خداوندا آنانكه به تو دل دادند انيسى مهربان و دوستى روشن مهر و نازنين يافته‌اند.
الهى، آنان كه بر تو توكل دارند، بناى اميدشان بر پايه‌اى متين و محكم استوار است.
تويى كه از پيدا و پنهانشان خبر دارى و آشوب ضمير آشفتگان را هم از آنها آشكارتر مى‌بينى.
اسرار نگفته را به تو مى‌گويند و هرچه مى‌خواهند از تو مى‌خواهند.
در جهان مى‌گردند و فراز و فرود زندگى را مى‌پيمايند. سير آفاق مى‌كنند و در فضاى انفس پرواز مى‌نمايند.
از اينهمه گشت و گذار و از اين همه سير و سياحت ترا مى‌جويند و در اعماق درياها و اوج آسمان‌ها تو را مى‌طلبند.
الهى، اينان در غربت پراكنده‌اند و سخت بى‌كس و بى‌آشنا به سر مى‌برند، جهانيان از عاشقان تو بيگانه‌اند و منفعت جويان از سوز دل آنان بى‌خبر.
الهى هر آندم كه از وحشت تنهايى به تنگ آمدند با ياد تو سرگرم مى‌گردند و با دورنماى وصال تو خوشحال و شادمان مى‌شوند.
خوشند كه شب هجران به پايان خواهد آمد و طليعه دلنواز وصل آشكار خواهد شد.
اينان، همچو پرتويى كه به خورشيد بازگردد و نظير قطره‌اى كه در دريا فانى شود هستى اندك خود را در اقيانوس بى‌كران وجود محو خواهند كرد و در آغوش ابديت فرو خواهند رفت.
خدايا، عاشقان تو چون از حوادث گيتى رنجور شوند به تو پناه مى‌آورند و سختى بار مصائب را با نوازش عشق تو آسان به منزل مى‌رسانند.
اينان مطمئن‌اند كه زمام امور بدست توست و بر كاخ هستى جز اريكه سلطنت جاودانت كرسى ديگرى نيست.
الهى، دامنه لغت كوتاه است و هيجان ضمير بى‌پايان.
دل مى‌خروشد وجان مى‌نالد، معانى در صندوق سينه در هم انباشته است، كوو آن واژه‌اى كه بتواند ترجمان احساسات باشد و اسرار دل را بى‌پروا فاش سازد.
پروردگارا، آندم كه زبانم راز نگفته، خموش گردد و گفتارم، در آغاز، به پايان رسد، تو اسرارم را نگفته بدان و شكوايم را بى‌نگارش، بخوان، مرا به مصالح فردى واجتماعى دلالت كن و مقدّراتم را به سعادت محيط سوق ده، اگرچه آرزوى من سخت دشوار است، امّا در پيشگاه عظمت تو و قدرت تو، اى خداوند مهربان بسيار ناچيز و آسان انجام مى‌شود.
لأنكَ عَلى ما تشاءف قدير...
نهج‌البلاغه
خطبه اول، ترجمه جواد فاضل