ای دل! تو در این عالم شأنی جز این نداری که همواره در حریم یار و حرم دلدار باشی.
آنان که خود در قلّة این مقام، مُقام دارند فرموده‌اند: «قلب حرم الهی است، پس غیر خدا را در آن ساکن مگردان.»
ولی تو بیچاره، در تمام شبانه‌روز، به هر چیز و هرکس توجّه می‌کنی و هر غریبه و بیگانه‌ای را در خود راه می‌دهی؛ مگر صاحب خویش را.
ای دل! تو حتّی نمی‌توانی دو رکعت نماز بخوانی که در آن، فقط به حضرت دوست توجّه کنی. در نماز به هزار و یک جا می‌روی و هرزه‌گردی می‌کنی و حتّی چند لحظه نیز در کنار یار نمی‌مانی. در ظاهر، رو به او ایستاده و با او حرف می‌زنی؛ امّا در باطن به سوی دیگر اقبال کرده‌ای. اگر کسی از این آدمیان مقابل تو بایستد و با تو شروع به سخن کند، امّا رویش به دیگران و التفاتش به بیگانگان باشد، تحمّلش نمی‌کنی و لب به اعتراض می‌گشایی؛ امّا عمری است که به ربّ‌الارباب می‌گویی برایت نماز خوانده‌ام!! ولی او همچنان به عنایات و الطاف و بزرگواری‌هایش به تو ادامه می‌دهد.
ای دل! حال تو با ولیّ اعظم کردگار نیز همین‌سان است. او همواره با چشم لطف و بزرگواری به تو می‌نگرد و بی‌امان، مراقب و نگهدار توست و خلاصه آنی از تو غفلت ندارد؛ امّا تو در یک بیست و چهار ساعت، شاید یک آن هم به یادش نمی‌افتی. آنِ او کجا و آنِ تو کجا؟
ای دل! از این حقایق غافل مشو.