آخرالزّمان؛ شرّ الازمنه

اسماعیل شفیعی سروستانی

آن زمان که امیرالمؤمنین علی(ع) در توصیف آخرالزّمان از این مقطع از زندگی مردم، قبل از ظهور کبرای امام زمان(عج) و برپایی دولت حق با عنوان «شَرّ الأزمَنة؛ بدترین و شرترین زمان‏ها.» یاد کردند، هر شنونده‏ای حق داشت که آرزو کند زندگی و حضور در آن عصر، روزی‏اش نشود.

واضح است در زمانه‏ای که همة خیر در استتار و غیبت قرار می‏گیرد و میان انسان و معدن خیر و رحمت، محمّد و آل محمّد(ع) فاصله می‏افتد، شرّ و پلیدی دامن می‏گسترد. اَصبغ بن نُباته از قول امام علی(ع) روایت کرده است:

«در آخرالزّمان و نزدیک شدن زمان موعود که شرترین زمان‏هاست، زنانی ظاهر می‏شوند که بی‏حجاب و عریان بیرون آمده و خودنمایی می‏کنند. از دین خارج می‏شوند، در فتنه‏ها داخل می‏شوند و به شهوت‏رانی روی می‏آورند، به لذّت‏جویی‏ها می‏شتابند، حرام‏های الهی را حلال می‏کنند و در جهنّم همیشه ماندگارند.»1

غلبة صفت بی‏حیایی و پرده‏دری بر خویشتن‏داری، ابتلا به فتنه‏ها و غلبة شهوات بر عقول، مسابقه در لذّت‏جویی و غرقة محرّمات شدن عمومی مردم، از عصری پرده برمی‏دارد که در آن، این رذایل تبدیل به صفت مشترک و مرسوم مردم در حوزة گستردة فرهنگی و تمدّنی شده باشد؛ ورنه در هر عصری و در میان هر نسلی، برخی مردم بی‏حیا و پرده‏در و فتنه‏جو بوده‏اند. به عبارت دیگر آنگاه که حوزة فرهنگی و تمدّنی، در عصری حامل این صفات مذموم و ساکنانش، محلّ ظهور و تجلّی آن اوصاف شوند، آن عصر، مصداق بارز شرترین ازمنه، یعنی آخرالزّمان است.

امام باقر(ع) در بیان آمد و شد دولت‏ها از روز نخست تا به وقت طلوع خورشید دولت حق فرمودند:

«دولت ما آخرین دولت‏هاست و برای همة خاندان‏ها دولتی است که قبل از ما (دولت حق) به حکومت می‏رسند [...] و خداوند است که می‏فرماید: عاقبت از آن پرهیزکاران است.»2

در حکمت دست به دست شدن دولت‏ها تا به وقت به پایان رسیدن جولان مدّعیان، امام باقر(ع) به ضرورت اتمام حجّت بر اقوام و بسته شدن دفتر ادّعای آنان اشاره و می‏فرمایند:

«زیرا وقتی روش حکومت و سیرة ما را [پس از ظهور] دیدند، نگویند ما هم اگر به حکومت رسیده بودیم، مانند آنان [حضرات معصومان(ع)] عمل می‏کردیم.»3

تردیدی نیست که پس از خاموش شدن لهیب آتش شهوت و جولان مدّعیان و شکسته شدن شکوة نابکاران، دولت تأسیسی حضرت حق، ذیل پرچم حضرت خاتم الاوصیا(عج)، ماندگار باشد و پس از آن، برای غیر ایشان حکومتی و فرصتی باقی نماند. فرمودند:

«بعد از حکومت ما حکومتی نیست؛ زیرا ما اهل عاقبتیم و خدای متعال می‏فرماید: عاقبت از آن متّقین است.»4

اعلام وضعیت قرمز دائمی

این مقدّمه را نوشتم تا معلوم شود برای مؤمنان آل محمّد(ع) در همة ازمنه و امکنه و تا وقت تأسیس دولت حق، وضعیت امنیتی، قرمز است و چنانچه آنان برای خود، وضعیتی

غیر از این را تعریف کنند، دچار خطای استراتژیک گشته‏اند.

خداوند متعال به ابلیس ملعون، حسب علم، حکمت و راز مکنون، مهلتی داده که تا به وقت معلوم، یعنی برپایی دولت حق، استمرار می‏یابد و او با بسیج همة قوا، سعی خود را مصروف به تأخیر افکندن آن واقعة شریف و انهدام و انعدام مؤمنان خواهد کرد.

