قدری تأمّل بایدت: تحوّلی به نام تجمّل

فرحناز ایّوبی

نوروز یعنی نو شدن، تازه شدن؛ همچون درختان که در بهار نو می‌شوند و تازه. بعضی‌ها انگار قواعد این تازه شدن را نمی‌دانند و یک‌جور عجیب و غریب تصمیم به نو شدن می‌گیرند. این حرف، حکایت همة آنهایی است که در آستانة عید برای خودنمایی یا چشم و هم‌چشمی، هر چیزی را که بتوانند، عوض می‌کنند.

حالا اگر بروید منزل اینها و واکنش نشان بدهید و مبارک باشد بگویید، بادی به غبغب می‌اندازند و عشوه‌ای به اندام و آماده می‌شوند که برایتان قصّة کسالت‌آور خریدهایشان را بگویند.

اگر هم به روی خودتان نیاورید، یعنی که شما حسود هستید و در حال انفجار.

امّا توصیة ما

اگر این روزها به خانة فردی از نزدیکان رفتید و دیدید بیا و ببین که... بهترین واکنش آن است که چشم توی منزلشان نچرخانید. خیلی معمولی دیدارها را تازه نمایید.

موقع خداحافظی هم اشاره کنید که غرض دیدن خودتان بود که حاصل شد!

این‌گونه واکنش‌ها موجب می‌شود برخی از خریدها و نو شدن‌ها که صرفاً برای مطرح شدن و پر رنگ دیده شدن در جمع دوستان و فامیل است، کم‌رنگ‌تر شود.

بسیاری از این تجمّل‌گرایی‌ها را اطرافیان با واکنش‌های نابه‌جای خود، مثل جبهه گرفتن و انتقاد شدید یا تعریف و تمجید، تشدید می‌کنند.

پی‌نوشت: