پروتکل‌ها به آوارگی قوم یهود بر سطح زمین به عنوان یک فاجعه نمی‌نگرند؛ بلکه آن را نوعی تمهید مقدّر الهی می‌دانند که اجرای برنامة جهانی را تسهیل می‌نماید. این بخش از پروتکل یازدهم ناظر بر همین مطلب است:
خداوند به ما، امّت برگزیده‌اش، آوارگی را به مثابه یک نعمت الهی عطا کرده است و این مسئله که همه آن را ضعف ما پنداشته‌اند، در واقع قوّت ما بوده است. آوارگی اکنون، ما را در آستانة سلطة جهانی قرار داده است.
موفّقیت‌های ادّعایی پروتکل نهم، حتّی اگر از نظر امکان حصول عملی، مبالغه‌آمیز نباشد، لفظاً گزاف و اغراق‌آمیز به نظر می‌رسند. با وجود این، نقطه‌ای هست که در آن، کلام و واقعیت به هم می‌رسند و بر هم منطبق می‌شوند:
برای آنکه نهادهای غیر یهود را پیش از موعد ویران نکنیم، آنها را در دست‌های با کفایت خود گرفته‌ایم و فنرهای مکانیسم آنها را سوهان زده‌ایم. این نهادها در گذشته نظم دقیق و صحیحی داشتند؛ امّا ما نظام مدیریتی از هم‌گسیخته، لیبرال و بی‌منطق را جایگزین آنها نموده‌ایم. ما در سیستم قضایی، انتخابات، مطبوعات، آزادی فردی و مهم‌تر از همه تعلیم و تربیت و فرهنگ که اساس زندگی آزاد است، مداخله و تحریف کرده‌ایم.
ما جوانان غیر یهود را با آموزش اصول و فرضیاتی که از نظر ما کذب محض است، ولی خودمان القا کرده‌ایم، گیج و گمراه ساخته و روحیة آنان را تضعیف کرده‌ایم. ورای قوانین موجود، بدون ایجاد تغییری در آنها، بلکه با تحریف قوانین از طریق تفاسیر متناقض، چیزی به وجود آورده‌ایم که از نظر آنان، آثار و نتایج آن شگفت‌آور است.
همه می‌دانند با وجود اینکه فرضیات مربوط به آزادی و اعلامیه‌های مرتبط با حقوق هرگز تا این حد رواج نداشته‌اند، آزادی فردی به طور مستمر محدود گشته است. مردم به جای اینکه جامعه‌گرا شوند، زیر پوشش عبارات سوسیالیستی، وادار می‌شوند به نوعی بردگی غیرمأنوس در برابر دول تن در دهند. قوانین
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- •
مختلف اطراف آزادی‌های بی‌ضرر مردم حصار می‌کشند. گرایشی مستمر به سوی نظام‌پردازی1 که هر مرحله‌اش مبتنی بر اصلی است که بسیار فاضلانه ارائه شده است، آغاز گردیده است. عجیب آنکه وقتی پژوهشگر راه خود را به سوی مرکز مقتدر این حرکت‌ها که هدفشان تنظیم نظام اجتماعای است، پی می‌گیرد یهودیان را بر مسند قدرت می‌یابد.
تجزیة جامعه با استفاده از اندیشه‌ها
روشی که پروتکل‌ها را برای تجزیه و درهم شکستن جامعه به کار می‌گیرند، روشن است. درک این روش برای فهمیدن معنی جریان‌های متناقضی که دورة حاضر را چنین آشفته و نابسامان ساخته‌اند لازم است. اگر آنان که به واسطة این اصوات مختلف و فرضیات ناهماهنگ که هریک از آنها منطقی و نویدبخش به نظر می‌رسد، پریشان و مأیوس شده‌اند، دریابند که اغتشاش و دلسردی آنها دقیقاً همان هدفی است که دنبال می‌شود، شاید سرنخی مطمئن برای ارزیابی آن اصوات و درک معنی آن فرضیه‌ها به دست آورند. عدم اطمینان، تردید، یأس، ترس و اشتیاق چنگ زدن به هر طرح نویدبخش و راه‌حلّی که ارائه می‌شود، همان واکنش‌هایی هستند که برنامة طرح‌ریزی شده در پروتکل‌ها می‌خواهد ایجاد کند.