عبارت وقت معلوم یک بار در آیة 38 «سورة حجر» و بار دیگر در «سورة ص»، آیة 81 وارد شده است: «إِلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوم‏؛ تا روز [و] وقت معلوم.»

در ماجرای نافرمانی از سجده بر آدم(ع)، آنگاه که فرمان لعن و رانده شدن ابلیس صادر شد، او عرض کرد:

«خداوندا! اکنون که چنین است، مرا تا روز رستاخیر مهلت ده.»5

این درخواست نه برای توبه و بازگشت، بلکه برای عناد و کین‏ورزی، از سر حسادت دربارة آدم(ع) بود؛ امّا خداوند حاجت او را تا به وقت معلوم پذیرفت و فرمود: «تو از مهلت داده‏شدگانی تا روز [و] وقت معلوم.»6

علّامه طباطبایی در «المیزان» می‏فرماید:

بسیار روشن به نظر می‏رسد یوم وقت المعلوم غیر از «یوم یبعثون» است و معلوم می‏شود خدای تعالی دریغ ورزیده از اینکه او را تا قیامت مهلت دهد و تا روزی مهلت داده که قبل از روز قیامت است.7 همچنین ذیل آیة 38 سورة حجر می‏فرماید:

آن روز، آخرین روزی است که بشر به وسوسه‏های ابلیس، نافرمانی خدای را می‏کند و آن روز، قبل از روز قیامت و بعث است.8

در «تفسیر عیّاشی» از قول حضرت امام صادق(ع)نقل شده است که آن روزی است که قائم آل‏محمّد(عج) گردن شیطان را می‏زند.9

گذر سال‏ها و قرون، ماهیّت و عملکرد دشمنان ادیان و انسان را بیش از پیش برملا ساخته و پرده را از اتّحاد و اتّفاق آنان برای انهدام سرمایه‏های مادّی و فرهنگی مؤمنان و انعدام نسل آنان کنار می‏زند. این امر به عنوان عمق استراتژی ائتلاف خونین «صلیب، سلفی و صهیون» قابل شناسایی است. با آگاهی از این ائتلاف و استراتژی و علم به وعدة تحقّق دولت حق پس از ظهور، ضرورتاً می‏بایست مؤمنان و شیعیان چند خطّ استراتژیک و راهبرد کلیدی را در رأس سایر راهبردهای کلان مادّی و فرهنگی خود قرار دهند؛ از جملة این خطوط، استراتژی حفاظت و مراقبت از شیعیان و مؤمنان آل محمّد(ع) قابل اشاره است.

1. استراتژی حفاظت و مراقبت تام از شیعیان آل محمّد(ع)

مسلمانان به رغم تجربة لطمات و خسارات از سوی فرزندخواندگان شیطان (بنی‏اسرائیل و اعوان و انصارش)، همواره در میان مناسبات و معاملات فردی و جمعی خود، از مطالعات استراتژیک و اخذ استراتژی قبل از عمل غفلت ورزیده‏اند و با مشغول شدن به مجموعة تاکتیک‏ها و برنامه‏های فصلی، در موضع انفعالی مانده‏اند.

با برملا شدن ائتلاف خونین صلیب، سلفی و صهیون برای شیعیان آل محمّد(ع) واجب و ضروری است که با عبرتگیری از گذشته، به مطالعات استراتژیک اولویت داده و برای مصون ماندن از لطمات جدّی پیش‏رو اقدام کنند.

چنانچه این خطّ استراتژیک و مؤمنانه اخذ و مراعات شود، مانند سپری محافظ و مصونیت‏بخش، مؤمنان را در برابر اقدامات آشکار و نهان دشمنان کین‏جو محافظت کرده و سبب اخذ تصمیمات بازدارندة خاص می‏شود.

چنانچه موقعیت‏های فرهنگی و تمدّنی و مناسبات و معاملات خرد و کلان جامعة مؤمنان در جغرافیای یک میلیون و ششصد هزار کیلومتر مربّع خاک «ایران اسلامی» و با بیش از هفتاد و پنج میلیون جمعیت ملاحظه شود، می‏توان دریافت که وظیفة هریک از آحاد این جمعیت، به نحو عام و متولّیان امور مردم به نحو خاص، در نسبت با این خطّ استراتژیک چگونه تعریف می‏شود.

