یهود بین‌الملل (5): تفرقه بیفکن و حکومت کن

اآیا احتمال دارد که برنامة پروتکل‌ها با موفّقیت اجرا شود؟ اجرای برنامه تاکنون نیز با موفّقیت توأم بوده و بسیاری از مهم‌ترین مراحل آن هم اینک به واقعیت پیوسته است؛ امّا این مسئله نباید موجب اضطراب شود؛ زیرا سلاح اصلی که باید علیه چنین برنامه‌ای - اعّم از اجزای کامل یا ناقص آن - به کار گرفته شود، انتشار آن به صورت روشن و واضح است. بگذارید مردم آگاه شوند. تحریک مردم، هشدار دادن به مردم و توسّل به شور و هیجان مردم، شیوة برنامه‌ای است که در پروتکل‌ها تشریح شده است. پادزهر این شیوه صرفاً روشن ساختن ذهن مردم می‌باشد.

تجزیه و تحلیل پروتکل‌ها نشان می‌دهد که چهار بخش اصلی را در بر می‌گیرند. این بخش‌ها نه در ساختار این سندها، بلکه در مضمون آنها مشخّص شده‌اند. اگر هدف پروتکل‌ها را هم منظور کنیم، بخش پنجمی نیز خواهیم داشت؛ امّا این هدف در کلّ پروتکل‌ها مفروض انگاشته شده و تنها گه‌گاهی در قالب الفاظ، تعریف و تبیین گردیده است. چهار بخش اصلی، حکم ساقه‌های تناوری را دارند که شاخه‌های بسیاری از آنها انشعاب پیدا کرده‌اند.

بخش نخست ظاهراً برداشت یهود از سرشت انسان یا در واقع سرشت غیریهود را شامل می‌شود؛ بخش دوم شرح اقداماتی است که تاکنون برای تحقّق بخشیدن به برنامه انجام گرفته است؛ بخش سوم آموزش جامعی را در زمینة روش‌هایی که باید برای اجرای کامل‌تر برنامه به کار گرفته شوند، ارائه می‌کند؛ بخش چهارم آن گروه از مضامین پروتکل‌ها را در برمی‌گیرد که کارهای در دست اقدام ر ا در زمان طرح پروتکل‌ها طیّ سخنرانی‌های سابق الذّكر، به تفصیل شرح می‌دهند. پاره‌ای از این اهداف از آن ایّام تا کنون برآورده شده‌اند؛ زیرا باید به خاطر سپرد که در خلال سال‌های ۱۹۰۵م. تا به حال، جریان‌های صاحب نفوذ و قدرتمندی به منظور دستیابی به اهداف مشخص فعّالیت داشته‌اند.

مهم‌ترین این اهداف تجزیة اتّحاد و همبستگی و قدرت غیر یهود بود که البتّه با وقوع جنگ‌های گسترده در «اروپا» برآورده گردید. روشی که به تفصیل شرح داده

می‌شود، روش تجزیه و ایجاد تفرقه است: مردم را به احزاب و فرقه‌های گوناگون تجزیه کنید! بذر امیدبخش‌ترین و اوتوپیایی‌ترین اندیشه‌ها را بیفشانید!

این کار دو نتیجه در بر خواهد داشت: اوّلاً همیشه گروهی پیدا خواهد شد که از یکی از این اندیشه‌ها طرفداری کند و بدان وفادار بماند؛ ثانياً طرفداری گروه‌های مختلف از اندیشه‌های متفاوت، آنان را از یکدیگر جدا و بیگانه خواهد ساخت. مؤلّفان پروتکل‌ها شرح می‌دهند که این کار چگونه باید انجام گیرد. نه یک اندیشه، بلکه انبوهی از اندیشه‌ها باید رواج پیدا کنند؛ بدون آنکه بین آنها اتّحاد و هماهنگی وجود داشته باشد. مقصود آن نیست که مردم وادار شوند به یک چیز بیندیشند؛ بلکه باید متفاوت با یکدیگر و دربارة چیزهای مختلف فکر کنند تا وحدت و هم‌سویی از میانشان برخیزد. در نتیجه، تفرقه و آشفتگی گسترده‌ای به وجود می‌آید که همان نتیجة مطلوب است. وقتی اتّحاد و انسجام جامعة غیریهود از میان برود - تعبير جامعة غیر یهود کاملاً صحیح است؛ زیرا جامعة بشری عمدتاً غیر یهودی است - آنگاه این سیاست تفرقه‌انگیز و توانمند که به هیچ وجه از آشفتگی و اغتشاش حاکم تأثیر نمی‌پذیرد، می‌تواند بدون اینکه مورد سوء ظن واقع شود، راه خود را به سوی مسند قدرت بگشاید. به خوبی روشن است که یک گروه متشکّل از بیست پلیس یا سرباز تربیت شده قادر است بیش از یک جمعیت هزار نفرة متفرّق کار انجام دهد. بنابراین اقلّیتی که طبق برنامة تعلیم‌یافته‌ای می‌تواند بر ملّت یا جهانی که به احزاب مخالف تقسیم شده، بیشتر از هریک از آن احزاب تأثیر بگذارد. تفرقه بیفکن و حکومت کن!1 شعار پروتکل‌هاست. به عنوان نمونه، این عبارت پروتکل اوّل را در نظر بگیرید:2

