خودت را فراموش کن!

فرزند آن فیلسوف فقید، علیرضا جعفری به خاطره‏ای از دوران کودکی خود اشاره می‏کند و می‏گوید:

به یاد دارم روزی در منزل سوءتفاهم جزئی بین پدر و مادرم پیش آمد و عباراتی بین آنها ردّ و بدل شد. پس از گذشت مدّت زمانی، وقتی پدرم عازم بیرون رفتن از منزل بود، با نهایت فروتنی جلو آمد، دست مادرم را بوسید و عذرخواهی کرد.

استاد علّامه جعفری در برخورد با همسر، جایگاه علمی و اجتماعی خودش را فراموش می‏کرد و هیچگاه مشکلات مربوط به کارهایش را در خانه مطرح نمی‏کرد. اگر هم خسته بود، امّا سخنان مادرم را نیکو گوش می‏داد و اظهارات معقول و منطقی را می‏پذیرفت. از کوشش‏های همسرش مدام در مناسبت‏های مقتضی قدردانی می‏کرد.