یکی از توفیقات من در طریق نوکری اهل‌بیت(ع) - در «ایران» باشم یا نه - فرقی نمی‌کند، این است که توانستم ثابت‌قدم باشم. به توصیة معصوم، این دعا را باید بسیار بخوانیم:
«يَا اللهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِك»1
ان شاء الله که قلوب شما و ما و همة دوستان در نوکری اهل‌بیت(ع) ثابت بماند. نوکری من برای اهل‌بیت(ع) به این معنا بوده است که در مقام نشر فضایل آنها، بنیادهایی تأسیس شده است که در آنها، یا خودم مؤسّس بودم یا سهمی داشتم... روضه هم می‌خوانم. مثل معمول روضه‌خوان‌های «مشهد» یا «تهران»، روضه می‌خوانم... افتخارم این است که روضه‌خوانم؛ نوکر سیّدالشهدایم. اگر استادی باشد، استاد «دانشگاه تهران» هم بودم. اینجا در «دانشگاه هاروارد» هم درس می‌دهم. در «دانشگاه پنسیلوانیا» هم درس می‌دهم؛ امّا افتخار اصلی من، نوکری اهل‌بیت(ع) و روضه‌خوانی است، هیچ باکی ندارم روضه‌خوان صدایم بزنید؛ افتخارم است... . به کسی احتیاجی نداریم. ثروت و مالی ندارم؛ ولی به کسی هم نیاز ندارم. بر سر سفرة حضرت علیّ‌بن موسی‌الرّضا(ع) هستم؛ ولی‌نعمت من علی بن موسی الرضاست.2
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. ابن بابویه، «کمال‌الدین و تمامه النّعمه»، تهران، انتشارات اسلامیه، 1395ه .ق.، ج ۲، ص ۳۵۲.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. «آیینه در برابر خورشید، دیدار و شناخت زندگی استاد دکتر احمد مهدوی دامغانی»، بخش‌هایی از دیدار بیستم.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