آزادی سیاسی یک اندیشه است؛ نه یک واقعیت. لازم است بدانیم وقتی حزب ما در صدد برانداختن حزب حاکمی است، چگونه باید اندیشه را به عنوان طعمه‌ای زیرکانه برای جلب حمایت مردم به کار بگیریم. اگر حزب مخالف، خود به اصول آزادی یا به اصطلاح لیبرالیسم آلوده باشد و بخشی از قدرتش را در این راه ببخشد، کار آسان‌تر می‌شود.

به این بخش پروتکل پنجم توجّه کنید:

برای تسّلط پیدا کردن بر افکار عمومی، نخست باید آن را با ارائة اندیشه‌های متناقض فراوان از جهات مختلف مغشوش نمود. قدم پنهانی دوم آن است که عیوب و کاستی‌های مردم از نظر عادات، علایق و عواطف و شیوة زندگی‌شان آن‌قدر تشدید شده و افزایش پیدا کند که هیچ‌کس قادر نباشد در میان این آشفتگی و هرج و مرج کنترل خود را بازیابد و در نتیجه، هرگونه تفاهم و همدلی از میان مردم رخت خواهد بست. همچنین، این اقدام موجب خواهد شد تا درون تمامی گروه‌ها و احزاب اختلاف ایجاد شود، همة نیروهای جمعی که هنوز مایل نیستند در برابر ما تسلیم شوند، فروپاشند و هرگونه قوّة ابتکار فردی که ممکن است به نحوی در کار ما مداخله کند، سُست و مأیوس گردد.

و این هم قسمتی از پروتکل سیزدهم:

... همچنین احتمالاً توجّه دارید که ما، نه در خصوص اعمال خود، بلکه در زمینة سخنانی که دربارة مسائل مختلف اظهار می‌داریم، در پی جلب موافقت دیگران هستیم. ما همواره اعلان می‌نماییم که در همة اقداماتمان، این امید و اعتقاد که در خدمت مصالح و منافع عمومی هستیم، چراغ راه ماست.

پروتکل‌ها مدّعی تحقّق نسبی‌اند

پروتکل‌ها علاوه بر طرح برنامه‌های آتی خود، کارهای انجام شده و در دست اقدام را هم بیان می‌دارند. اگر در دنیای امروز به پیرامون خود بنگریم، می‌توانیم هم شرایط و اوضاع تثبیت شده و هم گرایش‌های نیرومند مذکور در پروتکل‌ها را مشاهده کنیم و این به معنای تحقّق همان برنامة جهانی مخوفی است که پروتکل‌ها افشا می‌نمایند. نقل چند عبارت کلّی برای تبیین عنصر موفّقیت فعلی در اظهارات این اسناد کفایت می‌کند. برای اینکه مطلب برای خواننده روشن شود، بر کلمات کلیدی تأكید خواهد شد.

این قطعه از پروتکل نهم را مدّ نظر قرار دهید:

در واقع مانعی بر سر راه ما وجود ندارد. اَبَر دولت3 ما دارای چنان شأن و منزلت فراقانونی است که می‌توان عنوان قدرتمند و پر تکاپوی دیکتاتوری4 را بدان اطلاق نمود. وجداناً می‌توانیم بگوییم که در حال حاضر ما قانون‌گذارانیم. ما دادگاه‌ها و حقوق را به وجود می‌آوریم. ما با اراده‌ای استوار حکم می‌رانیم؛ زیرا بقایای حزبی که زمانی قدرتمند بود و اکنون مقهور ما شده در دست‌های ماست.

