حماقت اهل تخاصم

محمّد شجاعی

از نگاه اهل بیت؟عهم؟، بگو مگو یا همان مشاجره به قدری زشت است که چنین افرادی را از شفاعت خود محروم می‏کنند؛ چرا که آثار جدال و ستیزه بر قلب، آن‏قدر مهلک است که توان طیّ مدارج کمال را از آن سلب می‏کند. اهل تخاصم و مراء، بعد از ورود به برزخ عذاب‏های هولناکی را تا روز قیامت تجربه می‏کنند و در روز قیامت که تمام شیعیان چشم امید به شفاعت اهل بیت؟عهم؟ دوخته‏اند نیز از چنین امتیازی محروم می‏مانند.

یک پدر و مادر آگاه، یک فرزند مؤمن و فهمیده و یک همسر بهشتی، باید قلباً باور کنند که قیل و قال هیچ نتیجه‏ای جز تولید جهنم در زندگی دنیا و آخرت آنان نخواهد داشت.

بدخلقی، بدزبانی، تکبّر و خشونت، حتّی اگر به از هم‏پاشیدگی کانون خانواده نیز نینجامد، سبب می‏شود انسان سلطنت خود را در قلب افراد خانواده از دست داده و گرمای محبّت آنان را از خویش دریغ کند. بنابراین می‏توان نتیجه گرفت که اوّلین و بزرگترین قربانی هر مشاجره، خود شخص قیل و قال‏کننده است.

فقط یک راه برای حفظ محبوبیت وجود دارد و آن رفتاری آمیخته با متانت، گذشت و مهربانی است. یک مؤمن باید آن‏قدر قدرت پیدا کند که دنیا نتواند او را له نموده و به حقارت بکشاند. کسی که در برابر دنیا زانو نزند، دیگر به ورطة ستیز و مشاجره نخواهد افتاد.

چرا که مراء از ویژگی‏های انسان‏های ضعیف و کوچک است. حضرت علی(ع) می‏فرمایند:

«کسی که دشمنی می‏کارد، خسران برداشت می‏کند.»

وقتی دنیا و لذّت و شادمانی آن از بین رفت و آخرت ما به آتش کشیده شد، دیگر سرمایه‏ای برای انسان باقی نمی‏ماند. حماقت اهل تخاصم، صدها بار بیشتر از حماقت کسانی است که دنیا را در لذّت گناهان گوناگون سپری می‏کنند؛ چراکه اهل تخاصم نه لذّت دنیا را می‏چشند و نه لذّت آخرت را.

قلب، تنها دارایی هر انسانی است.

خشم، گرفتگی، کینه و عداوت قلب را ساقط نموده و باطن انسان را به آتش می‏کشد. وقتی کسی این تنها دارایی خود را در رحم دنیا از دست داد، دیگر سالم به برزخ نمی‏رسد و خسرانی از این عظیم‏تر برای هیچ‏کس رخ نخواهد داد.