توسّل به امام هر زمان

ابن‏شهر آشوب به سند خود از داوود رقّی نقل کرده که گفت:

دو تن از بردارانم به قصد مزار از «کوفه» بیرون رفتند. در بین راه یکی از آن دو را تشنگی سختی عارض شد؛ به طوری‏که از روی مرکوبش به زمین افتاد. برادر دیگر سرگشته و متحیّر ماند. پس به نماز ایستاد و خدا را خواند و به محمّد(ص) و امیرالمؤمنین(ع) و ائمّة اطهار(ع)، یک به یک استغاثه نمود تا رسید به امام زمانش، حضرت امام جعفر صادق(ع) و پیوسته به آن حضرت التجاء برد و آن جناب را خواند. ناگاه دید شخصی بالای سرش ایستاده و می‏فرماید: «ای مرد! داستانت چیست؟» او قصّة برادر تشنه را تذکّر داد. آن شخص قطعه چوبی به او داد و فرمود: «این چوب را بین لب‏های برادرت بگذار.» چون آن چوب را بین لب‏های برادرش قرار داد، برادر تشنه به هوش آمد و چشم‏هایش را گشود و برخاست و نشست؛ در حالی که تشنگی‏اش رفع شده بود. پس به زیارت قبر شریف مشرّف گشتند.

چون به کوفه مراجعت کردند، آن برادری که دعا می‏کرد، به «مدینه» مشرّف شد و به محضر امام جعفر صادق(ع) شرفیاب گردید. حضرت او را دعوت به نشستن نمودند و فرمودند: «حال برادرت چگونه است؟ آن چوب کجاست؟» عرض کرد: ای سرور من! با دیدن برادرم در آن حالت، غم و اندوه سختی به من دست داد و همین‏که حق تعالی روحش را به او برگردانید، از کثرت خوشحالی، دیگر از آن چوب غفلت کردم و فراموشش نمودم. حضرت فرمودند: «همان ساعت که تو در غم برادر بودی، برادرم خضر(ع) نزد من آمد. آن قطعه چوب را که از درخت طوبی است، به وسیلة او برای تو فرستادم.» آنگاه حضرت به خادم خود امر نمودند تا سبد را بیاورد. همین‏که آوردند، حضرت آن را گشودند و آن قطعه چوب را بیرون آوردند و نشان او دادند و سپس آن را به سبد بازگرداندند.

از این حدیث شریف چنین استفاده می‏گردد که در موقع اضطرار و پریشانی، در هر عصر و زمانی، باید به امام و حجّت آن عصر توسّل جست؛ چون پروردگار عالم برای اغاثة ملهوفان و گرفتاران هر دوره، ملجأ و پناهگاهی خاص مقرّر و معیّن فرموده است و لذا در این عصر که زمان غیبت حضرت ولی الله اعظم، امام زمان، حجّة بن الحسن، روحی و ارواح العالمین له الفداء است، به ما دستور داده شده که در مهمّات، دست توسّل به سوی آن بزرگوار دراز کنیم.