کسی را می‏شناسم که...

مجتبی حسنی

فضیل بن زبیر گوید:

روزی میثم تمّار را دیدم که سوار بر اسبش در راهی می‏رفت. در این میان با حبیب بن مظاهر، نزدیک جلسه‏ای از بنی‏اسد با یکدیگر مواجه شدند. پس شروع به سخن گفتن کردند. از جمله سخنان آنان این بود که حبیب گفت: مردی را می‏نگرم که موی جلوی سرش ریخته و قدری چاق است و در دارالرّزق به شغل خربزه‏فروشی اشتغال دارد [و منظور او از این سخنان، میثم تمّار بود که با گوشه و کنایه از او سخن می‏گفت] و می‏بینم که در راه محبّت اهل بیت پیامبر(ع) به دار کشیده شده و شکمش با با چوب پاره کرده‏اند.

بعد از حبیب، میثم نیز گفت: من نیز مردی را می‏شناسم که صورتش سرخ است و موهایش در دو طرف آویخته و برای یاری فرزند دختر پیامبرش به سوی او می‏شتابد و در این راه کشته می‏شود و سر او را در «کوفه» می‏چرخانند [و منظور او، همان حبیب بن مظاهر بود].

این سخنان را گفتند و از هم جدا شدند.

اهل آن جلسه که این حرف‏ها را شنیدند، گفتند: ما تا کنون دروغگوتر از این دو نفر ندیده بودیم.

اهل مجلس هنوز در جای خود بودند که رُشید هجری از راه رسید و سراغ میثم و حبیب را از آنان گرفت. گفتند: آنها اینجا بودند و این حرف‏ها را زدند و رفتند. رشید گفت: خداوند میثم را مورد رحمت قرار دهد که یادش رفت بگوید: هرکس سر حبیب را بیاورد، جایزه‏اش صد درهم بیشتر است. این را گفت و رفت.

امّا همین گروه گفتند: به خدا سوگند! روزگاری نگذشته بود؛ مگر اینکه دیدیم میثم تمّار را بر دار کشیدند و سر حبیب را نیز که در راه امام حسین(ع) کشته شده بود، آوردند و تمام حرف‏هایی که زده بودند، همه را به چشم خود دیدیم.

[و گفتند:] حبیب از جمله هفتاد نفری بود که حسین(ع) را یاری کردند؛ در حالی که با کوهی از شمشیر از لشکری جرّار روبه‏رو شدند و نیزة دشمنان را با سینه و شمشیرهایشان را با صورت خود خرید؛ در حالی که دشمن به آنان امان‏نامه و اموالی فراوان پیشنهاد کرد؛ ولی آنان نپذیرفتند...

و حبیب کسی بود که در شب عاشورا با دیگران قدری مزاح کرد. در این حال، یزید بن حصین همدانی که به سیّدالقرّاء معروف بود، به او گفت: برادر جان! الآن چه وقت مزاح است؟

ولی حبیب گفت: کدام زمان دیگر برای مزاح جز این ساعت مناسب‏تر است؟ به خدا قسم! به محض هجوم این لشکر طغیانگر و شهادت ما، به ملاقات جلوه‏های زیبای الهی در بهشت خواهیم شتافت.1

نگارنده گوید:

اوّلاً راه و رسم پویش راه ولایت و دفاع از امام معصوم و رهبر نظام اسلامی، جز شهادت و کشیده شدن در خاک و خون و قطعه قطعه شدن نیست و این، ویژگی کوی ولایت است که تا کنون نیز ادامه داشته و شهادت روح‏الله عجمیان و آرمان علی‏وردی، از نمونه‏های اخیر آن است؛

ثانیاً جسارت و شهامت این شهیدان و نشاط و سبک‏بالی آنان و خانواده‏هایشان و دیگر جوانان آماده و فدائیان ولایت نیز از همان روحیة حبیب بن مظاهر نشئت می‏گیرد.

پی‏نوشت