اجرای این روش وقت می‌گیرد و بر طبق پروتکل‌ها وقت هم گرفته و در حقیقت قرن‌ها طول کشیده است. پژوهشگران دریافته‌اند که همین برنامة پروتکل‌ها از قرن اوّل [میلادی] به بعد توسط نژاد یهود اعلام و اجرا شده است. 1900 سال طول کشید تا اروپا به این درجه از انقیاد و سرسپردگی کشیده شود. انقیاد خشونت‌آمیز در برخی کشورها، انقیاد سیاسی در برخی دیگر و سرسپردگی اقتصادی در همة کشورهای اروپا؛ امّا در «آمریکا» اجرای همین برنامه تقریباً با همین میزان موفّقیت، مستلزم فقط 50 سال بوده است.
مرکز قدرت یهود، آمریکاست و حامیان اصلی برنامة یهود در این کشور اقامت دارند. اهرمی که در «کنفرانس صلح»2 برای تحکیم تسلّط یهود بر اروپا به کار گرفته شد، نفوذ آمریکا بود که به دستور عوامل قدرتمند یهودی که به همین منظور از ایالات متّحده گسیل شده بودند، اعمال گردید.؛ امّا این فعّالیت‌ها با کنفرانس صلح پایان نپذیرفت.
شاید بتوان کلّ روش پروتکل‌ها را با یک کلمه توصیف کرد: تجزیه - خنثی ساختن آنچه انجام شده، ایجاد یک خلأ زمانی طولانی و توأم با نومیدی که در آن، هرگونه تلاش برای بازسازی بی‌نتیجه خواهد ماند و خدشه‌دار کردن اعتقاد و اعتماد به نفس در میان مردم تا آنان که خارج از این هرج و مرج و آشفتگی قرار دارند به آرامی و با قدرت، اختیار امور را به دست بگیرند - این خلاصة روش پروتکل‌هاست.
پروتکل‌ها علناً اعلام می‌کنند که نخستین پیروزی آنها بر افکار عمومی از طریق مجموعه‌ای از ایده‌ها و افکار حول محور دموکراسی حاصل شد. ایده، اسلحه است؛ ایده باید مغایر جریان طبیعی و معمول زندگی باشد تا بتوان آن را همچون اسلحه به کار گرفت. باید فرضیه‌ای باشد که با واقعیت‌های زندگی تناقض داشته باشد. از چنین فرضیه‌ای نمی‌توان متوقّع بود که ریشه بگیرد و به عنصر غالب و تعیین‌کننده تبدیل شود؛ مگر اینکه ذهن انسان آن را بپذیرد و معقول، الهام‌بخش و پسندیده‌اش بداند. حقیقت غالبأ غير معقول به نظر می‌رسد؛ عموماً تأثّرانگیز است و گاهی نیز شرارت‌آمیز می‌نماید؛ ولی از این امتیاز همیشگی برخوردار است که حقیقت است و آنچه بر آن بنا می‌شود، نه ایجاد شبهه می‌کند و نه به پریشانی و اغتشاش می‌انجامد.
این گام نخست مستقیماً به سلطه بر افکار عمومی منتهی نمی‌شود؛ ولی راه آن را هموار می‌سازد. این نکته درخور ذکر است که همین ترویج زهر لیبرالیسم3 - به تعبیر پروتکل‌ها - در اسناد مورد بحث، پیش از سایر روش‌ها مطرح می‌شود. آنگاه پروتکل‌ها چنین ادامه می‌دهند:
برای تسلّط یافتن بر افکار عمومی، نخست باید آن را مغشوش ساخت.
حقیقت یکی است و نمی‌توان آن را مغشوش کرد؛ امّا این لیبرالیسم دروغین و فریبنده که همه‌جا انتشار یافته و تحت حمایت یهود در آمریکا با سرعتی که در اروپا هرگز سابقه نداشته در حال شکل‌گیری است، به آسانی دچار اغتشاش می‌شود زیرا عاری از حقیقت است؛ خطاست و خطا هزار چهره به خود می‌گیرد. یک ملّت، حزب، شهر یا انجمن را که «زهر لیبرالیسم» آن را آلوده کرده باشد، در نظر بگیرید. صرفاً با ارائة اشکال دیگری از اندیشة اصلی، می‌توانید در آن به تعداد افراد و اعضای آن انشعاب ایجاد کنید. این از دید نیروهایی که مخفیانه افکار عمومی را کنترل می‌کنند، یک استراتژی معروف و شناخته شده است. وقتی تئودور هرتسل، یهودی بزرگ، کسی که از همة سیاستمداران معاصر دید وسیع‌تری داشت و برنامة او با پروتکل‌ها برابری می‌کرد، سال‌ها قبل اظهار داشت که حکومت صهیونیستی (یعنی یهودی) پیش از ظهور دولت سوسیالیستی پدید می‌آید، این استراتژی را می‌شناخت؛ او می‌دانست لیبرالیسمی که وی و اسلافش بنیان نهاده بودند، چگونه به واسطة اختلاف‌ها و انشعاب‌های بی‌شمار به زنجیر کشیده شده و فلج خواهد شد.
جریانی را که غیر یهودیان - و نه یهود - قربانی آن بوده‌اند، می‌توان چنین تشریح کرد: نخست، ترویج روحية تساهل و آزاداندیشی4 به مثابه یک آرمان و ایده‌آل. این عبارت در همة بیانه‌های اعتراض‌آمیز یهود عليه اشارات علنی به آنها یا به اصطلاح برنامة جهانی‌شان به چشم می‌خورد: ما تصوّر می‌کردیم شما آزاداندیش‌تر از آن باشید که چنین افکاری را بیان کنید. این لفظ یک اصطلاح مهمّ و کلیدی است و بر وضع و حالتی ذهنی دلالت می‌کند که یهودیان مایلند غیر یهود را همواره در آن نگاه دارند؛ یعنی نوعی حالت اغماض توأم با رخوت؛ حالتی که در آن عباراتی بی‌معنی در باب آزادی به زبان می‌آید؛ عباراتی که همچون معجون خواب‌آور بر ذهن و وجدان اثر می‌گذارد و انجام هر کاری را در خفا جایز می‌داند. این عبارت، این شعار، یک سلاح بسیار قابل اعتماد یهودی است (در همة ادوار، مردم کلمات را به جای اعمال پذیرفته‌اند؛ پروتکل پنجم.) پروتکل‌ها با صراحت اذعان می‌دارند که واقعیتی در پس این عبارت وجود ندارد.
انسان، معتقد و با ایمان به دنیا می‌آید. ممکن است مدّتی به آزاداندیشی و تساهل اعتقاد پیدا کند، و تحت فشار عظیم اجتماعی که بر مبنای این عقیده ایجاد شده است، آشکارا از آن حمایت نماید. انسان باید عمیقاً به چیزی معتقد باشد. در اثبات این مدّعا به نیروی غیر قابل انکار عقاید منفی کسانی توجّه کنید که می‌پندارند به هیچ چیز اعتقاد ندارند. برخی کسان که از استقلال روحی کافی برخوردارند، در امور ممنوعه‌ای که به نحوی با علايق يهود ارتباط پیدا می‌کند، به کنکاش می‌پردازند. اینان تنگ‌نظر هستند؛ امّا راه آسان‌تر و بی‌دردسرتر برای دیگران این است که در بزرگراهی حرکت کنند که امکان برخورد عقاید اساسی و متّهم شدن به تعصّب در آن وجود نداشته باشد؛ آنان همة قوای فکری خود را به حوزة زندگی عملی خویش منتقل و معطوف می‌سازند. در پروتکل‌ها آمده است: برای منحرف نمودن فکر و نظر غیر یهود، باید توجّه آنها به سمت صنعت و تجارت جلب شود. همین منحرف ساختن افکار به سوی پایگاه ماتریالیستی است که قدرت تصرّف و نفوذ حامیان پروتکل‌ها و همچنین مبلّغان یهودی را بیش از هر چیز افزایش می‌دهد. تساهل و آزاداندیشی با نادیده انگاشتن مسائل اصلی و حیاتی، به سرعت به
مادّی‌گرایی تنزّل پیدا می‌کند. تمامی اختلافاتی که امروز جهان را پریشان می‌سازد، در همین قلمرو نازل و پست قابل جست‌وجو است.
این امر، چنان که همه‌چیز پیرامون ما بر آن گواهی می‌دهد، به معنای قربانی کردن کار و خدمت به پای منافع و نهایتاً نابودی منافع است؛ به معنای آن است که هنر والای مدیریت دچار فساد و تباهی شده و به استثمار گراید. این یعنی پریشانی لجام‌گسیخته در میان مدیران و آشوب و اضطراب مخاطره‌آمیز بین کارگران؛ امّا این امر متضمّن نتیجة وخیم‌تری نیز هست: تجزیه و تفرقة جامعة غیر یهود. نه جدا کردن و تجزیة سرمایه و نیروی کار، بلکه تجزیة غیر یهود در هر دو سوی برنامة کار. پروتکل‌ها نیز مؤیّد همین معنا هستند: برای اینکه آزادی [بی‌بند و باری]بتواند جامعة غیر یهود را کاملاً ویران و متلاشی سازد، صنعت باید بر پایة سفته‌بازی5 بنا شود.
