عنايات اهل بيت، عليهم‌السلام
على ابوالحسنى (منذر)
راز بقاى ايران چيست؟!
در پاسخ به سؤال فوق، نكات مختلفى به نظر مى‌رسد كه به مهمترين آنها اشاره مى‌كنيم:
1. مجاهدات و جانفشانيهاى مردم شجاع و غيور اين سرزمين به رهبرى علماى دين وهميارى برخى از رجال مستقل سياسى، كه نهضتهايى چون نهضت مبارزه با قرارداد رويتر، نهضت تحريم تنباكو، نهضت عدالتخواهى منتهى به مشروطيت، رستاخيز ملت ايران در جنگ جهانى اول، نهضت ملى كردن صنعت نفت ، و... انقلاب اسلامى اخير از آن جمله‌اند.
2. بهره‌گيرى رندانه رجال سياسى هوشمند (و احياناً علماى دين) از تضاد سياسى قدرتهاى خارجى در جهت حفظ منافع و پيشبرد مصالح ايران واسلام.
نقش آن مجاهدات ملى - اسلامى، و نيز اين بهره‌گيريهاى رندانه از تضاد قدرتهاى خارجى، در خنثى كردن بسيارى از توطئه‌ها و تجاوزها، امرى آشكار و انكارناپذير است، و بى‌گمان بايستى آنها را نيك شناخت و براى بهروزى حال و آينده كشور، از درسها و عبرتهاى بسيارى كه در آنها نهفته است بهره جست.
امّا حقيقت اين است كه دو عامل فوق - با همه اهميت و تأثير تاريخى آن چنانكه بايد، گره از معمّاى فوق نمى‌گشايد، زيرا اولاً، قدرتهاى مزبور، به رغم تضاد منافع با يكديگر، در محو اسلام و تشيع و سركوبى ايران شيعه با هم وحدت نظر دارند و عملاً نيز درمواقع متعدد و بسيار حساسى نظير جنگ جهانى اول و دوم با هم بر سر تجزيه‌ايران به توافق رسيده‌اند. و ثانياً، در عرصه جنگ نابرابرى كه ملّت و روحانيت اين كشور با استعمار داشته‌اند، موارد مكرّرى پيش آمده است كه قشون بيگانه قوّه مقاومت آنان را بسختى درهم شكسته وبه دلايل گوناگون داخلى و خارجى، سير حوادث به شكست فاحش دولت و ملت ايران انجاميده است.
شكست سخت ايران از روسهاى تزارى در عصر فتحعليشاه، زخم زبانها را بناحق - متوجه فقهاى صادر كننده حكم جهاد ساخت و سبب شد كه شخصيتى چون سيد محمد مجاهد (مرجع تقليد وقت شيعه) از فشار اندوه آن شكست وآسيب اين زخم زبانها، جان بازد و در حقيقت دق‌مرگ شود. در جنگ جهانى اول نيز كسانى چون حاج آقا نوراللَّه‌اصفهانى نه تنها نتوانستند جلوى هجوم قشون روسها را در حومه تهران و قم بگيرند، بلكه اصفهان نيز به دست ژنرال باراتوف افتاد و حاج‌آقانوراللَّه ناگزير از مهاجرت به نجف شد و آن گونه كه سرپرسى سايكس در تاريخ ايران نوشته عناصر روسى و انگليسى دراصفهان اشغال شده جشن و پايكوبى به راه انداختند . جاى دورى نرويم، در همين جنگ تحميلى عراق با ايران در سالهاى اخير نيز، كه روحانيت در رأس قواى سه‌گانه كشور قرار داشت و ملّت نيز گوش به‌فرمان رهبر قاطع ونستوه انقلاب بود، صدّام (كه به صورت يد واحده استكبار جهانى، و نماينده مشترك امريكا و انگليس و روسيه و فرانسه و... اذناب آنان در كويت وعربستان و... عمل مى‌كرد) توانست سالها بخشى از خاك كشورمان را اشغال كند وحتى پس از پايان جنگ نيز تا مدتى رجز بخوانَد و در پى تحميل مطامع خويش به دولت ايران باشد(ومعلوم نيست كه اگر، به خيال تمهيد مقدمات سلطه بر كويت، آن اراضى را به ما پس نمى‌داد و حتى با كشيدن منّت، باب دوستى با ايران را نمى‌گشود و بعد هم آن گونه كه ديديم توسط دوستان و حاميان قبلى امريكايى و انگليسى و كويتى وسعودى خويش تار و مار نمى‌شد، با ما كه در موضع ضعف بوده و دوران نقاهت شديدف پس از جنگ با صدام، و در حقيقت با استكبار جهانى، را مى‌گذرانديم، چه مى‌كرد؟!).
