حسین دارَند

حسین دارند در محرّم ۱۳۳۰ه‍.ش. در روستای «جتوط»، از توابع بخش «سعدآباد استان بوشهر» متولّد شد.

دارند فعّالیت‏های شعری خود را به صورت جدّی از زمانی که در دانشسرا تحصیل می‏کرد، آغاز نمود و با برخی از دوستان شاعر، «انجمن ادبی برازجان» را پایه‏گذاری کرد. وی عضو شورای سرپرستی «کانون شعرا و نویسندگان سازمان آموزش و پرورش استان بوشهر» و مسئول کانون شعر این استان است.

این شاعر نام‏آور بوشهری به خاطر برخورداری از طبع خدادادی، ذوق سرشار و دانش و بینش ادبی، در اکثر قالب‏های کلاسیک و نو شعر پارسی، از جمله غزل، مثنوی، رباعی، دوبیتی، چهارپاره، نیمایی و سپید، طبع‏آزمایی کرده است؛ ولی تعلّق خاطر بیشتر وی به حوزة شعر دینی و آئینی و قالب‏های غزل، رباعی و دوبیتی می‏باشد. وی همچنین در حوزه‏های کودک، طنز و سروده‏های محلّی نیز صاحب آثاری است. دارند کارشناس ‏ارشد زبان و ادبیات فارسی و بازنشستة آموزش و پرورش است. وی در حال حاضر در دانشگاه آزاد به تدریس مشغول است.

از آثار اوست: «یک سوره از شب‏های مهتابی»، «تیغ و ابریشم»، «سیب‏های سرخ معطّر» (مجموعه اشعارآئینی)، «آن‏سوتر از بهشت» (شعرهای دفاع مقدّس و پایداری)، «روی امتداد ماه» (مجموعه غزل)، «آنجا» (مجموعه رباعی و دوبیتی)، «سبزهای اناری» (گزیده آثار شاعران استان بوشهر در مورد انتظار و سایر ائمّه)، «به تعبیر لاله‏ها» (گزیده اشعار دفاع مقدّس و پایداری شاعران استان بوشهر)، «تلاوت لب‏های تشنه» (گزیده سروده‏های عاشورایی شاعران استان بوشهر)، «کلید بهشت» (شعر کودک و نوجوان)، «دریچه‏های آفتاب‏گیر» (نگاهی به درون‏مایه‏های شعر معاصر استان بوشهر) و «آه ای سیب سخاوتمند» (گردآوری آثار شاعران فرهنگی استان بوشهر).

در ادامه چند غزل مهدوی از ایشان را با هم زمزمه می‏کنیم.

(1)

ماه بی‏همتای من! از سمت فروردین بتاب

سال نو از راه می‏آید، بلورآجین بتاب

(2)

(3)