بارها ديده بودمت
آنچنان كه آب را در آب
و آسمان را در آبى
و سبز را در عشق.
غبار، آينه را تهمت بست
وگرنه
زمانف ما بى‌امام نيست.
اى سكوت بلند
گوشهايمان كر باد
اگر خاموشى‌ات را نشنويم.
كجائى كه ديدارت محض است
پاهايمان خشت است و دستهايمان بى‌تكليف.
اگر مى‌دانستم از كدام سمت مى‌رويى
پيامبر گلها را وحى مى‌دادم
تا گلها را به مقدّس‌ترين خاك بشارت دهد.
درختان برگ‌ريزان دورى تواند
و قرنهاست كه ايستاده‌اند
تا جمالت را زانو زنند
شاخه‌ها سلامتى‌ات را هر لحظه در قنوت‌اند
بيابانها فراق ترا ترك خورده‌اند
و خروش مى‌كنند درياها اضطراب دورى‌ات را.
زمين آينه‌دار حضور توست
تا عظمت را بر كهكشانها ناز بَرَد.
چشمهايمان را فرشى ساخته‌ايم
تا هر چشمى گلى باشد بر قالى قدمهايت،
اگر كه نيائى
گلها را آفت مى‌گيرد
و زالوها به تخت مى‌نشينند
شب ماه را مى‌بلعد
و نور واژه‌اى مى‌شود بى‌نور
پنجره‌ها ديوار مى‌شوند
و بصيرت را اسيرى مى‌برند
زنجيرها طويل مى‌شوند و رودخانه‌ها پر سنگ.
اگر كه نيائى
من گريه مى‌كنم اى بزرگوار
من هرگز كودكى‌ام را نفروخته‌ام
من در غربت
چون طفلى بازى مى‌كنم خيال ترا در كوچه‌هاى شهر،
اى نور مرا با توست گفتگو
كه زالوها به تخت مى‌نشينند
و شب ماه را مى‌بلعد.
بلند نيست شب بى‌تو بودن
عمر ما كوتاه است
زبانمان چربف شيطان است
وگرنه دوست، نشانى‌ات را به‌ما مى‌داد.
اگرچه كفشهايمان آلوده‌ست
و ابليس خشنود
امّا بى‌نصيب باد، قلبى كه بى‌تو آب خورد.
فراموشى هديه دشمنان توست
تا بشريّت را به خنده فريب دهند.
ما چراغانى مى‌كنيم يادت را
تا پادشاه شهر كوران بداند
كه چشمهايمان را فرشى ساخته‌ايم
تا هر چشمى چراغى باشد بر مقدم ظهور تو
و در چراغانى‌ات مى‌زدائيم ياد خويش را.
هر روز روزف تولد توست
و هر كه بى‌تو قدم زند
كوچه‌اش بن‌بست است
و مسيرش تب‌آلود.
اگر كسى نيست ميان غلامانت كه شعر بدوزد بر بلنداى قامتت
من فداى تو مى‌شوم،
هرچند، غلام تو خود معشوق شعر ماست.
كدام سقف
آسمان را سقفى نيست
معمار تمنّايت چنين خواسته است
تا فرشتگان هر روز
زمين را خيره شوند
تا ذكرشان قبول گردد.
اگر كه دير كنى
پرستوها بال مى‌ريزند
و كركس‌ها درختها را فتح مى‌كنند
مارها تخم‌ريزى مى‌كنند
زمستان طولانى مى‌شود
و يتيمان بى‌پناه
اگر كه دير كنى
فرصت نمى‌دهند هواى صاف را
دود جاى ابرها را مى‌گيرد
و ديگر بغضى نمى‌تركد
آب را مى‌بندند
و زخم مى‌شود احساس
درد زياد مى‌شود و بى‌دردى زيادتر.
اى سكوت بلند
كلاغها هرگز، صدايشان رسا نخواهد بود
قنارى‌ها هرچند در قفس
امّا قنارى‌اند
و كلاغها هرچند قشنگ‌تر
سياه‌تر.
سكوتت رساترين فرياد
و غيبتت ازل را به ابد پيوند مى‌دهد
ما در اين ميان
شمشيرت را به‌انتظار نشسته‌ايم
كه حكم كنى
كه دشمنانت را تيغ
و دوستانت را عشق.
محرابت كجاست
تا پيامبران اشارت كنند بشريت را به راستى.
منظومه‌ها قافيه باز نام تواند
كتابها نام ترا ورق مى‌زنند و قلمها نام ترا در نوبتند.
در كدام مسجد نماز مى‌گذارى
كه ديريست كبوتران بى‌دانه مانده‌اند
و زيبا نشستن را تجربه نكرده‌اند.
عصمت خالف خاندان توست
و تو، خالف خاندان عصمتى،
پيچ زلف تو صراط المستقيم ماست
تو پيداترين گنج پنهان مائى
اگر آينه نبود فهم تو غيرممكن بود
غبار آينه را تهمت بست
وگرنه زمانف ما بى‌امام نيست.
اگر حيا نبود
مى‌شكستند آينه‌ها هرچه زشت را.
تو روزه‌دار قرنهايى
و تنها كسى كه بيشترين نماز را اقامه كرده است.
تو تنها شب نشين غم تنهائى خويشى
كه غصه‌ات باران را آفريد
اگر كه اشك ما گرانبهاست، به حرمت باران توست
وگرنه شورى اشكهايمان را دليلى نيست.
اى بلند قامت
ظهورت قيامتى است
كه خفاشها هرگز
تصور اينهمه روشنى را نخواهند داشت.
اگر كه دير كنى
چراغها اميدشان تاريك مى‌شود
و دستها گره مى‌خورد بر زانوانف غم
خورشيد به اميد تو روشن است
و ماه به اميد تو مى‌چرخد
كه شايد ديگر خوف را از ياد برده باشد.
ما بزرگتر از قلبمان مى‌تپيم
چون تو، وارث آن ظهرى كه لاله‌ها
مشقف عشق كردند
و آغاز شد خشم ستارگان با سياه چاله‌ها.
نگاه مى‌كنى و مى‌گذرى
و ما همچنان
فرو مى‌رويم گريبانف غفلت خويش را
تو كشفف حقيقتى
تو آتش بس آشوبى
اشاره مى‌كنى و تاريخ تمام مى‌شود
سلام مى‌دهى و مى‌روى.