سهیلا صلاحی اصفهانی
مفتقرا متاب رو از در او به هيچ سو
زانكه مس وجود را فضّة او طلا كند
اينجا اتاقكي است با ديوارهايي از سنگ سياه؛
قبري كوچك، محفظه‌اي چوبي و پارچه‌اي سبزِ سبز.
و دل دريايي تو كه از پس قرن‌ها هنوز در تلاطم است و بي‌قرار.
انگار همين ديروز بود كه تو را از «نوبه» به «مدينه» آوردند و پيامبر، نمي‌دانم در پيشاني بلندت كدامين رمز و راز عشق را خوانده بود كه تو را محرم زهرا يافت و يكراست راهي خانة دردانه‌اش شدي.
اي سرشار از بركت حضور!
آمده‌ام تا از زبان تو، حكايت والگان را بشنوم.
آمده‌ام تا برايم قصه عاشقان را بگويي.
آمده‌ام تا سرود رويش را بر جانم تلاوت كني.
آمده‌ام تا سرّ اهل خانه را برايم فاش سازي.
آمده‌ام تا جرعه‌اي از كوثر فاطمه را بر من بنوشاني و مرا تا «فصلّ لربّك وانحر» پيش بري.
آمده‌ام تا زخم‌هايت را بشمارم.
آمده‌ام تا ناله‌هايت را بشنوم.
آمده‌ام تا با تو بگريم، آنچنان كه تو با فاطمه در سوگ رسول گريستي. آنچنان كه با علي در عزاي فاطمه گريستي. و آنچنان كه با زينب بر شهادت حسين، خون باريدي.
اي لايق‌ترين شاهد خوبان!
شگفتا از رفاقت و دوستي تو، از بردباري و صبر تو!
از علم و فضل تو، از جرئت و احتجاج تو!
از تقوا و پاكي تو!
و اگر نبود اين همه، چگونه سزاوار مي‌شدي منزلتي را كه يافته‌اي؟
اي دست‌هايت به اجابت واصل!
تو نيز تبلور ايثار و تجسم جودي. مگر مي‌شود بر سفره اهل بيت نشست و چون آنان لوجه الله اطعام نكرد؟
اي كاش مي‌توانستم اشتياق تو را براي نظر به ملكوت دريابم.
اي مرتبة تو كجا و معرفت ما كجا؟!
آنان كه به صدق حسن، عارفشان مي‌نامند، در ظاهر كلام تو درمانده‌اند چه رسد به باطن مقامت؟
مگر كم است بيست سال هيچ جز كلام خدا بر زبان نياوردن، با قرآن سخن گفتن، با قرآن جواب دادن، با قرآن زيستن و با قرآن مردن.
عجبا فضاي اينجا آكنده از عطر كلام علي است:
أللّهم بارك لنا في فضّتنا
مفتقرا متاب روي