بروز هرگونه ناهنجاری و بحران در مناسبات و معاملات فرهنگی و تمدّنی (سیاسی، اقتصادی، امنیّتی، فرهنگی و...) این جمعیت بزرگ و شریف و سوءاستفاده از موقعیت‏ها، در وقت تصاحب عناوین و مشاغل و اعطای امتیازات و امکانات به نفع خود یا گروه‏های ویژه، حاکی از غفلت از این خطّ راهبردی و بی‏ایمانی دربارة ضرورت اخذ این خطّ استراتژیک است.

شاید سؤال شود چرا به نحو خاص، به سوی شیعیان و مؤمنان آل محمّد(ع) اشاره کرده و آنان را به عنوان طایفه‏ای

معرّفی کرده‏ام که حفاظت و مراقبت از آنان ضروری است.

این سخن به آن معنی نیست که سایر مظلومان منتشر در سراسر زمین را می‏توان نادیده گرفت، چشم را بر آنچه در آن دست و پا می‏زنند، بست یا خدای ناکرده راضی به ستمی شد که دربارة آنان روا داشته می‏شود؛ بلکه این سخن ناظر بر این است که این طایفه (شیعیان آل محمّد(ع)) به دلیل آنکه حامل هستی‏شناسی و جهان‏شناسی ویژة ولایی‏اند، از موقعیتی ویژه نیز برخوردارند؛ دریافتی که اساساً نه تنها منکر بنیادهای نظری، فرهنگ و صورت‏های تمدّنی ائمّة شرک و کفر و نفاق است، بلکه در افکندن طرحی نو و ابتنای عالمی دیگرگون و متفاوت با آنچه را که تاکنون تجربه شده است، تحت زعامت ائمّة دین(ع) انتظار می‏کشند و بر آنند تا نحوة بودن و زیستن خود را متّکی و مبتنی بر اوامر و نواهی اولیای معصوم و الهی(ع) تعریف کنند.

از همین‏رو و در طول تاریخ، به این طایفه به چشم رافضی و کسانی نگریسته‏اند که به سادگی در نظام‏های خودبنیاد مستکبران مستحیل نمی‏شوند. این‏همه در حالی است که سایر اقوام، طوایف و ملل، به دلیل ممزوج و مخلوط ساختن آموزه‏های فکری و فرهنگی وحیانی با آموزه‏های غیر وحیانی انسان‏های بریده از آسمان و کلام آسمانی، از نقشة کلّی الهی فاصله گرفته‏اند؛ چنان‏که با رویگردانی از مجموعة اوامر و نواهی ائمّة دین(ع) (برای زندگی در عصر غیبت و سال‏های دوری از حجّت منصوب از سوی حق)، خاستگاه فرهنگی و رویکرد تمدّنی خود را با دستاوردهای فرهنگی و تمدّنی شرک‏آلود منطبق ساخته‏اند. به همین دلیل است که آنها اساساً از ماهیّت حاکمان ظلم و جور سابق و حوزه‏های فرهنگی و تمدّنی شرک‏آلود غربی لاحق پرسش نمی‏کنند.

امام صادق(ع) و در پاسخ به سؤال و شکوائیّة ابو بصیر که اعلام داشته بود:

... اینان (دشمنان) به ما لقبی داده‏اند که [از آن] پشت ما شکسته و دل‏های ما مرده است و زمامداران و والیان به دلیل همین لقب، خون ما را حلال می‏شمارند. امام فرمودند: «مقصودت لقب رافضی است؟» ابوبصیر گفت: آری. امام(ع) فرمودند:

«نه. به خدا سوگند! اینان شما را بدین نام نخواندند؛ بلکه خدا شما را بدان نامیده است. ای ابا محمّد! آیا نمی‏دانی که هفتاد نفر از بنی اسرائیل، چون گمراهی فرعون و قومش را دیدند، آنها را واگذاردند و به موسی که او را در هدایت دیدند، پیوستند و آنها را در لشکر موسی، رافضی نامیدند؛ چون فرعون را رها کردند. آنها در میان لشکر موسی، از همه در عبادت کوشاتر و نسبت به دوستی موسی و هارون و فرزندانشان از همگی محکم‏تر بودند. پس خدای عزّ و جلّ به موسی وحی فرمود: «این نام را در تورات برای آنها ثبت کن؛ زیرا من آنها را به این نام نامیده‏ام و این نام را به آنها عطا کرده‏ام.» موسی(ع) این نام را برای آنها ثبت فرمود و پس از آن خداوند این نام را برای شما ذخیره کرد تا آن را به شما عطا فرمود.

ای ابا محمّد! اینان (دشمنان) خوبی را رها کردند و شما شر را واگذاردید. مردم به دسته‏های مختلفی پراکنده شدند و به شعبه‏های زیادی منقسم گشتند و شما در شعبة خاندان پیامبرتان درآمدید و بدان راهی که آنان رفتند، شما هم بدان راه رفتید و همان را که خدا برای شما انتخاب فرمود، شما برگزیدید و همان را که خدا خواست، خواستید. مژده باد بر شما و باز هم مژده باد بر شما که به خدا سوگند، شمایید مورد رحمت حق که هر کاری از نیکوکارتان پذیرفته گردد و از بدکارتان گذشت شود. هر که روز قیامت بدون آن عقیده‏ای که شما دارید به پیشگاه خدای عزّ و جلّ بیاید نه کار نیکی از او پذیرفته شود و نه از کاری از کارهای بد او گذشت شود ...»11

چنان‏که امام(ع) فرمودند: «رافضی به رغم دریافت انحرافی مشرکان و منافقان، دوری جسته از ائمّة شرک و نفاق و پیوستة ائمّة هدایت و قبیلة رحمت است.» بر این اساس، در طول تاریخ و قرون، در مسیر سلسلة بلند قبیلة لعنت که از حلقة اوّلیه، یعنی ابلیس شروع شده و با گذر از میان همة حاکمان و والیان جور و شرک و طغیان، به عصر مدرن رسیده، رافضی‏ها را مؤمنان به آئین توحیدی و مرام انبیای عظام الهی باید شناخت که به رغم تحمّل همة ستم‏ها و سختی‏ها، خود را تا به عصر پیامبر آخرالزّمان(ص) و ائمّة دین(ع)، منصوب از سوی خداوند متعال کشانده‏اند و در کشاکش سختی‏ها و فتنه‏ها، خود را برای پیوستن به حضرت خاتم الاوصیاء(ص) نگه داشته‏اند تا در کنار او مجاهدت کنند و برای همیشه، رسم استکبارورزی و کین‏جویی ظالمانه را از صفحة زمین محو کنند.

در آموزش‏های نظامی و نشانه‏روی به سوی دوایر تو در توی سیبل، همواره نقطة هدف را مرکز سیبل قرار می‏دهند.

در سیبل دشمنی این ائتلاف نامقدّس (صلیبی، سلفی و صهیونی)، شیعیان نقطة مرکزی و جمعیت هدف برای کشتار و ارعاب شناخته می‏شوند و همة بلاها را بر آنان آوار می‏سازند. مگر جز این است که امروز همچون گذشته، شیعیان ایران و «عراق» و «لبنان» و «یمن» و «بحرین» جمعیت هدف در حملات و یورش‏ها فرض شده‏اند؟

جایگاه شیعه در نزد خداوند و اهل بیت(ع)

هداف متجاوزان تعریف می‏شود.

روایات وارد شده دربارة خروج سفیانی، قبل از ظهور امام(عج) از منطقة «شامات» را همة فرق اسلامی قبول کرده و درباره‏اش استناد می‏کنند؛ امّا هم آنان از خود نمی‏پرسند چرا نزد سفیانی و حامیانش، جمعیت هدف برای کشتار، شیعیان آل محمّد(ع) و به قول خودشان رافضیان هستند؟

مگر جز این است که سردمداران همة فرقه‏های نوظهور (طالبان، القاعده، داعش، جبهة النصرة و...) طیّ سال‏های اخیر، قتل عام شیعیان را در اولویت عملیات خود قرار داده‏اند؟

در «الغیبة» نعمانی در حدیث محمّد بن مسلم از قول امام باقر(ع) آمده است:

«و تنها سفیانی برای عذاب (دادن شما) از جانب دشمنان کفایت می‏کند و او برای شما، از جمله نشانه‏های ظهور است.» یکی از یارانشان به ایشان عرض کرد: در آن وقت، او چگونه با زنان و بچّه‏ها برخورد خواهد کرد؟ فرمودند:

