۱
به مناسبت ولادت حضرت زینب(س)
اگر زینب نبود
کعبه بی نام و نشان می‌ماند اگر زینب نبود
بی‌امان دارالامان می‌ماند اگر زینب نبود
گرچه دادند انبیاء هریک نشان از کربلا
کربلا هم بی نشان می‌ماند اگر زینب نبود
مکتب سرخ تشیع کز غدیر آغاز شد
تا ابد بی پاسبان می‌ماند اگر زینب نبود
مکتب قرآن که از خون شهیدان جان گرفت
بی تحرّک همچنان می‌ماند اگر زینب نبود
کاروان مهدویّت در مسیر فتنه‌ها
بی امیر کاروان می‌ماند اگر زینب نبود
مجری احکام قرآن بود او با صبر خویش
دین حق بی حکمران می‌ماند اگر زینب نبود
کرد اسلام حسینی و یزیدی را جدا
حق و باطل توأمان می‌ماند اگر زینب نبود
شد گلستان، کربلا از لاله‌های احمدی
این گلستان در خزان می‌ماند اگر زینب نبود
شعلة عالم‌فروز نهضت سرخ حسین
زیر خاکستر نهان می‌ماند اگر زینب نبود
نالة مظلومی لب‌تشنگان دشت خون
در گلوگاه زمان می‌ماند اگر زینب نبود
خون ثارالله رمزی را که بر صحرا نوشت
تا ابد بی‌ترجمان می‌ماند اگر زینب نبود
فارسان صحنة «هیهات منا الذّله» را
داغ ناکامی به جان می‌ماند اگر زینب نبود
ای «مؤیّد» هرچه هست از زینب و ایثار اوست
جان هستی ناتوان می‌ماند اگر زینب نبود
۲
در منقبت حضرت زینب(س)
ادامة نسل آفتاب
تا باد مرکبی‌ست برای پیام تو
با هر درخت زمزمه‌وار است نام تو
دریا روایتی‌ست به هر موج و... کوه‌ها،
اسطوره‌های صبر که در احترام تو...
هر لاله قطره‌ای‌ست چکیده ز بغض‌هات
بر گوش خاک خوانده یقیناً سلام تو
زینب تویی ادامة نسلی ز آفتاب
ثبت است بر جریدة عالم دوام تو
زینب تویی عقیلة عترت، شکوه صبر
همواره سبز مانده حسین از قیام تو
نزدیک چون نَفَس به عزیز پیمبری
حتّی فرشته نیست چنین در مقام تو
۳
در رثای حضرت فاطمه(س)
ماه پیش روی ماهش رخصت تابش نداشت
ابر بی لطف قنوتش برکت بارش نداشت
ظاهراً گردانده زهرا دستة دستاس را
باطناً دور فلک بی اذن او گردش نداشت
نیمِ عمرش با نبی بوده‌ست، نیمی با وصی
از ازل عمر کسی این‌قدر گنجایش نداشت...
شانه بر گیسوی طفلان پریشان می‌کشید
دست اگر بالا می‌آمد، دست اگر لرزش نداشت
رنج او را روز اگر می‌دید می‌شد شام تار
لحظه‌ای بعد از پدر ریحانه آرامش نداشت...
مرضیه نعیم امینی
۴
غزل انتظار
از نو شکفت نرگس چشم‌انتظاری‌ام
گل کرد خارخار شب بی‌قراری‌ام
تا شد هزار پاره دل از یک نگاه تو
دیدم هزار چشم در آیینه‌کاری‌ام
گر من به شوق دیدنت از خویش می‌روم
از خویش می‌روم که تو با خود بیاری‌ام
بود و نبود من همه از دست رفته است
باری مگر تو دست برآری به یاری‌ام
کاری به کار غیر ندارم که عاقبت
مرهم نهاد نام تو بر زخم کاری‌ام
تا ساحل قرار تو چون موج بی‌قرار
با رود، رو به سوی تو دارم که جاری‌ام
با ناخنم به سنگ نوشتم: بیا، بیا!
زان پیش‌تر که پاک شود یادگاری‌ام