به‌هرحال،با همه آن مجاهدتها و جانفشانيهاى ملّت ايران و نيز بند بازيهاى هنرمندانه رجال سياسى اين سرزمين، بفحرانها و طوفانهاى سخت بسيارى پيش آمده كه مردم ايران (از زبده و توده، و پير و جوان) دست به آسمان برده و از سوز دل و عمق جان به درگاه الهى ناليده‌اند كه:
أللّهم إنّا نشكو اليك... كثرة عدوّنا وقلّة عددنا وشدة الفتن بنا وتظاهر الزمان علينا...
افزون بر اين همه، پاره‌اى از اين توطئه‌ها، دقيقاً در زمانى خنثى شده كه ملت ايران اسير چنگ دشمن بوده وامكان يا آمادگى تجهيز قوا و جنگ با خصم را نداشته است (نظير توطئه تجزيه ايران بين روس و انگليس در كمسيون سه جانبه منعقد درمسكو به سال 1324 ش، كه غائله حزب
دموكرات در آذربايجان جزئى از همان توطئه بود) بلكه گاه پايتخت از توطئه بى‌خبر بوده وخداوند سبب ساز و سبب سوز ، هواپيماهاى دشمن را در خاك طبس با طوفان شديد شن برخاسته از كوير يزد خاكستر ساخته است! در ماجراى خاكستر شدن هواپيماهاى امريكايى در طبس (اوايل پيروزى انقلاب) مرحوم شهيد دكتر سيد رضا پاك نژاد، نويسنده معروف سفرى كتابهاى اولين دانشگاه و آخرين پيامبر و نيز مظلومى گمشده در سقيفه كه آن زمان وكيل مردم يزد در مجلس شوراى اسلامى بود، مى‌گفت:
ناگهان ما شاهد برخاستن طوفانى از شن و خاك شديم كه با سرعت به سمت كوير مركزى مى‌رفت و پيرمردان كهنسال شهر مى‌گفتند در 80-70 سال اخير چنين طوفانى سابقه ندارد... وبعداً فهميديم كه به سراغ هواپيماهاى امريكايى در حدود طبس مى‌رفته‌اند!(و سخن در اين مقوله‌ها بسيار است).
پس باز بايد پرسيد: راز بقاى ايران چيست؟
راز اصلى بقاى ايران:
عنايات اهل بيت، عليهم‌السلام
حقيقت اين است كه بايستى، در پشت همه علل و عوامل ظاهرى - كه به جاى خود درست وصحيح هم هست - به دنبال علتى نهانى و ماورايى، و روشنتر بگوييم، دستى غيبى و معنوى و الهى بگرديم. وجالب است بدانيم كه حتى برخى از سياستگران مطلع خارجى، كه خود مدتها عهده‌دار وزارت خارجه يكى از قدرتهاى بزرگ بوده و يا به هر حال بابسيارى از بند و بستها و قبض و بسطهاى سياست جهانى آشنا و مرتبط بوده‌اند، در تحليل وضعيت شگفت‌انگيز ايران اسلامى شيعه بدينجا رسيده‌اند كه يك نيروى غيبى دست اندركار حفظ ايران است. سخن آقا خان محلاّتى وتصديق سازانوف (وزير خارجه روس تزارى) در اين باب خواهد آمد. چيزى كه هست، آنان قضيه را به نحو كلّى ومجمل مطرح ساخته، و مصداق آن را مشخص نكرده‌اند ذلك مبلغهم من العلم و ما بلغوا معشار مما آتيناهم .
سرّ بقاى ايران و دوام موجوديت آن، عمدتاً همان است كه در مدخل بحث بدان اشاره كرديم: عنايات خاص پروردگار، به بركت اهل البيت، عليهم السلام، بويژه حضرت حجة بن الحسن العسكرى - ارواحنا فداه - به ايران اسلامى شيعه!
در اين باب، نقل داستانى شگفت از مرحوم آيةاللَّه ميرزا محمدحسين نائينى(استاد بسيارى از مراجع تقليد عصر اخير همچون حضرات آيات عظام حكيم و خوئى و...)، سرآغازى خجسته براى بحث در باب اين موضوع است:
مى‌دانيم كه در جنگ جهانى اول، كشور ما از همه سو مورد هجوم قشون متفقين (روس و انگليس) وعكس العمل متقابل متحدين (عثمانى و آلمان) قرار گرفت و بويژه نيروهاى ارتش تزارى به رهبرى ژنرال باراتوف، براى رساندن خود به جنوب عراق وشكستن محاصره شديد قواى انگليس توسط دولت عثمانى، تا قم واصفهان بلكه تا حدود خانقين نيز پيش رفت. حضور قشون متجاوز اجنبى در خاك ايران، و كشتارهاى فراوانى كه از مردم مظلوم و غيور اين سرزمين در جريان كشاكش مزبور صورت گرفت، همراه با قحطى و كمبود شديد ارزاق عمومى كه خود داستانى دراز دارد، قلب همه عناصر شريف و مستقل اين ديار را به درد آورده و شديداً نگران اسلام وايران و تشيع ساخته بود. مرحوم آية اللَّه نائينى نيز يكى از همين افراد بودكه مشاهده وضع اَسَفبار ايران و مردم مسلمان و شيعه‌آن در زير چكمه صاحب‌منصبان ضد اسلام، آرام و قرار را از وى گرفته بود. يكى از وعاظ مشهور سابق تهران مى‌گويد:
در دوران جنگ جهانى اول و اشغال ايران توسط قواى انگليس و روس كه حملات و هجومها به ملت شيعه اوج گرفته بود، مرحوم آيةاللَّه العظمى نائينى، رحمةالله، خيلى پريشان بودند و نگران
از اينكه وضع به كجا خواهد انجاميد. نكند كه اين كشور محبّ و دوستدار امام زمان، سلام‌اللَّه‌عليه، از بين برود و سقوط كند. در همين زمانها شبى به امام عصر، عجّل‌اللَّه‌تعالى‌فرجه، متوسل مى‌شود و در حال توسل و گريه وناراحتى به خواب مى‌رود و خواب مى‌بينند كه ديوارى به شكل نقشه ايران، كه شكست برداشته و خم شده و در حال افتادن است. در زير اين ديوار يك عده زن و بچه نشسته‌اند و ديوار دارد روى سر اينها خراب مى‌شود.
مرحوم ميرزا وقتى اين صحنه را مى‌بينند به قدرى نگران مى‌شوند كه فرياد مى‌زنند و مى‌گويند كه: خدايا اين وضع به كجا خواهد انجاميد؟ در اين حالات، مى‌بينند كه حضرت امام عصر، ارواحنافداه، تشريف آوردند و انگشت مباركشان را به‌طرف ديوارى كه خم شده و در حال افتادن بود گرفتند و آن را بلند كردند و دومرتبه سرجايش قرار دادند و بعد فرمودند:
- اينجا شيعه خانه ماست. مى‌شكند، خم مى‌شود، خطر هست، ولى ما نمى‌گذاريم سقوط كند، ما نگهش مى‌داريم.
داستان ديگر (كه ناقل آن فقيهى بزرگوار و صاحبدل است كه حوزه علميه قم وى را علاوه بر فقاهت اعلا، به مراتب والاى زهد وتقوى و صدق گفتار و كردار مى‌شناخت) باز مربوط به همان دوران فتنه‌بارف جنگ جهانى اول است و ضمناً پرده از برخى جزئيات امر حمايت حضرت ولى عصر - عج - از استقلال ايران برمى‌دارد ونمونه‌اى از عملكردف رجال الغيبف آن طبيب دوّار را به دست مى‌دهد.
مرحوم آية اللَّه حاج شيخ مرتضى حائرى (فرزند مؤسس محترم حوزه‌علميه قم) در يادداشتهايى كه به مناسبت منبر خويش در ايام فاطميه(قسمت شب پنجشنبه دوم جمادى الثانى1392ق) مرقوم داشته‌اند، به مناسبت بحث از آيات 33-30 بقره:
اذْ قالَ رَبّفكَ للْمَلائفَة انّى جاعلٌ فی الأرْض خَليفة...
