شعبان ماه بسیار شریفی است و منسوب به حضرت سیّد الانبیاء(ص) و آن حضرت، ماه را روزه می‌داشت و وصل می‌کرد به ماه رمضان و می‌فرمود:
«شعبان ماه من است و هر یک روز از ماه مرا روزه بدارد، بهشت او را واجب شود.»
از امام صادق(ع) روایت است که چون ماه شعبان داخل می‌شد، امام زین‌العابدین(ع) اصحاب خود را جمع نمود و فرمود:
«ای گروه اصحاب من! می‌دانید این چه ماهی است؟ این ماه شعبان است و حضرت رسول(ص) می‌فرمود: «شعبان ماه من است.» پس روزه دارید در این ماه برای محبّت پیغمبر خود و برای تقرّب به سوی پروردگار خود. به حقّ آن خدایی که جان علی بن حسین به دست قدرت اوست! سوگند یاد می‌کنم که از پدرم حسین بن علی(ع) شنیدم که فرمود: «شنیدم از امیرالمؤمنین(ع) که هر که روزه دارد شعبان را برای محبّت پیغمبر خدا و تقرّب به سوی خدا، دوست دارد خدا او را و نزدیک گرداند او را به کرامت خود در روز قیامت و بهشت را برای او واجب گرداند.»1
از جمله دیگر اعمال این ماه، استغفار، صدقه دادن، نمازی خاص در پنجشنبه‌های این ماه، صلوات بسیار فرستادن، صلوات و «مناجات شعبانیه» و... می‌باشد.2
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. «مفاتیح‌الجنان»، ص ۲۷۱.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. همان، ص ۲۷۲.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