خذ بیدی، یعنی دستم را بگیر

خاطره‌ای از شیداسادات آرامی

سلام بر تو ای باب علم

سلام بر تو ای پدر امّت

سلام بر تو ای امیرالمؤمنین

سلام بر تو ای ماء معین

این حرف‌ها را وقتی روبه‌روی در چوبی حرم امیرالمؤمنین(ع) ایستاده بودم،گفتم.

دست گذاشته بودم روی سینه و مبهوت بزرگی و عظمتش، هر آنچه به ذهنم می‌رسید، می‌گفتم.

آن روز، ازدحام جمعیت آن‌قدر بود که حرم، مثل گلوگاه‌های رودهای خروشان شده بود که جهت حرکت آب معلوم نیست. هم بیرون رفتن سخت بود و هم داخل شدن.

جمعیت قفل بود. تنها می‌توانستم کمی جابه‌جا شوم. ۵ روز مانده به اربعین بود و «نجف»، روزهای شلوغی‌اش را تجربه می‌کرد. در «شبستان حضرت مادر» کاملاً بسته بود؛ در ضریح که بماند.

فقط توانستم خودم را پشت در چوبی برسانم. دست بر سینه گذاشتم و سلام دادم به امام اوّلم، علی(ع).

می‌شناختمش در حدّ سلام و علیک

در حدّی که روز تولّدش هدیة روز پدر می‌گرفتم و به مناسبت روز شهادتش در ماه رمضان سیاهپوش می‌شدم و دومین شب قدر، خداوند را بیشتر به فرق شکافته‌اش قسم می‌دادم و «بِعلّیٍ بِعلّیٍ» را با سوز بیشتر می‌خواندم.

از علی و داستان‌های شجاعت و جنگاوری و دلیری‌اش همان‌قدر می‌دانستم که یاور مظلومان و یتیمان بودنش را.

از علی و صبور بودنش،

همان‌قدر می‌دانستم که از خشم و نعرة حیدری‌اش در مواجهه با ظلم و ستم.

از علی و «نهج‌البلاغه»اش،

همان‌قدر می‌دانستم که در کتاب‌های درسی، در کلام امیر تلویزیون یا در بنرهای مناسبتی شهر دیده بودم.

از علی و راه، روش و منش او چیز زیادی نمی‌دانستم. دروغ چرا؟ کم هم نمی‌دانستم. اصلاً هیچ نیاموخته بودم.

من در عصری زندگی می‌کنم که ظاهراً امیرالمؤمنین(ع) از غربت درآمده و بیان رشادت‌ها و شهامت‌هایش و عظمت وجودش از حالت هیس‌طوری درآمده است.

امّا او همچنان غریبانه و مظلومانه، زندگی خسته‌کنندة بشر بدون خویش را نظاره می‌کند.سال‌ها او را اقیانوسی یافتیم دست‌نیافتنی و به جرعه یا کاسه‌ای بسنده کردیم. خودش فرموده بود که دست‌نیافتنی است:

«يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ وَ لا يَرْقَى اِلَيَّ الطَّيْرُ؛1

سیل خروشان علم و دانش از کوهسار وجودم سرازیر است و پرندة تیزپرواز اندیشه‌ها، به قلّة وجودم نمی‌رسد.»۱

علی و وجود نابش را همان‌قدر دست‌نیافتنی یافتم که او را همنشین فقرا و هم‌سفرة مردم کوچه و بازار یافتم.

از علی آموختم چون پدری مهربان، ایستاده و دست دراز کرده تا ما طفلان نو پای اسلام و تشیّع، دستانش را بگیریم و به سویش قدم برداریم.

از «يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ» از آن‌همه فیّاض بودن و جوش و خروش علم و دانایی دانستم که منظورش «سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی»2 بوده است. از خاصّیت آبشار خروشان، پژواک صدای خروشان آب است و بکر و وحشی بودنش. اینکه وقتی می‌بینی‌اش، اوّل تو را مبهوت و هراسان می‌کند و تا ریزش قطرات را بر تنت حس نکنی، لطافت و تطهیر‌کنندگی جهل و غفلت و دل‌انگیزی توحیدش را لمس نخواهی کرد.

وقتی مقابل عظمت علی ایستادم، زبانم به «امین الله» باز شد و خطاب به او عرض کردم:

«اَلسّلام عَلَیک یا اَمیرالمُومِنین... ؛3

شهادت می‌دهم که تو در راه خدا جهاد کردی، به حق، جهاد را به‌جا آوردی و دستورهای کتاب خدا را به کار بستی و سنّت‌های رسولش را پیروی کردی...»

شرمگینانه با خود گفتم: تو را چه به شهادت من!

بلافاصله بر خود نهیب زدم، این یعنی تو که می‌خواهی پیرو علی(ع) باشی. تا چه اندازه خودت را شبیه او و امام زمانت کرده‌ای؟ چه اندازه حقّ جهاد اکبر یا اصغر را به‌جا آورده‌ای؟ چه اندازه یاد و نام علی و اولادش در زندگی‌ات جاری است؟

آیا جای خالی امام زمانت، به چشمت می‌آید؟

آری، ائمّة اطهار یک نور واحد هستند در انعکاس ۱۴ آینه.

پی‌نوشت‌ها: