پانویس‌های این مقاله
- •
ای دل!
تو مرا اسیر خود ساخته‌ای! هرجا می‌روی، مرا هم می‌بری. هر لحظه هم به گوشه‌ای می‌خزی و به جایی سر می‌زنی و برای من، پریشانی و پراکندگی به ارمغان می‌آوری.
ای دل!
چرا آرام و قرار نداری و به جای دل‌مشغولی به یاد یار، به اغیار می‌پردازی؟ به جای اینکه با یاد مولایم امام عصر(ع[) و خدای او، به من آرامش دهی، به اندک زر و زیور دنیا، به کوچکترین جلوة مادّی، به هر حادثة کوچک و حقیر زندگی و به هر خاطرة بی‌ارزش ذهنت به این سو و آن سو پرواز می‌کنی و مرا به این جانب و آن جانب می‌کشی؟
ای دل!
آن قدر به این پریشانی و کثرت‌گرایی عادت کرده‌ای که من با این حال تو، حتّی نمی‌تواتم دو رکعت نماز با حضور قلب بخوانم.
ای دل!
شب‌ها که در خوابی و روزها هم که از خدای خود و امام خود به کلّی غافلی و من نیز ناچار به دنبال تو جز در وادی غفلت گام نمی‌نهم.
ای دل!
بیا و از این هرزه‌گردی باز گرد و توبه کن.
به یاد خدا و مولای خود امام عصر(عج) باش و از عطر دل‌انگیز یاد و نام او خویشتن را عطرآگین ساز.
تا آنگاه که با اویی، واقعاً دل هستی و الّا جز گِل نخواهی بود.
آری؛
اوقات خوش آن بود که با یار گذشت
باقی همه بی‌حاصل و بی‌خبری بود
بازگشت به ابتدای مقاله ↑