انسانم آرزوست
بنمای رُخ، که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب، که قند فراوانم آرزوست
ای آفتاب حُسن، برون آ، دمی ز ابر
کآن چهرة مشعشع تابانم آرزوست
گفتی ز ناز، بیش مرنجان مرا، برو
آن گفتنت که «بیش مرنجانم»، آرزوست
وآن دفع گفتنت، که برو، شه به خانه نیست
وآن ناز و باز و تندی دربانم آرزوست
این نان و آب چرخ، چو سیل است بی وفا
من ماهی ام، نهنگم، عُمانم آرزوست
والله که شهر، بی تو مرا حبس می‌شود
آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست
زین همرهان سست عناصِر دلم گرفت
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نور روی موسی عمرانم آرزوست
زین خلق پرشکایت گریان، شدم ملول
آن های هوی و نعرة مستانم آرزوست
گویاترم ز بلبل، اما ز رشکِ عام
مُهر است بر دهانم و، افغانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند یافت می‌نشود، جسته‌ایم ما
گفت آنکه یافت می‌نشود، آنم آرزوست
هر چند مفلسم، نپذیرم عقیقِ خُرد
کانِ عقیق نادر ارزانم آرزوست
پنهان ز دیده‌ها و همه دیده‌ها از اوست
آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست
گوشم شنید قصة ایمان و مست شد
کو قِسم چشم؟ صورت ایمانم آرزوست
یک دست جام باده و یک دست زلف یار
رقصی چُنین میانه میدانم آرزوست
باقی این غزل را، ای مُطرب ظریف!
زین سان همی شمار، که زین سانم آرزوست
بنمای «شمس» مَفخر تبریز، رو ز شرق
من هُدهُدم، حضور سلیمانم آرزوست
مولانا
داغ ناگهان
در رحلت پیامبر خاتم، حضرت رسول اکرم(ص)
شبی که نور زلال تو در جهان گم شد
سپیده جامه سیه کرد و ناگهان گم شد
ستاره خون شد و از چشم آسمان افتاد
فلک ز جلوه فرو ماند و کهکشان گم شد
به باغ سبز فلک، مهر و ماه پژمردند
زمین به سر زد و لبخند آسمان گم شد
دوباره شب شد و در ازدحام تاریکی
صدای روشن خورشید مهربان گم شد
پس از تو، پرسش رفتن بدون پاسخ ماند
به ذهن جاده، تکاپوی کاروان گم شد
بهار، صید خزان گشت و باغ گل پژمرد
شبی که خندة شیرین باغبـــان گم شد
ترانه ار لب معصوم «یاکریم» افتاد
نسیم معجزة گل،ز بوستان گم شد
شکست قلب صبور فرشتگان از غم
شبی که قبله توحید عاشقان گم شد
رسید حضـرت روح الامین و بر سر زد
کشید صیحه ز دل، گفت: بوی جان گم شد
نشست بغض خدا در گلوی ابراهـیم
شبی که کعبه جان، قبلة جهان گم شد
غرور کعبه از این داغ ناگهان پاشید
نماز و قبله و سجاده و اذان گم شد
ستاره ای بدرخشید و ...تسلیت ای عشق!
ز چشم زخم شب فتنه، ناگهان گم شد
به عـزم وصف تو دل تا که از میان برخاست
قلم به واژه فرو رفت و ناگهان گم شد
به هفت شهر جمال تو ای دلیل عشق!
شبیه حضـرت عطار، می توان گم شد
از آن دمی که دلم خوش نشین داغت شد
به مرگ خنده زد و از غم جهان گم شد
به ساحت ملکوتی حضرت علی بن موسی الرضا(ع)
اگرچه پاک نبودم، مرا جواب نکرد
گرفت دست مرا، از من اجتناب نکرد
به دست خود عطشم را به دست آب سپرد
مرا فریفتة وعدة سراب نکرد
به آن دیار سفر کردم، آبرو بر کف
فدای معرفتی که مرا خراب نکرد
و هیچ‌کس چون او یک غریبه را با خود
چنین یگانه ندید، آشنا حساب نکرد
و پیش از او کسی آن‌گونه مهربانانه
حوائج دل یک مرد، مستجاب نکرد
دل رمیدة من بود و بیم صیادان
و آن پناه که هرگز مرا جواب نکرد
آن روز روشن...
برگشتنت حتمی‌ست! آری! رأس ساعت
هرچند یک شب مانده باشد تا قیامت
می‌آید آن صبحی که آغاز جهان است
آن روز روشن، آن طلوع بی‌نهایت
گفتند روی فرش ما پا می‌گذاری
جارو زدم تنها به شوق این روایت
در کوچه‌ها دیدم تو را... نشناختم... آه!
دیدم تو را، افسوس بی عرض ارادت
در زیر باران هر دعایی مستجاب است
از چشم‌هایت گفته‌ام وقت اجابت
با یاد تو از کربلا تربت گرفتم
در آرزوی آن نماز با جماعت
می‌بویمش در سجده بعد از هر نمازم
عطر شهادت می‌دهد... عطر شهادت!
خبر دارم...
خبر دارم که روزی از دل آیینه می‌آیی
نماز سبز تا برپا شود، آدینه می‌آیی
خبر دارم که دادِ ذوالفقارت با تو خواهد بود
طلوع صادق خورشیدوارت با تو خواهد بود
خبر دارم که بانگ کربلا تکرار می‌گردد
و ظهر تشنگان، از چشمه‌ات سرشار می‌گردد
خبر دارم که معبدها، همه گلپوش خواهد شد
حضورت را، درختان جهان آغوش خواهد شد
خبر دارم که بُت‌های مُجسّم، خوار می‌گردند
ستون کاخ‌ها، در ناگهان آوار می‌گردند
خبر دارم، زبانت، داد را تفسیر خواهد کرد
عدالت را چو نور روز، عالمگیر خواهد کرد
خبر دارم که من هم می‌توانم با تو صحبت کرد
و از چشم تو بی‌منّت، تمنّای محبّت کرد
خبر دارم که با دست عدالت، دست خواهی داد
«عدالت نامه» را با مُهر خود پیوست خواهی داد
جهان را صبر در دل، یک زمان لبریز خواهد شد
در آن روزی که می‌آیی تو، رستاخیز خواهد شد