مرتضی مهدوی یگانه
خانواده کوچکترین واحد اجتماعی انسان‌هاست که پایه و رکن اصلی جامعه را تشکیل می‌دهد. بر اساس تعریف و فرهنگ هر قوم و ملّتی، خانواده در آن، وضعیت و جایگاه خاصّی دارد. قاعدتاً ما مسلمانان و به خصوص پیروان مکتب اهل‌بیت(ع) مدّعی داشتن بهترین جایگاه خانواده در میان تمام اقوام و ملل دیگر هستیم؛ امّا این ادّعا باید خود را در عمل و صحنة واقعی زندگی نشان دهد. اگر دوستان و شیعیان اهل‌بیت(ع) در بعد فردی، نشانه‌ها و خصوصیاتی دارند که آنان را از دیگران ممتاز می‌سازد، لاجرم در بعد اجتماعی - و اکنون در بحث خانواده - نیز باید همین‌گونه باشد.
در واقع یک خانوادة مسلمان و پیرو اهل‌بیت(ع) باید بر اساس ارزش‌ها و فضیلت‌های قرآنی و ولایی شکل بگیرد و همان‌گونه که اگر شخص در بعد فردی باید نشانگر فرهنگ امامان معصوم(ع) باشد، در وجه خانوادگی نیز باید اصول و مبانی مکتب ایشان را آشکار سازد و موجب شادی و افتخار ایشان گردد.
آیا خانواده‌های ما به گونه‌ای هست که وقتی امام و مولای ما، امام عصر(عج) به آن می‌نگرد، لبخندی از سر رضایت و خشنودی بر لبان مقدّسش بنشیند؟
آیا تا کنون در ذهن من (به عنوان پدر یا مادر یا فرزند) هنگام گفتار یا کرداری که قصد انجامش را دارم، این خط نقش بسته که: ابتدا ببینم مولای من امام زمان(عج) از این سخن یا این عمل راضی است یا نه؟
متأسّفانه گویا همراه با غربت امام عصر(عج) این‌گونه معارف مهدوی و تعالیم سلوک ولایی نیز در محاقّ غریبی جای گرفته‌اند.
بلکه از آن غریبانه‌تر، طرح این‌گونه حقایق و معارف است و برای بسیاری از مردم، شگفتی‌ساز و متأسّفانه چه بسا سبب طرد و بیگانگی می‌گردد.
این در حالی است که هیچکس از پذیرفتن انسان کامل و امام معصوم(ع) (لااقل در گفتار) به عنوان الگو ابایی ندارد.
امّا کسانی که اخلاق و اعمال خویش را با صبغة ولایی و خصوصاً صبغة مهدوی مزیّن ساخته‌اند، همواره به دنبال کسب رضایت مولای خود امام عصر(عج) هستند؛ زیرا نیل به رضای الهی در رسیدن رضایت امام و حجّت خداوند است. این سخن بدان معناست که افراد مزبور این مراقبت و توجّه را دارند که راه و روش عمل و برخوردشان باید مورد رضای خدا و حجّت او قرار گیرد؛ زیرا اساساً یک انسان محبّ و عارف و مراقب در تمامی اعمال و اخلاق خویش، وظیفه‌ای جز کسب این رضایت ندارد؛ حال اگر این سلوک و روش در میان دیگران غریب افتاده و به آن عمل نمی‌شود، دلیل نخواهد بود که ما نیز بر این غربت بنویسیم و بدان عمل نکنیم.