1.
آخرین آینه
به مناسبت شهادت مولی الموحدین، امام علی(ع)
کیست الله؟ بیا از ولی‌الله بپرس
مقصد قافله را از بلدِ راه بپرس
پاسخی می‌دهدت بی‌حد و اندازه، فقط
به رکوعی برس و پرسش کوتاه بپرس
راز مقبولیت بندگی حق را از،
«اَشهَدُ اَنَّ عَلِیّاً وَلِیُ الله» بپرس
یازده آینه تفسیر کرامات علی‌ست
آخرین آینه پنهان شده، از آه بپرس
چارده قرن گذشت و غم مولا جاری‌ست
در دلش بغض عمیقی‌ست که از چاه بپرس
یوسف فاطمه زندانی بی‌مهری ماست
ابر را پس بزن ای منتظر! از ماه بپرس
2.
مشعلِ مهر
نگذارید که این سلسله در هم شکند
سیلی از صاعقه خیزد، دژِ محکم شکند
مشعل مهر فرو افتد و خاموش شود
آسمان رنگ ببازد، دل آدم شکند
دام تزویر یهودا ره عیسی بندد
تهمت از حیله زند، حرمت مریم شکند
خَم شود رایت افراشتة دین هُدی
خاطر عاطر پیغمبر خاتم شکند
باز کن چشم جهان‌بین که به ترفند دگر
دست ناپاک ستم آینة جم شکند
ما که باشیم که دربند هوس بنشینیم
نخل بالندة باغ از تبرِ غم شکند
گر به نابودی دشمن، به غزا تن ندهیم
صف معراجی ارواح مُکرم شکند
باش کز تیغ دلیران وطن روز دفاع
لشکر خصم فرومایه، دَمادم شکند
تا بُود کعبة جان سقف و ستون دل و دین
چه کسی گفت که این کاخ مُعظم شکند؟!
خُرّم آن لحظه که با غیرت ابراهیمی
بُت فرو ریزد و شیطان مجسم شکند
رشتة عدل الهی ست که در دست شماست
نگذارید که این سلسله در هم شکند
3.
بهار من بُود آن گه که یار می‌آید
بیا که بار دگر گل به بار می‌آید
بیار باده که بوی بهار می‌آید
هزار غم ز تو دارم به دل، بیا ای گل
که گل شکفته و بانگ هَزار می‌آید
طرب میانه ی خوش نیست با منش چه کنم
خوشا غم تو که با ما کنار می‌آید
نه من ز داغ تو ای گل به خون نشستم و بس
که لاله هم به چمن داغدار می‌آید
دل چو غنچه ی من نشکفد به بوی بهار
بهار من بُود آن گه که یار می‌آید
نسیم زلف تو تا نگذرد به گلشن دل
کجا نهال امیدم به بار می‌آید؟!
بدین امید شد اشکم روان ز چشمة چشم
که سرو من به لب جویبار می‌آید
مگر ز پیک پرستو پیام او پرسم
وگرنه کیست که از آن دیار می‌آید
دلم به باده و گل وا نمی شود، چه کنم
که بی تو باده و گل ناگوار می‌آید
بهار «سایه» تویی ای بنفشه مو، باز آی
که گل به دیدة من بی تو خار می‌آید
هوشنگ ابتهاج (سایه)
4.
ای ماه حسن، ای رمضان!
رمضان آمد و دارم خبری بهتر از این
مژده‌ای دیگر و لطف دگری بهتر از این
گرچه باشد سپر آتش دوزخ، صومم
لیک با این‌همه دارم سپری بهتر از این
شب قدر رمضان، گرچه بسی پر قدر است
دارد این مه، شب قدر و سحری بهتر از این
مولد لؤلؤ پاک مَرَجَ البَحرَین است
نیست در رشتة خلقت گهری بهتر از این
مادرش فاطمه و باب گرامیش علی
چه کسی داشته اُمّ و پدری بهتر از این
رست پیغمبر از آن تهمت ابتر بودن
نیست بر شاخة طوبی ثمری بهتر از این
اسوة خلق زمین، فخر جوانان بهشت
مادر دهر نزاید پسری بهتر از این
گفت خالق فَتبارک به خود از خلقت او
کِلک ایجاد ندارد اثری بهتر از این
بگذر آهسته‌تر ای ماه حسن، ای رمضان
عمر ما را نبود چون گذری بهتر از این
اثر صلح حسن نهضت عاشورا بود
اُمّتی را نبود راهبری بهتر از این
زنده گشته‌ست به این صلح مُوقت اسلام
نیست در حُسن سیاست هنری بهتر از این
لطف کن اذن زیارت که خدا می‌داند
بهر عشاق نباشد سفری بهتر از این
گرچه مشمول عنایات تو بوده‌ست «حسان»
یا حَسن! کن به محبان نظری بهتر از این
حبیب چایچیان (حسان)