برترین پند

اوّلین بارش نبود، نمی‏خواست آخرین بارش باشد.

همیشه تا همین‏جا آمده بود و برگشته بود. بی‏آنکه کسی ببیندش. بیابان را رد کرده بود و مدّتی طولانی لابه‏لای نخل‏های سر به فلک کشیدة «مدینه» می‏ایستاد به تماشا.

آمدنش و رفتنش را می‏دید؛ ولی این بار عزمش را جزم کرده بود.

می‏خواست برود جلو در چشم‏هایش نگاه کند و بگوید مدّتی است فکرش را مشغول کرده؛ نه تنها فکرش را، دلش را و همة هوش و حواسش را. شوق شنیدن پندی از زبان رسول خدا(ص) خواب و آرامش را از او گرفته بود. وقتی که دنبالش رفت، او را در مسجد یافت.

نزدیک و سینه به سینه‏اش ایستاد.

پیامبر(ص) چه بوی خوشی می‏داد! لباس‏هایش عجیب تمیز بود؛ هرچند کهنه.

موهای سرش تا سر شانه‏هایش آمده بود؛ شانه زده و مرتّب.

امّا لباس مرد عرب تمیز نبود و موهایش در هم و پیچ و تاب خورده. مرد خودش را جمع و جور کرد و گفت: من مردی بیابانگرد هستم. مرا پندی کامل و جامع بیاموز که همان برایم کافی باشد.

پیامبر(ص) با تبسّم و مهربانی به او نگاه کردند و فرمودند: «به تو امر می‏کنم که اخلاق نیکو داشته باشی و غضب نکنی.» مرد عرب تعجّب کرد. برای بار دوم از پیامبر اکرم(ص) خواست تا پندی کامل به او بیاموزد، پیامبر نیز صبورانه برای سومین بار همان پاسخ را تکرار کردند. مرد تمام قد ایستاد گفت: دیگر از شما پرسشی نمی‏کنم؛ چون به من دستوری جز اخلاق نیکو ندادید.