پروژة لولیتاسازی و دعوت به طغیان اخلاقی

در هیاهوی جنجال‌های سیاسی در «آمریکا» و در سایة شروع بحران کرونا در این کشور، یک خبر بسیار مهم، آن‌چنان که باید و شاید دیده نشد و ضریب پیدا نکرد: مرگ جفری اپستین لولیتا.

جفری اپستین (Jeffrey Epstein)، جعبة سیاه فساد و انحراف جنسی عمیق طبقة حاکم بر آمریکا در حوزه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی بود. دست ‌کم رفاقت نزدیک دو تن از رؤسای جمهور ایالات متّحده (از دو حزب)، یعنی بیل کلینتون و دونالد ترامپ با او آشکار و قطعی بود و البتّه ده‌ها چهرة متنفّذ و قدرتمند آمریکا در دایرة دوستان جفری اپستین بودند.

تخصّص اصلی جفری اپستین، قاچاق دختران نوجوان به آمریکا و تشکیل محفل‌های شیطانی برای بهره‌کشی جنسی سیاستمداران، سوپرسرمایه‌داران، ستارگان موسیقی و سینما و ورزش از این دختران بود. جفری اپستین که به لطف حامیان قدرتمند خود، بارها از تلة قانون گریخته بود و گویی مصونیت آهنین داشت، سرانجام در پی همه‌گیر شدن جنبش «me too»، به واسطة کثرت و وسعت سیاه‌کاری‌هایش بازداشت شد و در روند رسیدگی قضایی، به نحوی آشکارا مشکوک با ادّعای خودکشی در سلول، از صحنه خارج شد.

بسیاری از اهالی رسانه در آمریکا معتقدند که اصل خبر خودکشی اپستین دروغ بوده و با این ترفند، او را از صحنه خارج کرده‌اند تا با هویّت جعلی جدید، در نقطه‌ای دیگر از دنیا ادامة حیات دهد. البتّه، محتمل‌تر است که مهرة سوخته‌ای چون اپستین که رازهای تکان‌دهندة بسیاری از فساد و انحرافات اخلاقی شدید حاکمان آمریکا داشت، کلّاً حذف شود.

اواخر دهة ۱۹۸۰م.، زمانی که اردوگاه سرمایه‌داری به سردمداری آمریکا در آستانة غلبه بر رقیب سوسیالیست خود بود، در فضای سرمستی حاصل از پیروزی قریب‌الوقوع، در حوزة اجتماعی و فرهنگی هم داشت تغییرات بنیادین اتّفاق می‌افتاد و طرّاحان پشت‌پرده به دنبال نمادسازی برای شورش و عصیان کامل در برابر اخلاقیات مسیحی در حوزة فرهنگ و هنر بودند.

غول‌های یهودی حاکم بر «هالیوود» (به عنوان پایگاه اصلی تولید سبک زندگی و ایدئولوژی مدرن) موسیقی و سینما را به سمت پرده‌دری‌های اخلاقی و طغیان در برابر اخلاقیات ریشه‌دار مسیحی هدایت کردند و برای این روند، نمادهایی هم تراشیدند.

مدونا (Madonna)، آوازه‌خوان و رقصندة لاتین‌تبار، تبدیل به نماد عصیان فمینیستی در برابر سنّت‌های اخلاقی و محدودیت‌های اخلاقی شد و موزیک ویدیوهای اروتیک و سرشار از نمادهای جنسی او، دوران جدیدی را در موسیقی و

به تبع آن لایف استایل آمریکایی رقم زد.

متن اشعار و سناریوهای داستانی دقیقی که برای ویدیوهای این پدیدة جدید نوشته می‌شد، همراه با کارگردانی فنّی بسیار ماهرانه و به‌روز، از دخترکی معصوم روایت می‌کرد که با ظاهری بی‌گناه، موهای کوتاه به سبک دختران دبیرستانی و کمی رمانتیک، به ناگهان به قالبی اروتیک، تحریک‌کننده و به شدّت عصیانگر تغییر ماهیت می‌داد. مدونا تبدیل به یک نماد از شورش دخترکان معصوم در برابر اخلاقیات ریشه‌دار و هنجارهای پذیرفته شده و به یک الهة فتّانه و افسون‌گر و بی‌پروا به لحاظ جنسی و اخلاقی شد.

این روند نمادسازی، در دهة ۱۹۹۰م. با چهره‌هایی، چون بریتنی اسپیرز، کریستینا آگیلرا، جسیکا سیمپسون و گروه‌هایی چون اسپایس گرلز (Spice Girls) ادامه یافت و در قرن بیست و یکم، چهره‌هایی چون مایلی سایرس، ریحانا، تیلور سوئیفت و کیتی پری، به نماد آن دخترک معصوم که در برابر اخلاق عصیان می‌کند، تبدیل شدند.

گفتنی است که این طرّاحی شیطانی برای نمادپردازی دختر نوجوان بی‌پروا در فرهنگ پاپ آمریکایی اواخر دهة ۹۰ جریان‌ساز شد و به عنوان گرایش لولیتا شناخته می‌شد.

لولیتا (Lolita) برگرفته از نام رمان معروفی نوشته نویسندة روس‌تبار آمریکایی، ولادیمیر ناباکوف (Vladimir Nabokov) بود که شخصیت اصلی آن یک دختر نوجوان اغواگر است. این رمان بعد از اوّلین انتشار، تا سال‌ها به‌ خاطر محتوای هنجارشکن و ضدّیت آن با اخلاقیات مسیحی، در بسیاری از کشورهای غربی ممنوع بود.

مایلی سایرس (Miley Cyrus) که با کاراکتر دختر مدرسه‌ای هانا مونتانا (Hannah Montana) در سریالی ساختة «شرکت دیزنی» در نوجوانی معروف شده بود، بعدتر به یکی از نمادهای وقاحت جنسی در فرهنگ پاپ آمریکا تبدیل شد.

به هر حال، نمادپردازی از این چهره‌ها (که بلا استثناء از سنین ۱۵ یا ۱۶ سالگی، فعّالیت حرفه‌ای خود را در موسیقی و سینما آغاز کردند)، به همراه طرّاحی‌های رسانه‌ای چون ظاهر شدن پدیده‌هایی، چون رئالیتی شو که مرز بین زندگی خصوصی و عمومی این ستارگان نوجوان را برمی‌داشت و آنها و سبک زندگی طرّاحی شده برای آنان را (که حول مفهومی به نام سکسی بودن، ترسیم شده) وارد زندگی روزمرة آمریکایی‌ها و سبک زندگی آمریکایی می‌کرد، نقش بسیار مهمّی در انهدام بنیان خانواده در کشورهای غربی و طغیان حرام‌زادگی ایفا کرد.

البتّه همزمان، شبیخون‌های فکری در قالب جنبش‌های حقوق زنان، حقوق دگرباشان جنسی، آتئیسم (ترویج کفر و خداناباوری)، فمینیسم تهاجمی و امثال اینها به روان بشر مدرن صورت گرفت تا زمینه‌ها و بسترهای فکری را برای حاکم شدن ارزش‌های نوین، به ویژه در نسل‌های جدید، هموار کند.

فمینیسم تهاجمی

این طوفان بنیان‌کن شیطانی، در کنه خود طرّاحی شده تا با از بین بردن مفاهیمی، چون اخلاق، خانواده، علقه‌های انسانی و اعتقادات آسمانی، نسل‌های بشر را در مرداب نیهیلیسم اومانیستی چنان درگیر رذایل اخلاقی نماید که آیندة بشر و حتّی امتداد نسل بشر را تباه سازد، چند سالی است که به کشور ما وارد شده و در یکی دو سال اخیر، با سرعتی روزافزون نشو و نما کرده است.

البتّه در این میان، نباید از نقش جریان‌های نفوذی خائن غافل شد که از یک‌سو با تبدیل شبکه‌های اجتماعی منحطّی، چون «اینستاگرام» به رسانة اجتماعی اصلی کشور و پایین کشیدن کرکرة هر نوع نظارت و کنترل و از سوی دیگر با اجرای سند ۲۰۳۰، دامن زدن به جنبش‌های فمینیستی و تلاش برای قانونی‌سازی فحشا، مشروعیت‌بخشی به حرام‌زادگی و رسمیت‌بخشی به انحرافات اخلاقی، چون همجنس‌بازی، بسترساز و تسهیل‌گر این موج شدند.

همان جریانی که ازدواج دختری زیر ۱۸ سال را با برچسب کودک‌همسری مطلقاً تخریب می‌کند، امّا به دنبال آموزش جنسی در مهدکودک‌ها است.