خدا مرحوم آیتالله شالی را که از شاگردان آیتالله قاضی بودند، رحمت کند! در اواخر عمرشان کسی از ایشان نصیحت خواست. فرمود:
چون آخر عمرم است، برایتان تعریف میکنم. یک موقعی محضر آیتالله قاضی بودیم. ایشان خیلی خوشحال دستشان را باز کردند و مرا در آغوش گرفتند و گفتند: چه کردی؟ خیلی خوشحال شدم آقا اینطور مرا تحویل میگیرد. گفتم: آقا! چطور؟ گفتند:
دیشب دیدم (نفرمودند در عالم رؤیا، فقط فرمودند دیدم) که هر دقیقه (نه هر ساعت) هزار رکعت نماز میخوانی و آنقدر نمازهای تو نورانی بود که عرشیان به آن نگاه میکردند. چه کردی؟
- آقا شرمندهام.
- میخواهم خودت بگویی.
- آقا اگر میدانید به زبان نیاورم.
- میخواهم بگویید، بگو، بگو، اینجا دیگر ریا نمیشود.
- همسایة ما بیچاره و گرفتار است و من هم گرفتار تر از او هستم؛ امّا دیشب به در خانة ما آمد. من چیزی را تهیّه کرده بودم به خانم تازه عروس خودم گفتم: اینها هم بچّه دارند و هم گرفتارند. او هم راضی شد. ما آنچه را تهیّه کرده بودیم، به او دادیم و خودمان با آنکه شب گذشته فقط مقداری نان خورده بودیم و گرسنه بودیم، امّا گرسنه خوابیدیم.
- چه عبادتی برایتان نوشتند! هر دقیقه هزار رکعت نماز. چه نمازی؟!
خود آیتالله شالی نماز شب میخواند؛ امّا نماز شبش ایشان را اینطور نورانی نکرد. امّا چون خودش نیاز داشت و ایثار کرد، اینطور خدا به او مرحمت کرد!