ای دل با تو می گویم
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- •
ای دل! همان‌سان که هیچگاه عالم بدون حجّت نیست. تو نیز هرگز بدون نور امام نبوده‌ای.
امام باقر(ع) فرمودند:
«نور امام در دل‌های مؤمنان، حتّی از خورشید نیمروز نیز روشن‌تر است.»1
ای دل! یک شعاع از شمس وجود او کافی است تا تو را نورانی کند و راه سعادت را نشانت دهد؛ پس اگر این نور از خورشید نیمروز هم روشن‌تر بود، برای تو چه روی خواهد داد؟
ای دل! اکنون که این‌گونه است، پس تو را چه شده که این‌سان تاریک شده‌ای؟
غفلت، چرا؟
تاریکی برای چه؟
آیا نور امام در تو نیز، در محاق رفته؟
آیا نور امام در تو نیز به پشت ابرها فرورفته است؟
و از همه بدتر، گناه و معصیت، چرا؟
ای دل! گناه تو، غفلت و فراموشی از امام و نور امام است و وقتی او را در پشت ابرهای غلیظ غفلت پنهان کنی، شیطان خبیث فرصت می‌یابد جای او را در تو بگیرد.
ای دل! بیا و توبه کن و اگر نور امام در تو فروزان‌تر از خورشید در وسط روز نیست، لااقل شعاعی از آن را در خویش جای ده که همان نیز - اگر ادامه‌اش دهی - برای سعادتت کافی است.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1. کلینی، محمّد بن یعقوب، «الکافي»، طبقات الإسلامیة)، ج 1، ص 194.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