به ساحت ملکوتی اباعبدالله(ع)
چه صبحی؟ چه شامی؟ زمان از تو می‌گفت
چه جغرافیایی؟ جهان از تو می‌گفت
ازل تا ابد ساحت آفرینش
به هر شکل و با هر زبان از تو می‌گفت
از آغاز عالم، از اندوه آدم
قدیمی‌ترین داستان از تو می‌گفت
چه کردی تو ای ماه منظومة عشق؟
که هر گوشة کهکشان از تو می‌گفت
افق تا افق خون تو می‌درخشید
کران تا کران آسمان از تو می‌گفت
دل سنگ‌ها از غمت آب می‌شد
اگر کوه آتشفشان از تو می‌گفت
و هر باد هِق‌هِق، تو را مویه می‌کرد
و هر رود، نرم و روان از تو می‌گفت
و هر آه محو غمت بود هر دم
و هر آینه ناگهان از تو می‌گفت
تو ای جان کعبه! حَرم از تو می‌خواند
تو ای روح مسجد! اذان از تو می‌گفت
رجزگریة کودکان می‌سرودت
نگاه ترِ مادران از تو می‌گفت
در آرامش پیرهن‌های مشکی
هیاهوی پیر و جوان از تو می‌گفت
به خود آمدم، جمعیت سینه می‌زد
به خود آمدم، روضه‌خوان از تو می‌گفت
یقینی‌ترین داغ عالم تویی، تو
دل سوخته بی‌گمان از تو می‌گفت
کربلا را زندگی کن
رضا اسماعیلی
باید از او گفت، امّا با زبانی تازه‌تر
با حروف روشنی، با واژگانی تازه‌تر
کربلا زیبایی محض است، از زینب بپرس
تا بیابی از امام جان، نشانی تازه‌تر
خون او گل می‌کند هر سال در جان زمین
خون او گل می‌کند در ناگهانی تازه‌تر
«بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا»
از قیام او شنیدی داستانی تازه‌تر؟
باز کن چشمی به روی خطبه‌های روشنش
حرف‌هایش را تماشا کن، جهانی تازه‌تر
خط بکش بر صورت اسطوره‌های پیش از این
تا به لحن خون، حقیقت را بخوانی تازه‌تر
آیة آزادگی را کن تلاوت همچو «حُرّ»
تا گلویت را به وجد آرد اذانی تازه‌تر
کربلا بوی گل سرخ است در جان جهان
کربلا را زندگی کن، تا بمانی تازه‌تر
در رحلت پیامبر اکرم(ص)
میثم مؤمنی‌نژاد
گرفته بوی شهادت شب وفاتش را
بیا مرور کن ای اشک! خاطراتش را
مورّخان بنوشتند با سرشک یتیم
هجوم درد به سرتاسر حیاتش را
سه سال شعب ابیطالب و شکنجه و بعد
چقدر مرگ خدیجه فسرد ذاتش را
چه سنگ‌ها که بر آیینة وجودش خورد
چه طعنه‌ها که ابوجهل زد صفاتش را
برای غارت جانش قریش خنجر بست
ولی خدای علی خواسته نجاتش را
دلش چو ماه شکست و دو نیم شد؛ امّا
ندید سبزیِ باران معجزاتش را
حرا شروع رسالت، غدیرِ خم پایان
ادا نمود تمامیِ واجباتش را
و بعد غیر علی هر که رفت در محراب
شنید نعرة «لا تقربوا الصلاة»ش را
نذر کریم اهل بیت(ع)
سیّد حسن حسینی
ای شکوه کهکشان‌ها پیشِ چشمانت حقیر
روح خنجرخورده‌ام را از شب مطلق بگیر
رشکِ مرغان رها در باد شد پرواز من
تا شدم در تار و پود خلعت عشقت اسیر
طرح لبخند غیورت مثل باران مهربان
جنگلِ سبز حضورت مثل دریا دلپذیر
کوچه کوچه هفت شهر عاشقی را گشته‌ام
مثل تو پیدا نکردم ای شگفتِ بی‌نظیر!
ای کریمِ آسمانی! با نگاهِ روشنت
سکّة مهتاب را دادی به شب‌های فقیر
به ساحت ملکوتی امام رضا(ع)
راضیه رجایی
می‌شود دست دعای تو به باران نرسد؟!
یا بتابی، به تن پنجره‌ای جان نرسد؟!
می‌شود گوشة چشم تو بیفتد به زمین
این شب تیره به خورشید درخشان نرسد؟!
عطر گیسوی تو در شهر بپیچد روزی
دل لرزان نشابور به سامان نرسد
آمدم پیش تو با این‌همه اندوه؛ ولی
چه غمی هست که پیش تو به پایان نرسد؟!
وای اگر لطف تو راهم ندهد، وای اگر
دست مهر تو به آهوی پریشان نرسد
وای، ای وای! به کوتاهی آن بخت سیاه
که به پیشانی او خاک خراسان نرسد