و استدلال بر ولايت و سلطنت الهى ائمه اهل البيت عليهم السلام بر جامعه بشريت با استناد به آيات مزبور، نوشته‌اند:
...قدر متيقّن از دلالت آيه شريفه، به حسب ظاهر، اين است كه اين خليفه و جانشين، همان قدرت و توانايى الهى را - باذنه و اعطائه و قيموميّته - تا حدى كه دخالت در تكميل نفوس مستعده دارد دارا مى‌باشد و در هر عصرى به مصالح بندگان خدا قيام مى‌كند؛ چه ظاهر باشد و حكومت ظاهرى داشته باشد، يا ظاهر باشد بدون حكومت، يا آنكه از انظار نوع مردم غايب باشد.
ظاهر آيه شريفه اين است كه همواره يك جانشين بايد در روى زمين باشد، براى اينكه كلمه خليفه مفرد است و ظاهر اين است كه تاى آن علامت وحدت مى‌باشد. مانند حق متعال، كه يكى است، خليفه او نيز يكى است. و اگر احتياج به اعوان وانصار داشته باشد براى آن مقصدى كه بايد به جهت اراده حق متعال دنبال كند خود به حسب مصلحت كه آن خود نيز متخذ از سرچشمه علم الهى است انتخاب مى‌كند. چنانچه مسلّم است كه در اين عصر، حضرت خليفة اللَّه الأعظم، اعوان وانصارى دارند كه در مواقع مقتضى، به مصالح عباد و بندگان شايسته حق، كه صلاحيت تكميل دارند، قيام مى‌فرمايند. داستان آقاى دكتر شيخ حسن عاملى، كه خودم در مشهد مقدس ملاقاتشان نموده بودم، يكى از داستانهاى محكم و قابل استناد است:
سپس مى‌افزايند:
جناب ثقه معتمد، آقاى حاج سيد عيسى جزائرى كه فعلاً در خرّم آباد مى‌باشند و از تلاميذ مرحوم والد استاد بودند، براى حقير در مدرسه خان در قم نقل نمودند وجناب عالم جليل نبيل صالح، جناب آقاى حاج شيخ محمد
صدوقى [= شهيد محراب و امام جمعه معروف يزد] نيز سال گذشته، على الظاهر به همين نحوى كه مى‌نگارم ذكر نمودند از آقاى حاج اكبر آقا كه ايشان اهل مشهد مقدس مى‌باشند وسيد ظاهر الصلاح و كثيرالعباده‌اى مى‌باشند وعلى‌الظاهر در حين كتابت در حال حيات مى‌باشند.
اولى، از جناب حاج عباس خان آصف، كه حقير خود اورا در مشهد مقدس ملاقات كردم و قصه را با او در ميان گذاشتم، ايشان اصل قصه را تصديق كردند ولى به واسطه كبر سنّ، بعضى از خصوصيات از يادشان رفته بود. و دومى، على‌الظاهر از خود دكتر شيخ. غرض، سند اول:آقاى جزائرى از آصف از دكتر شيخ؛ سند دوم صدوقى از حاج اكبر آقا از دكتر شيخ،كه تمام سلسله سندين را حقير ديده‌ام ومى‌شناسم وهمه مردمان مورد اعتمادى بودند ومى‌باشند. كه دكتر شيخ گفت:
در جنگ بين‌الملل اول، كه على‌الظاهر از 1914 الى 1918 ميلادى طول كشيده است، دولت ايران بيطرف بود و داخل جنگ نبود ولى قشونى در اختيار مجلس شوراى ملى بود كه نام آن ژاندارمرى بود. اين قشون على‌الظاهر به تيپهاى مختلف تقسيم گرديده و در مرزهاى ايران مشغول محافظت بودند. از جمله قشونى در حدود 2 هزار نفر در كوههاى رضاييه، از تجاوز روسها به ايران جلوگيرى مى‌كردند كه رئيس آن تيپ، ماژور فضل‌اللَّه خان بود و طبيب جرّاح قشون جناب آقاى دكتر شيخ حسن خان عاملى بوده است.
ايشان شبى در همان كوهها[ى] اطراف رضائيه، كه در آن وقت على‌الظاهر اروميه ناميده مى‌شده است مشغول رسيدگى به مجروحين بوده‌اند و اينكه شب را اختيار كرده بودند براى اين [بود] كه روزها بيم زد و خورد و جنگ بود ولى در شب هر دو طرف به واسطه‌تاريكى از جنگ احتراز داشتند. در همان پيچ و خم درّه‌ها مى‌بيند كه يك نعشى، كه على‌الظاهر در آن حدود آن وقت از تركه مى‌ساخته‌اند مانند سبد، بر دوش 2 نفر هست و مرد زنده‌اى در آن دراز كشيده است، نعش را جلوى دكتر به زمين مى‌گذارند. خود آن مرد مستلقى [=خوابيده] به آقاى دكتر مى‌گويد كه: تيرى از طرف پشت، قسمت راست، وارد بدن شده است. حاجت من اين است كه اين تير را درآ[و]رى. گفتم : اين كار مشكلى است كه در اين شب نمى‌شود و وسايل بيشتر ومجهّزترى مى‌خواهد . گفت: مگر چاقو و سوزن ونخ ندارى؟ گفتم: چرا. گفت: با چاقو پاره كن و پارگى را بخيه بزن. گفتم: طاقت تحمل درد ندارى. گفت: دارم.
دكتر مى‌گويد: گفتم مى‌توانى روى سنگى كه در آنجا بود و حكم صندلى را داشت بنشينى؟ گفت: آرى. اورا روى سنگ نشانيدند و پشت او طرف من بود، روى او خم بود به‌جانب زمين. من چاقو را كشيدم و قسمتى از پشت اورا پاره كردم و تير را درآوردم. ديدم ابداً ناله‌اى از او بلند نشد. من تصور كردم كه قلب او ايستاده ومرده است. به طرف صورتش خم شدم، ديدم در حال حيات است و اشتغال به ذكر الهى دارد و زمين جلو روى اوداراى تلألؤ و درخشندگى مى‌باشد. خيلى به نظرم عجيب آمد. مشغول بقيه كار شدم و پشت اورا بخيه زدم و او را در چادرمخصوص خوابانيدم.
روزها براى رسيدگى و پانسمان به چادرش مى‌رفتم. فرداى آن روز كه رفتم، گفتم: تعجب كردم از اينكه هيچ ناله‌اى نكردى. گفت: اين طبيعى است، مگر نشنيده‌اى كه مولى اميرالمؤمنين تير را در حال نماز، از بدن مباركش بيرون مى‌آوردند و ابداً اظهار تألّم نمى‌فرمود؟ سرّش اين بود كه توجه او به طور كامل متوجه حق بود و متوجه بدن خود نبود تا حسّ تألّم نمايد، وحسّ تألّم متوقف بر توجه [به بدن و محل درد] است و بحمداللَّه اين قدرت در من نيز مى‌باشد.
دكتر گفت: اين مرد كرد در نظرم جلوه[اى] بزرگ نمود. تا آنكه در همين
ايام، ديده‌بانها خبردادند كه قشونى از طرف روسيه رهسپار است و به طرف مرز ايران در حركت مى‌باشد، تعداد آنها در حدود 30 هزار است. اين خبر را فقط ماژور دريافت كرد و به من نيز گفت و گفت كسى از افراد مطلع نشود؛ زيرا به‌طور غيرمنظم فرار خواهند كرد و ما به‌طور منظم عقب‌نشينى مى‌كنيم بدون اينكه افراد نظاميها مطلع از واقع جريان شوند. من هم به كسى نگفتم جز به همين مجروح كه براى اصلاح جراحت و پانسمان نزد او مى‌رفتم و چون او مرد جليلى بود و صاحب سر، به او گفتم.
پس از شنيدن،توجهى كرد يا گفت، توجه كردم و آنان مراجعت مى‌كنند يا الساعه مشغول مراجعت مى‌باشند (ترديد از نويسنده‌اين سطور است). من جريان را به ماژور گفتم، او گفت كه اين كردها مردمان دروغگو مى‌باشند و حرفشان بى‌اساس است. ولى پس از چند ساعت، ديده‌بانها كه با دوربين مراقب طرف دشمن بودند - خبر دادند كه آنان مراجعت مى‌كنند و به طرف مملكت خود رهسپار شدند يا اشتغال به اين كار دارند(ترديد از اين جانب است).
على‌الظاهر ، دكتر مى‌گويد پس از مشاهده اين دو نيروى عجيب در اين مردف به حسب ظاهر عادى، به او گفتم: شما كه مى‌باشيد؟ گفت: ما چهار نفر هستيم كه از اعوان حضرت خليفةاللَّه امام زمان هستيم و يك نفر ما فعلاً در پاريس است (مسلّماً آقاى صدوقى نقل كرد، و على الظاهر آقاى جزائرى نيز نقل كرد، و على الظاهر آقاى جزائرى نقل كرد كه يكى ديگر در مراكش است) و من مأمور اين حدود مى‌باشم. گفتم: شما كه چنين قدرتى دارى، پس تصرفى كن كه دولت روس بكلّى مضمحل شود. گفت: ما تا حدودى كه نگذاريم كشور شيعه پامال اجنبيان شود دستور داريم كه اعمال نفوذ بكنيم وبيش از اين حق نداريم. گفتم: شما مى‌ميريد و آلات قتل در بدن شما كارگر است؟ گفت: بله، از اين لحاظ كاملاً ما يك موجود عادى هستيم. منتها، به محض اينكه ما مرديم، جانشين شخص متوفّى از طرف ولى اعظم معيّن مى‌شود و كارها معطّل نمى‌ماند. گفتم: پس من، اگر گلوله را از بدن شما بيرون نمى‌آوردم مى‌مرديد، بنابراين من حق حيات بر شما دارم، شما بايد در مقابل حق مذكور پاداشى به من بدهيد. فرمود كه، شما به مشهد مقدس رضوى، عليه‌السلام، مى‌رويد و من در آنجا شما را خواهم ديد و حق شما را ادا مى‌كنم ان‌شاءاللَّه.
دكتر مى‌گويد: پس از مدتى چند در مشهد بودم و در دستگاه جان محمد خان و او با قشون تهران، كه اوايل رضا شاه پهلوى يا هنگام سردار سپهى او بود، در جنگ بود ومن نيز جرّاح او بودم. شبى دنبال من فرستاد و گفت بايد به فلان پاسگاه، كه در چند كيلومترى شهر است، بروى و مجروحين را پانسمان كنى. شبى بارانى و سرد، درشكه‌اى هم براى من گرفتند و من تنها با اساس [كذا] جرّاحى كه در كيف بود روانه شديم. در بيابان هم كسى نبود و هوا هم تاريك و هم سرد وهم بارانى بود، و على الظاهر مى‌گفت كه باد سرد هم مى‌آمد. در اين بين كه درشكه در حال حركت بود يكمرتبه مشاهده كردم كه هواى لطيفى است و دو نفر نزديك درشكه هستند كه يكى از آنها همان كفرد سابق‌الذكر است.
او با رفيقش صحبت مى‌كرد و مى‌گفت: ايشان آقاى دكتر شيخ مى‌باشند و حق حيات بر گردن من دارد، وظيفه او اين است كه پس از رفتن به پاسگاه وانجام كار جراحى، شبانه به شهر مراجعت كند. چون همين امشب قشون
از تهران مى‌رسد و پاسگاه را به توپ مى‌بندد وبايد از كار جان محمد خان بركنار شود چون او مغلوب و منكوب خواهد شد. رفيقش گفت: پس به او بگو. گفت :او سخنان ما را مى‌شنود. پس از اين مذاكره وضع عوض شد و ديدم كسى در بيابان نيست وجز باد و باران وسرما وصداى شلاّغ [كذا] كه درشكه‌چى به اسبها مى‌زند، چيزى مشهود و مسموع نيست. به درشكه‌چى گفتم كسى را نديدى؟ او گفت: كدام ديوانه در اين حال در بيابان مى‌آيد؟! غرض، به گفته آن مرد عظيم كفرد عمل كردم و همان طور شد كه خبر داده بود.1
آن فقيه امين ووارسته، در يادداشت منبر فاطميه دوم 1398 ق. نيز، به مناسبت تفسير سوره‌كوثر واقامه دلايل متعدد بر اينكه مقصود از كوثر در اين سوره وجود نازنين صديقه طاهره، سلام اللَّه عليها، است، مى‌نويسند:
...چه كسى مى‌توانست تصور كند از ذريه وجود پربركت او، يازده حجت خدا به وجود خواهد آمد كه يكى از آن[ها] سالهاى متمادى مقام خلافت اللهى را دارا مى‌باشد وبه قدرت معنوى خدا، باذنه تعالى، زمين و موجود بشرى را اداره مى‌نمايد و اوامر غيبى حق متعال را به وسيله يا بدون وسيله اجرا نموده و مستعدين را به كمالات لايقه خود مى‌رساند. همين الان بنده در نظر دارم موردى را كه از اولاد علماست و پدر او موقع رفتن از دنيا الحق والانصاف يك شاهى از سهم مبارك امام براى آنان نگذاشت وبا امام خود لااقل در آن موقع با كمال صداقت و امانت رفتار نمود. امام، عليه‌السلام، براى بعضى ازفرزندان آن مرحوم در مواقع اضطرار مستقيماً وجوه ارسال مى‌فرمود ومراقب اين جزئيات مى‌باشد. بيش از اين پرده بردارى على الظاهر مصلحت نيست. در اين دو جنگ بين‌المللى كه در مدت عمر ما واقع شد كه دنيا را آتش [فرا]گرفت حتى بلاد اسلامى سنّى‌نشين، مملكت ايران - كه مفتخر به اسم تشيّع و پيروى از مكتب اهل بيت است - آرام بلكه براى آنان بسيار خوب بود. يعنى منافع مادى جنگ به جيب آنان رفت بدون آنكه دود اين آتش به چشمشان برود. براى اينكه مشهود گردد كه ولى عصر، عجّل‌اللَّه‌تعالى‌فرجه، كه يكى از ذرّيه كوثر است ، چگونه مراقب وضع ايران بوده است در جنگ بين‌المللى گذشته داستان متقن السّندى را حقير در منبرهاى سال 1392 گفتم و در نوشته‌مربوط به آن درج نمودم.
بيش از اين با خلق گفتن روى نيست
بحر را گنجاى اندر جوى نيست
كلّم الناس على قدر العقول
عيب نبود، كان بود كار رسول
حجة الاسلام والمسلمين حاج شيخ اسماعيل نمازى شاهرودى (از علماى كنونى مشهد، و اخوى مرحوم حاج شيخ على نمازى معروف نويسنده آثار و تأليفات ارزشمندى چون مستدرك سفينة البحار) از كسانى است كه در سال 1336 شمسى، در مسير بازگشت از سفر حج، به محضر حضرت ولى عصر، عجّل‌اللَّه‌تعالى‌فرجه، مشرف شده و ساعاتى چند را، همراه با همسفران، در خدمت آن حضرت گذرانده است.
داستان اين تشرّف، كه طولانى و بسيار جالب و شنيدنى است، خوشبختانه از زبان خود ايشان در سالهاى اخير در نوار ضبط شده (نوار مزبور، در آرشيو راقم اين سطور موجود است). اجمال داستان آن است كه ماشين آنها راه را گم مى‌كند و آن‌قدر در بيابانها سرگردان مى‌شود تا بنزين آن تمام شده و در ميان رملها متوقف مى‌گردد. در نتيجه اين حادثه، همگى دل بر مرگ مى‌نهند وحتى قبر خود را حفر مى‌كنند وبا توصيه آقاى نمازى، از اعمال گذشته خويش توبه كرده و ملتجى به ساحت قدس حضرت مهدى، عجّل‌اللَّه‌تعالى‌فرجه، مى‌شوند. در خلال توسل و انقطاع مطلق، حضرت به صورت عربى همراه 7 شتر پر از بار وآذوقه به صورت خلق الساعه بر آنها تجلّى مى‌كند و راه را به آنان نشان مى‌دهد. آنها بسيار خوشحال ولى از ترس سرگردانى مجدّد وى را به قرآن قسم مى‌هند كه تنهايشان نگذارد. حضرت مى‌پذيرد و آنها را سوار همان ماشين بى‌بنزين مى‌كند! طىّ چند ساعت به جَرْيه مرز بين عربستان وعراق رهنمون و در آنجا ناگهان از نظرها غايب مى‌گردد و آنان تازه به خود می‌آیند و می‌فهمند که ای وای، چند ساعت با امام بوده و او را نشناخته‌انند.
باری، آقای حاج شیخ اسماعیل نمازی، در ضمن داستان مزبور آورده‌اند که در راه، با حضرت نشسته و بی‌آنکه وی را بشناسیم با ایشان گفت‌وگو می‌کردیم. حضرت انگشت سباسه‌اش را تکان می‌داد و ماشین ـ که یادمان رفته بود بنزین ندارد!ـ حرکت می‌کرد...
صحبت به مقایسة وضع ایران و
عربستان کشید و من گفتم: در ایران ماف یک بار هندوانهغ 7ریال است و در اینجا، یک گره هنودانه، یک ریال است. در ایران ما یک بار انگور، 7ریال است و اینجا انکور، کیلویی 7 ریال است و بنا کردم به شمردن نعمت‌های ایران. در جواب فرمود:
کلٌّ من برکتنا، هذا کلّ من برکات الأئّمه!
گاه می‌فرمود: اینها همه از برکات ماست و گاه می‌فرمود: اینها همه از برکات ائمه است. بعد حضرت شروع به تعریف از همدان و کرمانشاه و مشهد و... کرده و به تمجید از علما پرداختند و بعضی را از موجودین و مرحومین نام بردند (نظیر آقا سیدابوالحسن اصفهانی و آخوند ملا معصومعلی و...) تعریف کردند و هرچه که می‌فرمودند، در ایان می‌افزودند: از برکات ما اهل‌بیت است.
باز صحبت شد که در ایران، مثلاً هر چند فرسخ، همه چیز‌هست؛ قهوه‌خانه هست، آب هست، میوه هست... باز فرمودند: از برکات ماست. از برکات ما اهل‌بیت، در همه جای ایران، نعمت فراوان است.
نکتة جالب این است که وقتی به جریه می‌رسند و حضرت عزم جدا شدن از آنها می‌فرماید، حاج شیخ اسماعیل به ایشان اصرار می‌کند که: امشب پیش ما بمانید و مهمان ما باشید، شب است، کجا می‌روید؟ غذایی درست می‌کنیم و با هم می‌خوریم. ولی حضرت نپذیرفته و می‌فرماید:
ـ نه، حاج شیخ اسماعیل، من کارهای بسیاری درام. تو مرا به قرآن قسم دادی و من هم اجابت کردم، شما را به خدا می‌سپارم...( پایان اظهارات نمازی)
سخن آن پیرمرد (مبنی بر اظهار شگفتی سفیر انگلیس از بقای ایران با وجود این همه توطئه‌های استقلال شکن) را از زبان جناب موسوی تهرانی قبلاً آوردیم. آقای موسوی فرمودند: پیرمرد مزبور می‌گفت: پس از شنیدن سخنان سفیر به وی گفتم: ما شیعیان، عقایدی داریم که بر اساس آن اعتقادات، حلّ و هضم این مسئله بر ما دشوار نیست. سپس اشاره به وجود امام زمان، سلام‌الله علیه کرده و افزودم: ما معتقدیم امام زنده و معصوم و در عین حال توانا و ولسوزی داریم که هر چند، روی مصالحی در پس پردة غیبت نهان است، امّا از مسائل و مشکلات ما کاملاً مطلع و آگاه می‌باشد و در مواقع لزوم توطئه‌ها را خنثی کرده و در طوفان مصائب، ما و کشورمان را که مرکز محبّان و مریدان اوست‌ـ از خطرات سخت حفظ می‌نماید.2
پى‌نوشت‌ها:
1. مرحوم آيت‌اللَّه حائرى به‌دنبال مطلب فوق نوشته‌اند: داستان تمام شد وممكن است در بعضى از خصوصيات، كه مضرّ به اصل مقصود نيست، زياد و كمى شده باشد، ولى حتى‌الامكان مراقبت شده است و ممكن است آقاى جزائرى يا آقاى صدوقى اشتباهاتى داشته باشند، از آن جمله شايد جان‌محمدخان نباشد و كلنل محمدتقى خان باشد، ولى اصل داستان محكم و قابل استناد است، وهو الموفّق .
2. پايان اظهارات آقاى موسوى تهرانى.