انتظار سرخ

زهرا منافي‌پور

شب به درازا كشيد، چشم‌ها همه فرو خفتند، جز چشمان شيداي شيفتگان، كه در سياهي آسمان، فروغ ترا مي‌جويند، اي خورشيد وجود.

در ما طوفاني شد، زورق‌ها، همه در هم شكستند. جز زورق سرخ چشم به راهان، كه بر فراز امواج، كرانة تو را مي‌جويند، اي ساحل آرام نجات.

پهنة زمين خشكيد، گل بوته‌ها، همه پژمردند. جز لاله‌زار خون‌رنگ دلباختگان، كه در كوير گدازه صحرا، تراوش تو را مي‌جويند اي چشمة جوشان حيات!

آري تيره شب غيبت، به درازا كشيد، درياي سياه زندگي سراسر گرداب و توفان شد، پهندشت انسانيت كويري تفتان گشت و منتظران نستوه و پايدار همچنان تو را مي‌جويند. اي مهدي موعود! اي منجي محبوب! اي قائم منتقم، از جذبة توست كه پرستوي عشقش در دل شوريدگان آشيان مي‌كند. از شرارة توست كه آتش ارادت در جان دلدادگانش زبانه مي‌كشد و از يادآوري توست كه گلبن يادت در روان فريفتگان بهار مي‌آفريند كه درك محبت و مودّت تو همانند محبت به خدا و پيامبر نيازمند تلاش و تكاپوي دشوار و توانفرسا نيست.