«مردان شما از دیده‏های او پنهان شوند و بی‏شک، حرص و میل او (به آزار و کشتار) شیعیان و پیروان ماست.»13

حسب آنچه روایات ائمّة دین(ع) اعلام می‏فرمایند، گویا آفت‏های آوار شده بر شیعیان و مؤمنان آل محمّد(ع) تنها پس از واقعة شریف ظهور، مرتفع می‏شود و آب خوش از گلویشان فرو می‏رود. امام سجّاد(ع) می‏فرمایند:

«هنگامی‏که قائم ما قیام کند، خداوند آفت را از شیعیان ما برمی‏دارد و قلب‏های آنان را مانند پاره‏های آهن قرار می‏دهد و نیروی یک مرد را مساوی با چهل نفر مرد قرار می‏دهد و اینها حاکمان روی زمین هستند.»14

روایات رسیده دربارة شیعیان و شأن و موقعیت‏های آنان در میانة هستی و نیز نقش و مأموریت آنان در نسبت به نقشة کلّی الهی، معلوم می‏سازد که این طایفه، به عنوان سرمایه‏های حجّت خدا، موجب بقای روح و جان دین‏داری و یاری‏دهنده‏ای مؤثّر در تحقّق وعدة الهی در وقت ظهور کبرا شناخته می‏شوند.

در حقیقت اینان به عنوان ادامه‏دهندگان طریقت انبیاء و اوصیای الهی، چونان پیشوایانشان، مورد حسد و نشانة تیر و تیغ دشمنان ادیان و انسانند تا آن زمان که خداوند وعدة خود را در سپردن خلافت زمین به مستضعفان محقّق سازد. انشاءالله.

این معنی برای آن کس که مبتلای هستی‏شناسی و جهان‏شناسی سکولار است، قابل درک نیست؛ بلکه آن را منکر می‏شود. درک این معنا نیازمند آگاهی و باور به هستی‏شناسی و جهان‏شناسی ولایی است.

در کتاب «ولایت ولیّ الله»15 به تفصیل در این‏باره سخن گفته‏ام. به اختصار عرض می‏کنم که در نگرش ولایی، به رغم جها‏ن‏بینی ماتریالیستی، خلقت ارواح و انوار، مقدّم بر خلقت ابدان است و در سلسله مراتب این منظومه، خلق ارواح محمّد و آل محمّد(ع) در اولویت تام، افضل و اشرف از همة ارواح معرفی می‏شود و از نظر شأن و موقعیت نوری و روحی، ارواح مؤمنان و شیعیان این خاندان، اشرف و افضل از ارواح سایر آفریده‏ها هستند. این شأن و شرف، نتیجة تقرّب به وجود مطهّر و منوّر عالی‏ترین موجود برگزیدة خداوند، اشرف الانبیاء و المرسلین، خاتم الانبیاء، محمّد مصطفی(ص) است؛ همو که در وصفش آمده است:

«لَوْلَاكَ لَمَا خَلَقْتُ الْأَفْلَاك؛16

[ای محمّد]! همانا اگر تو نبودی، افلاک را خلق نمی‏کردیم.»

مؤمنان را آزار ندهید؛ ولو به یک کلمه

رسول خدا(ص) در رفعت مقام مؤمنان آل‏محمّد(ص) فرموده‏اند:

«هر کس مؤمنی را ولو به یک جزء کلمه آزار دهد، در روز قیامت در حالی محشور می‏گردد که میان دو چشمش نوشته شده است: این شخص از رحمت خدا مأیوس باشد و چون کسی خواهد بود که «کعبه» و «بیت‏المقدّس» را خراب کرده و ده هزار فرشته را کشته است.»17

سخت‏ترین عذاب در قیامت، دفع ضرر نکردن از مسلمانان

رفاعة بن اعین18 گفت: حضرت صادق(ع) به من فرمودند:

«به تو بگویم که سخت‏ترین عذاب‏ها در قیامت از آن کیست؟» گفتم: بلی سرورم! فرمودند: «کسی است که بر ضرر مسلمانی یک کلمه سخن گفته باشد... می‏دانی بدتر از این، چه کسی است؟» گفتم: نه. فرمودند: «کسی که با قول یا فعلش بر مسلمانی عیب بگیرد (و او را مسخره کند).» سپس فرمودند: «جلوتر بیا تا چیزهایی به تو بیاموزم.»

و بعد فرمودند:

«به خدا و پیامبر(ص) و به ولایت ما اهل بیت(ع) ایمان نیاورده، کسی که مؤمنی برای حاجتی نزد او بیاید و به رویش لبخند نزند. پس اگر آماده داشت، نیازش را برطرف سازد؛ وگر نه خود را باید به زحمت اندازد و حاجت او را بر طرف نماید و اگر این‏گونه عمل نکند، ولایتی میان ما و او وجود نخواهد داشت. اگر مردم بدانند که مؤمن نزد خدا چه مقامی دارد، گردن‏ها برایش خم می‏کردند. خداوند برای مؤمن نامی از نام‏های خود مشتق نموده، پس خدا مؤمن است و برای بزرگداشت بنده‏اش، او را مؤمن نام نهاده است و او در قیامت پناه می‏دهد و خدا پناهش را می‏پذیرد و خدا فرموده است: با من اعلان جنگ کند، کسی که مؤمن را بترساند یا او را آزار دهد و عیسی(ع) می‏فرمود: ای حواریون من! خود را با دشمن داشتن اهل گناه، دوست خدا کنید و با دوری خود از آنان، خود را به خدا نزدیک نمایید و اگر خواستید با مردم همنشینی کنید، با کسانی بنشینید که شما را به اعمال خیر وامی‏دارند و دیدنشان خدا را به یاد شما می‏آورد و شما را به آخرت ترغیب می‏سازند.»19

در بخشی از روایت بلندی که دربارة رافضی خواندن مؤمنان آل محمّد(ع) از قول امام صادق(ع) ذکر شد، جناب ابوبصیر، صحابی زیرک امام(ع)، پی در پی از حضرت می‏خواهد که پرده از جایگاه مؤمنان کنار زده و شأن و شرف آنان را نزد خداوند متعال بازنماید. حضرت نیز برای شادمان ساختن ابوبصیر و پس از او، سایر مؤمنانی که بر حبل الله المتین چنگ می‏زنند، به درخواستش پاسخ مثبت می‏دهد؛ چنان‏که قلب هر شنوندة مؤمنی از شنیدن آن‏همه مژدگانی، از سینه‏اش پر می‏کشد. در ادامة این یادداشت، ترجمة کامل روایت را می‏خوانیم. امام

باقر(ع) فرمودند:

«همانا به خدا! من دوست دارم که در بعضی از آن مجالس با شما باشم. همانا به خدا که من بوی شما و نسیم شما را دوست دارم و شمایید که دین خدا و دین ملائکة او را دارید. پس (مرا به شفاعت و کفالت خود) با پرهیز از حرام و کوشش در طاعات کمک کنید.»20

آنچه در این روایات شیرین موجب مکشوف شدن سرّ اعطای این جایگاه به شیعیان آل محمّد(ع) می‏باشد، این عبارت است که ائمّة دین، شیعیان را حامل دین خدا و دین ملائکة الله می‏شناسند؛ امّا این هم روایت بلندی که به آن اشاره کردم:

فضیلت شیعه

محمّد بن سلیمان از پدرش روایت کند که گفت: روزی در محضر امام صادق(ع) بودم که ابوبصیر21 نفس‏زنان وارد شد و چون در جای خود قرار گرفت، حضرت صادق(ع) رو به او کرده و فرمودند:

«ای ابامحمّد! این نفس زدنت از چیست؟»

- قربانت ای فرزند رسول خدا! سالمند شده‏ام و استخوانم باریک گشته و مرگم نزدیک شده؛ در صورتی‏که نمی‏دانم وضعم در آخرت چگونه است!

- «ای ابامحمّد! تو هم چنین می‏گویی؟»

- چرا چنین نگویم؟ قربانت گردم!

- «ای ابامحمّد! مگر نمی‏دانی که خدای تعالی جوانان شما را گرامی داشته و از پیران شما حیا دارد؟»

- قربانت چگونه جوانان را گرامی دارد و از پیران حیا کند؟!

- «خدا جوانان را گرامی داشته است از اینکه عذابشان کند و از پیران حیا کند که از آنها حساب بکشد.»

- قربانت! آیا این مقام ویژة ما (شیعیان) است یا برای عموم اهل توحید و یکتاپرستان است؟ امام(ع) فرمودند:

- «نه. به خدا! مخصوص شما است؛ نه همة مردم.»

لقب رافضی، لقب خدادادی

در ادامة روایت آمده است: ابوبصیر گفت:

قربانت! اینان به ما لقبی داده‏اند که [از آن] پشت ما شکسته و دل‏های ما مرده است و زمامداران و والیان به دلیل همین لقب، خون ما را حلال می‏شمرند. امام(ع) فرمودند:

«مقصودت لقب رافضی است؟»

- آری.

- «نه. به خدا سوگند! اینان شما را بدین نام نخواندند؛ بلکه خدا شما را بدان نامیده است. ای ابامحمّد! آیا نمی‏دانی که هفتاد نفر از بنی اسرائیل چون گمراهی فرعون و قومش را دیدند، آنها را واگذاردند و به موسی که او را در هدایت دیدند، پیوستند و آنها را در لشکر موسی رافضی نامیدند؛ چون فرعون را رها کردند. آنها در میان لشکر موسی، از همه در عبادت کوشاتر و نسبت به دوستی موسی و هارون و فرزندانشان از همگی محکم‏تر بودند. پس خدای عزّ و جلّ به موسی وحی فرمود: «این نام را در تورات برای آنها ثبت کن؛ زیرا من آنها را به این نام نامیده‏ام و این نام را به آنها عطا کرده‏ام.» موسی(ع) آن نام را برای آنها ثبت فرمود و پس از آن، خداوند این نام را برای شما ذخیره کرد تا آن را به شما عطا فرمود.

ای ابامحمّد! اینان خوبی را رها کردند و شما شر را واگذاردید. مردم به دسته‏های مختلفی پراکنده شدند و به شعبه‏های زیادی منقسم گشتند و شما در شعبة خاندان پیامبرتان درآمدید و بدان راهی که آنان رفتند، شما هم بدان راه رفتید و همان را که خدا برای شما انتخاب فرمود، شما برگزیدید و همان را که خدا خواست، خواستید. مژده باد بر شما! و باز هم مژده باد بر شما که به خدا سوگند! شمایید مورد رحمت حق که هر کاری از نیکوکارتان پذیرفته گردد و از بدکارتان گذشت شود. هر که روز قیامت، بدون آن عقیده‏ای که شما دارید، به پیشگاه خدای عزّ و جلّ بیاید، نه کار نیکی از او پذیرفته شود و نه از کاری از کارهای بد او گذشت شود. ای ابامحمّد! آیا خوشحالت کردم؟»

- قربانت گردم برایم بیفزا.

فرشتگانی که گناهان شیعه را می‏ریزند

در ادامة روایت آمده است امام صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! خدای عزّ و جلّ فرشتگانی دارد که گناهان را از دوش شیعیان ما بریزند؛ چنانچه باد خزان برگ‏های درختان را در فصل آن (پاییز) بریزد و این است معنای گفتار خدای عزّ و جلّ: «آنان که حامل عرشند و آنها که در گرد آنند به ستایش پروردگارشان تسبیح گویند و به او ایمان دارند و برای مؤمنان آمرزش خواهند.»22 و به خدا آمرزش‏خواهی آنان برای شما است؛ نه برای همة مردم. ای ابامحمّد! آیا خوشحالت کردم؟»

ابوبصیر گفت: قربانت، برایم بیفزا!

مؤمنان در قرآن: مردان وفادار به عهد

آنگاه امام صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! همانا خداوند در قرآنش شما را یاد کرده و فرموده است: «از مؤمنان، مردانی هستند که وفا کردند به پیمانی که با خدا بسته بودند، برخی از ایشان مدّت خود را به سر برده (و از این جهان رفتند) و برخی چشم به راه (مرگ)اند و به هیچ وجه تغییری نیافته‏اند.»23 شمایید که وفا کردید بدان پیمانی که خدا در مورد ولایت ما از شما گرفته بود و شمایید که دیگری را به جای ما نگرفتید و اگر چنین نمی‏کردید، خداوند شما را سرزنش کرده، در آنجا که فرماید: «بیشتر آنها را به پیمانی پایبند نیافتیم و بیشترشان را فاسق و بدکار یافتیم»24 ای ابامحمّد! خوشحالت کردم؟»

ابوبصیر دوباره بیشتر خواست و گفت: قربانت، برایم بیفزا!