و این هم بخشی از پروتکل هشتم:

ما حكومتمان را با دنیایی از متخصّصان علم اقتصاد احاطه خواهیم کرد. به همین دلیل است که علم اقتصاد، مهم‌ترین موضوع آموزشی است که توسط یهودیان تعلیم داده می‌شود. کهکشانی از بانکداران، صاحبان صنایع و کارخانه‌دارها، کاپیتالیست‌ها و خصوصاً میلیونرها ما را احاطه خواهند کرد؛ زیرا عملاً همه چیز با توسّل به ارقام تعيين خواهد شد.

اینها دعاوی محکمی هستند. البتّه نه به اندازة واقعیت‌هایی که می‌توان در توجیه آنها تنظیم و ارائه کرد؛ امّا اینها تنها پیش‌درآمد دعاوی دیگری هستند که اقامه می‌شوند و واقعیت‌هایی در توجیه آنها وجود دارد. در همة پروتکل‌ها، همچنان‌که در این بخش از پروتکل هشتم ذکر شد، برتری یهود در آموزش اقتصاد سیاسی مورد تأکید قرار می‌گیرد و واقعیت‌ها نیز بر آن صحه می‌گذارند. یهودیان نویسندگان اصلی اباطیلی هستند که توده‌ها را به جست‌وجوی اهداف غیر قابل حصول اقتصادی ترغیب می‌کنند. همچنین آنان مدرّسان عمدة اقتصاد سیاسی در دانشگاه‌های ما و مؤلّفان اصلی متون درسی عوام‌پسند در این زمینه می‌باشند؛ همان متونی که به طبقات محافظه‌کار این پندار واهی را القا می‌کنند که فرضیات اقتصادی، قوانین اقتصادی هستند. فکر و فرضیه، به مثابه ابزاری برای تجزیه و انحلال اجتماعی، مشتركاً به وسیلة یهودی دانشگاهی و یهودی بولشویک به کار گرفته می‌شود. وقتی اینها همه به تفصیل نشان داده شوند، محتملاً افکار عمومی دربارة اهمّیت اقتصاد آکادمیک و رادیکال تغییر خواهد کرد.

همان‌طور که در عبارات مذکور از پروتکل نهم ادّعا شده، امروز قدرت جهانی يهود حقیقت نوعی اَبَر دولت تشکیل داده است. این تعبیر در خود پروتکل نهم آمده و تعبیری مناسب‌تر از آن نمی‌توان یافت. هیچ ملّتی نمی‌تواند هر آنچه می‌خواهد به دست آورد؛ ولی قدرت جهانی یهود می‌تواند، هرچند خواسته‌های آن از اصل برابری حاکم در میان غیر یهود تخطّی کند.

ما قانون‌گذارانیم. این سخن پروتکل‌هاست و قدرت‌های یهودی به معنایی فراگیرتر از آنچه کسی جز اهل تخصّص در می‌یابد، قانون‌گذار بوده‌اند. در طول دهه‌های گذشته، حکومت بین‌المللی یهود بر جهان استیلا یافته است. هرجا به گرایش‌های یهود اجازه داده شود که آزادانه عمل کنند، نتیجة این کار اشاعة آداب و رسوم آمریکایی یا انگلیسی یا هر ملّیت مشخص و متمایز دیگر نخواهد بود؛ بلکه بازگشتی جدّی و مؤثّر به آداب و رسوم ذاتی یهود رواج خواهد یافت.

تسلّط بر مذهب و مطبوعات

این بند از پروتکل هفدهم ممکن است خصوصاً برای کشیشانی که تلاش می‌کنند با خاخام‌های یهودی به نوعی وحدت مذهبی دست پیدا کنند، فوق‌العادّه جالب باشد:

مدّت‌ها کوشیده‌ایم روحانیون غیریهودی را بی‌اعتبار ساخته و به این وسیله مأموریت تبلیغی آنها را که می‌تواند در حال حاضر به طور قابل ملاحظه‌ای مزاحم ما شود خنثی کنیم.

نفوذ آنها بر مردم هر روز کاهش می‌یابد. ندای آزادی وجدان همه‌جا اعلام شده است. در نتیجه، سقوط كامل مسیحیت، تنها در گروی گذشت زمان است و بس.

بند عجیبی در همین پروتکل مدّعی مهارت خاصّی در هنر فحّاشی برای نژاد یهود است:

مطبوعات معاصر ما رسوایی‌های حکومتی و مذهبی و بی‌صلاحیتی غیریهود را افشا خواهند کرد و این کار را با استفاده از تعابیر بسیار توهین‌آمیزی که نژاد ما به دلیل توانایی و استعدادش در به کارگیری آن بسیار شهرت دارد، انجام خواهند داد.

این هم بخشی از پروتکل پانزدهم:

تحت نفوذ ما اجرای قوانین غیریهود به حدّاقل کاهش می‌یابد. تفسیر لیبرالیستی که ما در حیطة قوانین رواج داده‌ایم، احترام به قانون را از میان می‌برد. دادگاه‌ها حتّی در مهم‌ترین مواردی که پای اصول اساسی و مسائل سیاسی در میان است، همان‌گونه حکم می‌کنند که ما فرمان می‌دهیم. آنان به این اصول و مسائل از همان دریچه‌ای می‌نگرند که ما به وسیلة مأمورانی که ظاهراً هیچ وجه اشتراکی با ایشان نداریم و از طریق روزنامه‌ها و سایر مجاری (تبلیغی)، به کارگزاران اجرایی غیریهود عرضه می‌داریم.

موارد متعدّدی از ادّعای کنترل مطبوعات [توسط یهود] در پروتکل‌ها وجود دارد. به این عبارات مؤکّد از پروتکل چهاردهم توجّه کنید:

در کشورهایی که پیشرفته خوانده می‌شوند، ما ادبیاتی بی‌معنی، کثیف و تنفّرانگیز را به وجود آورده‌ایم. مدّتی کوتاه بعد از اینکه قدرت را به دست گرفتیم، وجود این نوع ادبیات را تشویق خواهیم کرد تا تفاوت میان آن و اطّلاعیه‌های کتبی و شفاهی که خودمان منتشر خواهیم کرد به شكل بارزتری آشکار شود.

این هم بخشی از پروتکل دوازدهم:

در حال حاضر تا آنجا در این زمینه [کنترل مطبوعات] موفّق بوده‌ایم که همة اخبار از طریق چندین آژانس که خبرها از تمامی نقاط جهان در آنجا تمرکز می‌یابند، دریافت می‌شود. آنگاه این آژانس‌ها عملاً مؤسّسات خود ما خواهند بود که تنها آنچه را ما مجاز بدانیم منتشر خواهند کرد.

این بند از پروتکل هفتم دربارة همین موضوع است:

ما باید حکومت‌های غیر یهود را به اتّخاذ تدابیری وادار کنیم تا برنامة ما را که در مقیاس وسیعی طرح‌ریزی شده و اکنون به هدف موفّقیت‌آمیزش نزدیک می‌شود، پیش برده و ترویج دهد. این کار با اعمال فشار افکار عمومی که البتّه به کمک به اصطلاح نیروی عظیم مطبوعات توسط خود ما تحریک شده است، انجام خواهد شد. این نیروی عظیم، به جز چند استثنای بی‌اهمّیت، هم‌اینک در اختیار ماست.

به پروتکل دوازدهم باز می‌گردیم:

اگر ما تاکنون موفّق شده‌ایم بر ذهن جامعة غیریهود تا آنجا تسلّط پیدا کنیم که تقریباً همه، امور جاری دنیا را از پشت شیشه‌های رنگی عینکی نگاه کنند که ما در مقابل چشمانشان قرار می‌دهیم و اگر اکنون یک دولت هم وجود ندارد که آنچه را که بلاهت غیر یهود اسرار دولتی می‌نامد از دسترس ما دور نگاه داشته باشد، آنگاه که ما از طریق حکومت جهانی خویش اربابان رسمی جهان شویم، شرایط چگونه خواهد بود؟

قوم یهود تنها ملّتی است که اسرار سایر ملل را در اختیار دارد. این واقعیت که آنان می‌توانند هرچه را که می‌خواهند، هر زمانی که اراده کنند، به دست آوردند. نکتة مهمّی است. چه بسیار اسناد سرّی که اگر زبان داشتند و چه بسیار متولّیان این اسناد که اگر می‌خواستند، بر این واقعیت گواهی می‌دادند. سیاست سرّی حقیقی جهان همان است که اسرار کذایی جهان را به اشخاص معدودی که به یک نژاد تعلّق دارند تسلیم می‌نماید. هیچ دولتی در دنیا به اندازة دولت فعلی ما [دولت آمریکا] یک‌سره در خدمت یهود نیست.

پی‌نوشت‌ها: