• من همین‌جا، خلأ اذان در جامعه‌مان را یادآور بشوم. در این «تهران» صدای اذان به گوش انسان نمی‌رسد. چرا؟ اذان یک شعار اسلامی است. ما با اینکه پشت بلندگو، تا دیروقتی از شب، شعر یا قرآن یا نوحه بخوانند و مزاحم همسایه‌ها بشوند، مخالفیم. با چنین چیزی، مقابله هم می‌کنیم؛ امّا با اینکه صدای اذان، اوّل ظهر و مغرب و صبح، به خصوص از حنجره‌ها خارج بشود، صد در صد موافقیم.
• چرا باید در این شهر با این عظمت، با این‌همه هیاهوهای گوناگون از اطراف و اکناف، نغمة اذان در همه جای شهر شنیده نشود!؟ اذان علامت مسلمانی است. چه کسی گفته باید در پشت بام مساجد یا در مساجد بزرگ و عمده، حتّی در سحرها - ظهر و شب که جای خود را دارد - از طریق بلندگو اذان نگویند؟ وقت اذان که می‌شود، باید تهران یکسره صدای اذان باشد. مگر اینجا قبةالاسلام نیست؟ مگر ما این حرف را نمی‌گوییم؟ اینکه ظهر بشود، از ظهر یک ساعت هم بگذرد، کسی در خیابان راه برود، امّا احساس نکند که ظهر شده است، آیا این قضیه با آن ادّعا می‌سازد!؟
• لازم است که... آهنگ اذان و لزوماً با صدای خوش در همة اوقات نماز در همه جای کشور به گوش رسد.
• ما بارها مکرّر به آقایان ائمّة جمعه، ائمّة جماعت و روحانیون محترم در شهرستان‌ها و در تهران توصیه کردیم که مساجد باید آباد باشد. صدای اذان باید از مساجد بلند شود. باید همة نشانه‌های توجّه به نماز و اقامة نماز را در شهر اسلامی - به خصوص در شهرهایی، مثل تهران و شهرهای بزرگ کشور - ببینند، باید احساس کنند؛ هم مردم خودمان، هم کسانی که وارد این شهرها می‌شوند. نشانه‌های اسلامی باید واضح و آشکار باشد.