مؤمنان در قرآن: برادران بهشتی

امام صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! خدا شما را در قرآن خود یاد کرده که فرماید: «برادرانی هستند در روی تخت‏ها روبه‏روی همدیگر ...»25 به خدا سوگند! جز شما را به این سخن قصد نکرده است. آیا خوشحالت کردم ای ابامحمّد!؟»

ابوبصیر گفت: قربانت گردم، برایم بیفزا! امام(ع) فرمودند:

«در آن روز، دوستان دشمن همدیگرند، به جز پرهیزکاران ...»26 به خدا سوگند! کس دیگری را جز شما به این سخن قصد نفرموده است. ای ابامحمّد! خوشحالت کردم؟»

ابوبصیر باز هم گفت: قربانت گردم، برایم بیفزا!

مؤمنان در قرآن: صاحبان خرد

راوی در ادامة روایت می‏گوید: حضرت صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! همانا خدای عزّ و جلّ ما و شیعیان و دشمنانمان را در یک آیه از قرآن خود یاد فرموده است؛ آنجا که فرماید: «آیا یکسانند آنانی که می‏دانند و آنان که نمی‏دانند؟ جز این نیست که صاحبان خرد اندرز می‏گیرند.»27 و ماییم آنان که می‏دانند و دشمنان مایند که نمی‏دانند و صاحبان خرد شیعیان مایند. ای ابامحمّد! خوشحالت کردم؟»

ابوبصیر گفت: قربانت گردم، برایم بیفزا!

یاد مؤمنان در قرآن: همراه با مولایشان علی(ع)

حضرت صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! به خدا سوگند! خدای عزّ و جلّ در آیة ذیل، هیچیک از اوصیای پیامبران و پیروانشان را جدا نکرده است؛ جز امیر مؤمنان علی(ع) و شیعیانش را که در قرآنش فرماید و گفته‏اش حق است: «روزی که دوستی برای دوست خود، کاری انجام ندهد و آنها یاری نشوند؛ جز آنکه خدایش رحم کند...»28 و مقصود خداوند از این آیه، علی(ع) و شیعیان اویند. ای ابامحمّد! آیا خوشحالت کردم؟»

ابوبصیر گفت: قربانت گردم، برای من بیفزا!

مؤمنان در قرآن: بندگانی که خداوند گناهانشان را می‏بخشد

حضرت صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! همانا خدای تعالی شما را در قرآن یاد کرده است؛ آنجا که فرماید: «ای بندگان من که دربارة خویش زیاده‏روی کردید، از رحمت خدا نومید نشوید که به راستی خدا همة گناهان را می‏آمرزد و همانا او آمرزنده و مهربان است!»29 به خدا سوگند! جز شما از این سخن، دیگری منظورش نبوده. آیا خوشحالت کردم ای ابامحمّد؟»

ابوبصیر گفت: قربانت گردم، باز هم برای من بیفزا!

مؤمنان در قرآن، مخلصانند

در ادامة روایت آمده است که حضرت صادق(ع) خطاب به ابوبصیر فرمودند:

«ای ابامحمّد! همانا خدا شما را در قرآن خود ذکر کرده و فرمود: «(ای شیطان!) به راستی که تو را بر بندگان (خاص) من تسلّطی نیست.»30 به خدا سوگند! از این سخن، جز امامان و شیعیانشان را قصد نداشته است. آیا خوشحالت کردم ای ابامحمّد؟» ابوبصیر گفت: قربانت گردم! باز هم بفرما.

مؤمنان در قرآن، صاحبان نعمت

حضرت صادق(ع) فرمودند:

«ای ابامحمّد! همانا خدا شما را در قرآن خود یاد کرده و می‏فرماید: «آنان همدم کسانی هستند که خدا نعمتشان داده است از پیامبران و راستی پیشگان و جانبازان و شایستگان و چه نیکو رفیقانی هستند.»31 در این آیه مقصود از پیامبران، رسول خدا(ص) است و راستی پیشه‏کنندگان و جانبازان ماییم و شایستگان شمایید. پس نامور شوید به شایستگی و صلاح؛ چنانچه خدای عزّ و جلّ شما را چنین نامیده است. ای ابامحمّد! آیا خوشحالت کردم؟»