و ناگهان باغ آبستن شد

نهال سیب و بوتة رز

شیدا سادات آرامی

باغبان وقتی تنها نهال سیب را میان باغ کاشت پای درخت نشست و با صدای بلند «قرآن» خواند:

«اَلرِّ‌جَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ»1

بعد بوتة گل سرخ را کنار نهال سیب کاشت و بازهم قرآن خواند:

«عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ»2

نهال سیب قد کشید و بالا آمد. بوتة گل رز با ظرافت دست گرفت به تنة درخت و خودش را بالا کشید و پیچ و تاب خورد لا به لای سرشاخه‏های درخت.

باغ بود و این دو تک و تنها در باغ به سر می‏بردند. پاییز که از راه رسید، بوته رُز که ساقه‏های سبز و نازکش به سرشاخه‏های چوبی و قهوه‏ای درخت سیب تنیده شده بود از سوز هوا لرزید، از تندبادها ترسید،خودش را میان شاخه‏ها جا داد.

درخت، شاخه‏ها را با مهربانی از هم گشود و عطر خوش بوته مشام درخت را نوازش می‏داد.

باد و سرما که بیشتر شد، بوته خودش را میان شاخه‏های درخت محکم‏تر کرد. درخت نهال را به آغوش کشید تا از سرمای زمستان و طوفان باد‏ها در امان باشد.

بوتة رز سر بلند کرده و به قامت مردانة درخت نگاه کرد و گفت: به تو که تکیه دادم، دلم قرص شد. شاخه‏هایت را که به سویم باز کردی آرام گرفتم. ممنونم که میان شاخه‏هایت حمایتم کردی.

درخت، به یاد باغبان و قرآنی که می‏خواند افتاد و فقط گفت:

«اَلرِّ‌جَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ». بعد بوتة گل را به شاخه‏های تازه‏اش که نرم بودند چسباند و برای اوّلین بار به او گفت که چقدر از عطر رز و ریحان از ظرافتش و سبز بودن و نازکی سرشاخه‏هایش مست می‏شود. گفت: خدا مرا قوی‏تر از تو آفریده تا تو را حمایت کنم.

نهال و بوته مدّتی دراز به هم چشم دوختند.

بعد بوته گفت: «عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ»

و با کرشمه برگ سبزش را میان غنچه‏های بسیار ریزش نشاند و گفت:

حیف این باغ بزرگ نیست که تنها در آن زندگی کنیم. کاش از من و تو، از ما بیشتر بود.کاش این باغ به این بزرگی پر از شکوفه‏های سیب و گلاب بود. درخت سر برگرداند به سوی آسمان سیاه و سرخ و سنگین پربرف و گفت: زحمتش زیاد است و آفتش بسیار. درخت اهل حساب و کتاب بود.

گفت: اینکه به فکر نهال تازه باشی یعنی نگرانی. هیچ فکر کرده‏ای که اگر باغبان نهال تازه بکارد و برخی از آنها سر از خاک بیرون نیاورند چه می‏شود؟ یا وقتی که می‏خواهند بزرگ شوند آفت به آنها بزند چه؟ یا آنکه شبیه ما نشوند و اطرافشان را علف‏های هرز فرابگیرد چه؟ بوتة گل رز ساقه‏های نازکش را میان شاخه‏های چوبی درخت جا به جا کرد و گفت: بهار که شد، درباره‏اش حرف می‏زنیم.

پس تن عریانش از سوز سرمای زمستان لرزید و از تازیانه‏های سهمگین و نعره‏های رعد ترسید.

بهار که آمد، نسیم وزید. آفتاب تابید و آسمان آبی به روی باغ با همان تک درخت سیب و بوتة رز لبخند زد.

باغبان دست کشید به درخت سیب و بوتة رز را نوازش کرد.

سر شاخه‏ها را هرس کرد و شروع کرد به خواندن دعا پشت سر هم. درخت و بوته فقط گوش می‏دادند.

«اللهم و منّ علیّ ببَقاءِ وَلدی، و باصلاحِهم لی... الهی امدد لی فی اَعمارِهِم... و ربِّ لی صغیرهم و قَّو لی ضعیفهم، و اصح لی ابدانهم و ادیانهم و اخلاقهم...»3

بعد از اینها شروع کرد به خاک باغ را زیر و رو کردن.

نسیم که تند شد. آسمان مهمان تکّه ابرهای به هم فشرده شد و رقص نور آغاز گردید. صدای شادی آسمان و نعره عشق‏بازی‏شان باغ را از خواب زمستانی پراند. آسمان شروع کرد به خواندن سرود و رقص نور و صدا.

با همخوانی قطرات باران، درخت و بوته رز به وجد آمدند، در هم آمیختند

وجودشان پر شد از شکوفه‏های سفید و صورتی پر از جوانه‏های سبز، پر از عطر ریحان و بوی نم باران و خاک باران خورده.

نسیم همچنان می‏وزید، آفتاب می‏تابید و باران می‏بارید.

توأمان حضور آفتاب و باران، رنگین‏کمانی میان سینة آسمان نقش بست. شکوفه‏های رقصان در آسمان چرخیدند و رقصیدند و در آغوش خاک باران خورده آرام گرفتند. درخت سیب و بوتة رز سر شاخه‏هایشان را به سوی آسمان و رنگین‏کمان بلند کردند و گفتند:

«بارالها! این باغ را پر از نهال سیب و بوته‏های رز کن. پر از عطر سیب و گل. بار خدایا تعدادمان را زیاد کن و نهال‏ها را کمک کن تا به درستی سر از خاک بیرون بیاورند،جان بگیرند.

اخلاقشان را خوش کن تا به من و درخت بی‏مهری نکنند.

رشد و نموّشان را به سلامت دار تا با هم و با ما مهربان باشند.

ناتوانشان را نیرومند کن.»3

رعد و برق سکوت کرد. باران ایستاد، جهان پیرامون باغ پر از آمین شد.

تابستان که از راه رسید آسمان، مثل پرده یکدست آبی روشن شده بود و زمین باغ چون فرش سبز به نظر می‏آمد.

نغمه‏سرایی بلبلان لحظه‏ای قطع نمی‏شد.

عطر گل و گلاب مشام باغبان را نوازش می‏داد.

باغ سر تا سر آبستن جوانه‏های سیب گلاب شده بود.4

پی نوشت: