شیدا سادات آرامی
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- •
سه نفر در یک سانحة رانندگی کشته می‌شوند و ارواحشان به بخش اتاق انتظار بهشت می‌رود. در آنجا فرشتة مسئول از آنها می‌پرسد که دوست دارند وقتی دوستان و آشنایانشان آنها را در تابوت خود می‌بینند، درباره‌شان چه بگویند؟
- اوّلی پاسخ می‌دهد:
امیدوارم مردم بگویند که من دکتری پنجه طلا و مردی خانواده دوست بوده‌ام.
- دومی می‌گوید:
دوست دارم که بگویند: او معلّمی دلسوز و درجه یک بود و برای علم و دانش فرزندان ما بسیار دل می‌سوزاند و انسان خوبی برای فردای جامعه و پرورش فرزندان ما بود.
- سومی با حسرت گفت:
دوست دارم از میان آن‌همه آدم فقط یکی بگوید: هی! خوب نگاه کنید، او هنوز نفس می‌کشد، او زنده است.
از دوستی پرسیدم به نظر تو آن نفر سوم برای چه گفت که دوست دارد کسی نفس کشیدنش را ببیند و به دنیا برگردد؟ جواب داد:
خب شاید او بیکار بوده و شغل آبرومند و خوبی مثل آن دو نفر دیگر نداشته.
بعد کمی فکر کرد و گفت:
نه. شاید هم شغل داشته؛ امّا شرافتمندانه نبوده؛ مثلاً سارق یا شغل پست در جامعه داشته است.
امّا هیچیک از حدس‌های او درست نبود. نفر سوم به خداوند گمان نیک داشت و امید داشت که هنوز فرصتی برای زنده بودن و زندگی کردن داشته باشد و از روی همین امید، چنین حرفی زد که مورد توجّه خداوند قرار گرفت. مسئول بهشت به امر خدا روح نفر سوم را به جسمش برگرداند.
حضرت علی(ع) می‌فرمایند:
«لا ترجٌ إلا ربک؛1
جز به پروردگار خود به چیزی امید نداشته باش.»1
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1. «غرر الحکم و دررالکلم»، باب الرجا.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