم من، دوباره غمی سایه‌گستر است...
در قلب من، قیامتی از کربلای توست
در چشم من، قیامتی از تیغ و خنجر است...
تو زنده‌ای، حقیقت مظلوم تا ابد!
این مرگ سرخ، زندگی سبز دیگر است
جان‌ها فدای نهضت سرخ تو یاحسین!
«هیهات منّ الذّلة» تو را حرف آخر است
این قصّه نیست، معجزة سرخ عاشقی‌ست
«کز هر زبان که می‌شنوم نامکرّر است»
یا حسین(ع)
کربلا گفتم، دلم لرزید، گفتم: یا حسین
اشک روی گونه‌ام غلتید، گفتم: یا حسین
باد سرگرم نوازش بود با گلبرگ‌ها
باغبان هر شاخه گل را چید، گفتم: یا حسین
ابر‌های آسمان گلرنگ شد وقت غروب
رفت در دریای خون خورشید، گفتم: یا حسین
رد شدم از صحن سقاخانة «شهر بهشت»
هر کبوتر آب می‌نوشید، گفتم: یا حسین
داشتم در دست خود تسبیح سرخی از عقیق
دانه‌هایش هر طرف پاشید، گفتم: یا حسین
نام «ثارالله» را بردند هفتاد و دو بار
خاطرات جبهه شد تجدید، گفتم: یا حسین
حاجیان «روز دهم» گفتند در کوی منا
عید قربان است، ما را عید، گفتم: یا حسین
در طواف کعبة شش‌گوشه، از من بیدلی،
معنی لبّیک را پرسید، گفتم: یا حسین
قاری قرآن تلاوت کرد از اصحاب کهف
برگ قرآن را که می‌بوسید، گفتم: یا حسین
چشم در چشم برادر، دست در دست پدر
دختری معصوم می‌خندید، گفتم: یا حسین
شیرخواری نازنین با لای‌لایِ مادرش
در دل گهواره می‌خوابید، گفتم: یا حسین
از شقایق رسم عشق و عاشقی آموختم
هر کس داغ برادر دید، گفتم: یا حسین
محمد جواد غفورزاده (شفق)