مدينه غمگنانه لحظات سنگين خويش را سپرى مى كرد، غم سنگينى سينه شهر رسول اللَّه را مى فشرد.
لحظه ها مى رفتند تا مدينه بماند بدون رسول اللَّه زمين و آسمان چشم به خانه پيغمبر دوخته بودند.
صداى گريه زهرا، سلام اللَّه عليها، شدت گرفت، پيامبر سرشان را به طرف حضرت زهرا بالا برد و فرمود: عزيز دلم، فاطمه جان! چرا گريه مى كنى؟
- از ضايعه اى كه بعد از شماست مى ترسم.
- عزيزم! آيا نمى دانى خداوند كاملاً بر احوال زمين آگاه است و در يك نظر پدرت را به رسالت مبعوث نمود. و براساس همان آگاهى، در نظر بعد، شوهرت را برگزيد و به من وحى كرد تو را به نكاح او درآورم.
آنگاه چشمان كم رمقش را به تيرك هاى چوبى سقف اتاق دوخت.
- فاطمه جان! خداوند به ما اهل بيت هفت خصلت عطا نموده است كه به كسى قبل از ما عطا نشده، و پس از ما نيز به كسى عطا نخواهد شد.
اول آنكه من، خاتم پيامبران، برترين ايشان و محبوب ترين مخلوق در نزد خدا هستم و پدر توام.
دوم آنكه جانشين من، بهترين جانشينان و محبوب ترين ايشان نزد خدا و او شوهر توست.
سوم آنكه شهيد ما، بهترين شهدا و محبوب ترين آنها نزد خداست و او حمزه، عموى پدر و عموى شوهر توست.
چهارم از ماست آنكه دوبال دارد و هرگاه بخواهد با آن در بهشت با ملائكه پرواز مى كند و او پسر عموى پدر و برادر شوهر توست.
پنجم و ششم، دو نوه پيامبر اين امت فرزندان تو هستند، حسن وحسين كه آقاى جوانان بهشتند و قسم به خدا! پدرشان از هردو آنها نيكوتر است.
هفتم: فاطمه جان! قسم به كسى كه مرا به پيامبرى برانگيخت مهدى اين امت فرزندان آن دو (حسن و حسين، عليهماالسلام) است. هنگامى كه دنيا را هرج و مرج فرا گيرد آشوب‌ها پديدار گردند؛ راه‌ها بسته شده و گروهى، گروه ديگر را غارت مى‌كند، بزرگان به كودكان رحم نمى‌نمايند و كوچكترها حرمت بزرگان را رعايت نمى‌كنند، در اين هنگام خداوند از نسل (حسن و حسين، عليهماالسلام) كسى را برمى‌انگيزد كه قلعه‌هاى گمراهى و دلهاى قفل‌زده را مى‌گشايد و اساس دين را در آخرالزمان استوار مى‌كند. چنانچه من در دوره رسالت آن را استوار نمودم و زمين را پس از آنكه از ظلم و جور انباشته شده باشد پر از عدل و داد مى‌كند.
فاطمه‌جان! اندوهگين مباش و گريه مكن، همانا خداوند، عزوجل، از من نسبت به تو مهربان‌تر و رئوف‌تر است و اين به‌خاطر جايگاه تو نزد من و مهر توست در قلب من. خداوند ترا به مردى تزويج نمود كه از جهت خاندان بزرگترين مردم، و از جهت بزرگوارى و مقام برترين ايشان و مهربانترين آنان نسبت به مردم، عادل‌ترين آنها در مساوات و بيناترين در رويدادها و مسائل است و من از خدا خواسته‌ام كه تو اولين كسى باشى از اهل بيتم كه به من ملحق خواهد شد.
در اين هنگام آثار سرور و شادى در چهره حضرت زهرا، سلام‌اللَّه‌عليها، نمايان شد...
× بحارالانوار، ج 51، ص 79.
مدفن پنهان
در سینه‌ام دلی است که پابند خانه نیست
دیگر عبور زندگیم را بهانه نیست
یارب گواه باش که در گوشة بقیع
حتّی مزار مادرمان را نشانه نیست
ما وارثان زخم کبود شقایقیم
آیا گواه ما در و دیوار خانه نیست؟
در سینه‌های زخمی آلاله‌ها هنوز
منفورتر ز نام تو ای تازیانه نیست
در روزگار قحطی دل هیچ قصّه‌ای
گویاتر از چکامة دفن شبانه نیست
امشب کنار مدفن پنهان فاطمه
دریای درد و رنج علی را کرانه نیست
علیرضا علیزاده
تسبیح گریه
توان واژه کجا و مدیح گفتن اوا؟
قلم، قناری گنگی است در سرودن او
کشاندنش به صحاری عشق ممکن نیست
کمیت معجزه لنگ است پیش توسن او
چه دختری که پدر پشت بوسه‌ها می‌دید
کلید گلشن فردوس را به گردن او
چه همسری که برای علی به خطّ حضور
حریم مدرسة کربلاست دامن او
بمیرم آن همه احساس بی‌تعلّق را
که بار پیرهنی را نمی‌کشد تن او
دمی که فاطمه تسبیح گریه بردارد
پیام می‌چکد از چلچزا شیون او
از آن ز دیدة ما در حجاب خواهد ماند
که چشم را نزند آفتاب مدفن او
غلامرض شکوهی
پرسش غریب
درک حقیر ماست از آن کوه سربلند
پهلو شکسته، ناله به هر بام و در بلند
پیش هزار نرگشس اگرچه ملیح، پست
هی است قامت شمشاد اگر بلند
جسمی چو غنچه در پس ستر عفاف، گم
روحی بزرگوار، شکیبا، نظر بلند
با تیغ لعن بر کف دشمن هجوم برد
فرصت نداد تا که کند او سپر بلند
عالم که «خیر» گفت برآن پرسش غریب
ساکت نشست تا نشد آشوب شر بلند
مولا! هنوز طفل یتیمت نخفته است
ان نام را به نوحة تلخت نبر بلند
آرش شفاعی
عین‌الصفا
برهم زنید یاران این بزم بی‌صفا را
مجلس صا ندارد، بی‌یار مجلس‌آرا
بی‌لاله شور نبود مرغان خوش‌نوا را
ای کعبة حقیقت، وی قبلة طریقت
رکن یمان ایمان، عین الصفا صفا را
ای هر دل از تو خرم، پشت و پناه عالم
بنگر دچار صدغ یک مشت بی‌نوا را
ای رحمت الهی دریاب «مفتقر» را
شاها به یک نگاهی بنواز این گدا را
کمپانی
مهر کبود
خم کرد پشت زمین را ناگاه داغ گرانت
هفت آسمان گریه کردند بر تربت بی‌نشانت
غمگین و خاموش و خسته با بال‌هایی شکسته
تا باغ خورشید پر زد از این قفس مرغ جانت
وقتی که می‌رفتی آن روز از دور آیا ندیدی؟
بغض غریب علی را در شیون کودکانت
جز عشق و خوبی چه کرد؟ جز رنج و حسرت چه دیدی؟
نامهربانان چه کردند با آن دل مهربانت؟
رفتی ولی آه باند! عمریست از چشمهای ما
گل‌های خون می‌شکفد با یاد هجده خزانت
فردا که برخیزی از خاک امضای مظلومی تست
مهر کبودی که ماند است بر شانه و بازوانت
فاطمه سالاروند