از یک‌سو سرمایة یهود که کارخانه‌داران را تحت فشار قرار می‌دهد و از سوی دیگر، آشوبگران، نفاق‌افکنان و خرابکاران یهودی که بر کارگران فشار می‌آوردند، شرایطی را به وجود آورده است که بدون تردید، اداره‌کنندگان جهاني پروتکل‌ها را فوق‌العادّه خشنود می‌نماید. به پروتکل نهم توجّه کنید:
ممکن است ترکیب قدرت غیر یهودیان آگاه و با بصیرت و قدرت کور توده‌ها ما را به هراس اندازد؛ ولی ما با برافراشتن حصاری از تضادّ و خصومت میان این دو، همة اقدامات لازم را علیه چنین اتّحاد محتملی به عمل آورده‌ایم. بدین‌گونه، نیروی کور و بی‌بصیرت توده‌ها حامی یا باقی می‌ماند. ما و فقط ما، آنان را رهبری خواهیم کرد. طبعاً انرژی آن را برای دستیابی به هدف خود به کار خواهیم گرفت.
نشانة اینکه آنان بسیار خشنودند، این است که نه فقط برای تسکین و آرام نمودن وضع جهان کاری نمی‌کنند، بلکه ظاهراً مایلند آن را وخیم‌تر سازند. حتّی اگر کمبودها و محرومیت‌هایی که طبق برنامه برای ایالات متّحده در نظر گرفته شده، این کشور را تسلیم بولشویسم نکند، آن را تا مرز بولشویسم خواهد کشاند؛ مگر اینکه سستی و رخوت غیر یهود در برابر قدرت یهود به نحوی درمان شود. یهودیان با روش ایجاد کمبود و افزایش قیمت‌ها کاملاً آشنا هستند و آن را در دوران انقلاب «فرانسه» و در «روسیه» آزموده‌اند. همة نشانه‌های اجرای این روش در آمریکا نیز وجود دارد.
مشاهدة شجره‌نامة6 لیبرالیسم یهود از آغاز تا تأثيرات اخیر آن بر زندگی غیر یهود، چندان مشکل نیست. پریشانی و اغتشاش مورد نظر یهود اینجاست. امروز پریشانی، مشخّصة اصلی جوّ فکری غالب مردم است. نمی‌دانند چه چیز را باور کنند. نخست مجموعه‌ای از واقعیات به آنها ارائه می‌شود و آنگاه مجموعه‌ای دیگر. نخست تفسیری از شرایط به آنان القا می‌گردد و بعد تفسیری دیگر که اطّلاعات صحیح به طور شدیدی احساس می‌شود. بازار مکّاره‌ای پر از تفسیرهای مختلف وجود دارد که هیچ چیز را روشن نمی‌کند؛ بلکه فقط بر اغتشاش می‌افزاید. خود حکومت نیز ظاهراً مختل شده است و هرگاه به بررسی و تحقیق در امری می‌پردازد، خود را به شکل مرموزی دست و پا بسته و گرفتار می‌یابد تا آنجا که هرگونه پیشروی، به سختی صورت می‌پذیرد. این وضع حکومتی هم در پروتکل‌ها بیان شده است. حملة شدید علیه تمایل انسانی به مذهب را که معمولاً آخرین سدّی است که در برابر پیشروی بی‌شرمانة خشونت و چپاول فرو می‌ریزد، به همة اینها اضافه کنید.
در خاتمة این مرور اجمالی بر روش پروتکل‌ها و در حقیقت بر بخشی از آن روش - یعنی ایجاد پریشانی و اغتشاش که همة نیروهای یهودی برای به وجود آوردن آن متّحد می‌شوند - باید بیفزاییم که ایجاد حالتی بسیار علاج‌ناپذیرتر از پریشانی نیز قسمتی از روش مذکور را تشکیل می‌دهد: تخلیه و فرسایش قوا.7
درک این معنا مستلزم تلاش زیادی نیست. امروز خستگی و فرسودگی یکی از عواملی است که مردم را تهدید می‌کند. جنگ و خستگی و فشار روحی ناشی از آن فرآیند، تخلیه و فرسایش قوا را آغاز کرده است. صلح و پریشانی‌های آن این فرآیند را تقریباً کامل نموده است. مردم به کمتر چیزی اعتقاد دارند و توقّعاتشان از این هم کمتر است. اعتماد به نفس وجود ندارد. انگیزه و ابتکار تقریباً از میان رفته است. شکست حرکت‌هایی که به دروغ نهضت‌های مردمی خوانده می‌شوند، کار را به آنجا رسانده که مردم می‌پندارند هیچ نهضت مردمی قرین موفّقیت نخواهد بود. پروتکل‌ها چنین می‌گویند:
قوای همه را با ترویج اختلاف، دشمنی، کینة خانوادگی، قحطی، بیماری و کمبود چنان فرسوده می‌سازیم که غیر یهود هیچ گریزگاهی جز توسّل به ثروت و قدرت ما، پیش روی خود نیابد. [پروتکل ۱۰]
ما با این تدابير، غیر یهودیان را چنان خسته و فرسوده می‌سازیم که ناچار شوند قدرت و اقتداری بین‌المللی را به ما عرضه کنند. چنین قدرتی به ما امکان می‌دهد تا تمامی نیروهای حکومتی جهان را به آسانی جذب کنیم و این‌گونه، یک اَبَر حکومت تشکیل دهیم. ما باید نظام آموزشی جامعة غیر یهودی را به نحوی هدایت کنیم که افراد این جامعه در برابر هر مسئولیتی که به ابتکار نیاز دارد، از روی دلسردی و یأس، احساس درماندگی کنند. [پروتکل ۵]
یهودیان هرگز بی‌رمق و فرسوده نشده‌اند، هرگز به سرگشتگی و پریشانی مبتلا نگشته‌اند. این خصوصیت روانی کسانی است که راهی برای گریز از بن‌بست می‌شناسند. مواجهه با ناشناخته و مجهول است که ذهن را فرسوده می‌سازد. حیرت و سرگردانی مداوم میان گرایش‌ها و نیروهایی که منشأ و هدف مشخص و معلومی ندارند، قوای انسان را تحلیل می‌برد. راه رفتن در تاریکی طاقت‌فرساست. قرن‌هاست که غیر یهود در تاریکی راه می‌سپرد. دیگران که شناخت کاملاً دقیقی از همه چیز دارند، تسلیم نشده‌اند. حتّی شکنجه نیز اگر دليل روشنی داشته باشد، قابل تحمّل می‌شود و یهودیان جهان همواره می‌دانسته‌اند که شکنجه در نظام امور چه جایگاهی دارد. غیر یهود از آزار و اذیّت یهود بیشتر رنج برده است تا یهود از آزار و اذیّت غیر یهود؛ چراکه غیر یهود، پس از خاتمة شکنجه و آزار، همچون گذشته در تاریکی و حیرت باقی مانده است؛ حال آنکه یهودیت بار دیگر حرکت دیرینة خود را به سوی هدفی که به طور مطلق به آن ایمان دارد، از سر گرفته است؛ هدفی که یهود، به زعم برخی که ریشه‌های یهود را در جهان به خوبی می‌شناسند و احتمالاً خستگی و فرسودگی، آنها را نیز متأثّر ساخته، بدان دست خواهد یافت. به هر تقدير، انقلابی که برای رها ساختن جهان از سلطة نظام بین‌المللی يهود لازم به نظر می‌رسد، احتمالاً باید همان‌قدر رادیکال باشد که تلاش‌های یهودیان برای رسیدن به چنین سلطه‌ای رادیکال بوده است. کسانی هستند که در زمینة لیاقت و کارایی غیریهودیان برای انجام چنین انقلابی، جدّاً ابراز تردید می‌کنند. لااقل اجازه دهید این افراد دریابند چه کسانی بر آنها تسلّط یافته‌اند.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1. systematization.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. در نسخه اصلی، متعاقب جنگ جهانی اوّل، به «کنفرانس ورسای» اشاره است. از جنگ جهانی دوم به بعد، قدرت یهود در «سازمان ملل متّحد» تحت حمایت آمریکا جلوة بیشتری یافته است.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. The poison of Liberalism.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۴
4. Broad Mindedness.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۵
5. speculative Basis.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۶
6. Genealigy.
بازگشت به متن ↑ - ۷
7. Exhaustion.
منبع: فورد، هنری، «یهود بین‌الملل»، مترجم: علی آرش، نشر ضیاء اندیشه، تهران، چاپ اوّل، 1382، صص 106-114.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