علی تجلای
به ياد گلگون كفنانى كه با خون پاك خويش زمينه‌ساز ظهور مولا شدند
حكمى براى فرماندهى
اى مرد؛ اين همه گمنامى در تو چه سرّى بود. آيا به نام و نشان انديشه كرده بودى؟ زمانى كه در «خاصابان»(1) نامت مو به تن بچه‌هاى آموزشى راست مى‌كرد، زمانى كه جنگ كردستان و افغانستان را به‌هم پيوند دادى، يا زمانى كه با سوسنگرد گره خوردى و دشمن از حضورت رم كرد! تو نماد تهوّر و شجاعت بودى اين را فتح‌المبين، بيت‌المقدس، رمضان، والفجر، خيبر و بدر... همگى شهادت مى‌دهند، تو را از كجا بايد آغاز كرد، از مجلس عقدت كه به همسرت گفتى، شنيده‌ام عروس در مجلس عقد هر دعايى بكند خدا قبولش مى‌كند اگر به من علاقه‌مندى دعا كن شهيد بشوم، يا...
عمليات فتح‌المبين از راه مى‌رسيد. مدت‌ها بود از شركت در عمليات منعت مى‌كردند. امّا اين‌بار تصميم داشتى به هر قيمتى شده در عمليات باشى، گرچه به استعفايت از سپاه منجر مى‌شد. آنروز وقتى از جلسه‌اى كه در تهران داشتى برگشتى بچه‌هاى سپاه در شور و شعفى ديدنى غوطه مى‌خوردند.
«قرار است عده‌اى براى شركت در عمليات انتخاب شوند.»
با عجله خود را به مركز آموزشى رساندى. در ميان بچه‌هاى مربى پيچيده بود كه باز نخواهند گذاشت به جبهه بروى. با خود گفتى، چرا نمى‌خواهند بفهمند دور بودن من از جبهه دورى ماهى از آب را مى‌ماند و بغضت تركيد. مدتى، شب و روزت به گريه مى‌گذشت.
دست به دامن امام زمان، عجّل اللَّه تعالى فرجه، شدى تا تو را به مجاهدان برساند و خود به طرف تبريز راه افتادى.
در تبريز از اعزامت طفره مى‌رفتند، اصرارت در مقابل انكارشان راه به جايى نمى‌برد.
«جلويم را نمى‌توانيد بگيريد. من هرطور شده بايد بروم.»
مكثى كردند، مى‌دانستند اين «هرطور شده» هيچ ابهامى درخود ندارد.
«حالا كه اين‌طور شد به يك شرط مى‌توانى بروى»
«به چه شرطى؟!»
«فرماندهى دو گردان اعزامى را به عهده بگيرى.»
شرطى قبول نكردنى امّا گفتند، غير از اين راهى ندارد.
به همسرت گفتى وسايلت را آماده كند و اضافه كردى:
«هرچه لازم دارى بگو برايت فراهم كنم، فردا مى‌خواهم بروم منطقه» ناراحت بودى و حركات و حرف‌هايت آن را فرياد مى‌زد.
همسرت خوب مى‌دانست كه بايد خوشحال باشى. پرسيد و همه چيز را برايش گفتى. گفت: خوب! تو كه توانش را دارى قبول كن.»
چرا مى/ خواستى از زير مسئوليت بگريزى؟ خودت هم نمى‌دانستى. شب نمازت كه تمام شد باز دعاى فرج خواندى و سر بر بالين نهادى...
... آماده حركت بودى و حكمى به دستت نبود. از راننده پرسيدى، گفت: حكمى نوشته نشده، با ماشين به طرف عمليات سپاه برگشتى تا حكم مأموريت را بگيرى. در برابر ماشينت دشتى بى‌انتها چهره گسترد. تعدادى سوار از افق به سويت پيش مى‌آمدند، دستانت سست شد، زانويت لرزيد. بى‌اختيار از ماشين پياده شدى و سراپا به انتظار رسيدنشان ايستادى. سوارى
در ميانشان هيبتى ديگر داشت. رسيدند و ايستادند و او جلوتر از همه ايستاد. با دست به سوى تو اشاره كرده و فرمود: «بيا جلو».
بى‌اختيار از زمين كنده شدى و چيزى نگذشت كه در برابرش حاضر بودى. ادبى كه از هيبتش در وجودت ريخته بود سر به زير انداختى. سوار نامه‌اى به دستت داد و گفتى: «آقا! اين چيست؟»
لبهاى خوش‌تركيبش به حركت در آمد، تنت لرزيد.
«اين حكم مأموريت توست، فرمانده همه اين نيروها تويى»
با كلامش به همراه دلت فرو ريختى. او خود آقا بود. دستانت به تمناى دامنش برخاست. مى‌خواستى قول شفاعتش را در روز محشر بگيرى، امّا آقا رفته بود. مدتى حيران برجا ماندى و بعد نشستى و صورتت را در ميان دستانت گرفتى و زار زار گريستى، آنقدر كه چيزى نمانده بود از نفس بيفتى. صداى گريه، همسرت را هم از خواب بى‌خواب كرد از گريه‌ات پرسيد، خوابت را برايش نقل كردى و او در خوشحاليت شريك شد. صبح روز اعزام وقتى راه مى‌افتادى قلبت از اطمينان لبريز بود. در شب عمليات عنايت‌هاى آقا را بارها به چشم خود ديدى. نيروهاى عراقى در پشت تنگه رقابيه به دست بچه‌هاى آن دو گردان طعم تلخ شكست را چشيدند.(2)
پى‌نوشت‌ها:
1. پادگان آموزشى سيدالشهدا كه بيشتر با نام روستاى همجوار خود معروف است.
2. خاطره از دفتر يادداشت‌هاى شهيد على تجلايى.