گلستانه

به مناسبت میلاد پیامبر(ص)

ماه فروماند از جمال محمّد

سرو نباشد به اعتدال محمّد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر با کمال محمّد

وعدة دیدار هر کسی به قیامت

لیلة اسری شب وصال محمّد

آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی

آمده مجموع در ظلال محمّد

عرصة گیتی مجال همّت او نیست

روز قیامت نگر مجال محمّد

و آن‏همه پیرایه بسته جنّت فردوس

بو که قبولش کند بلال محمّد

همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد

تا بدهد بوسه بر نعال محمّد

شمس و قمر در زمین حشر نتابد

نور نتابد مگر جمال محمّد

شاید اگر آفتاب و ماه نتابند

پیش دو ابروی چون هلال محمّد

چشم مرا تا به خواب دید جمالش

خواب نمی‏گیرد از خیال محمّد

«سعدی» اگر عاشقی کنی و جوانی

عشق محمّد بس است و آل محمّد

سعدی

به ساحت ملکوتی امام زمان(عج)

می‏برم این روزها نام ترا آرام‏تر

تا بمانم در شمار عاشقان گمنام‏تر

نیستی فرصت برای درد دل کردن کم است

درد دل باشد برای دردهایی عـام‏تر

درد اول، دوری از آیینه و آئینگی‏ست

درد دوم، درد دل‏هایی ازین هم خام‏تر

کاش گاهی هم به ما سر می‏زدی، هرچند نیست

در میان خستگان از قلب ما ناکام‏تر

زیر لب ذکر تو را هر روز و هرشب گفته‏ام

گفتـه‏ای: آرام‏تر، آرام‏تر، آرام‏تر...

کاسۀ شعر مرا از دست عشق انداختی

تکه‏ای را تر کن از سرچشمۀ الهام، تر

می‏رسی و انتخابی سخت خواهی کرد، آه

بی گمان از عاشقانی بهتر و خوشنام‏تر

سهم ما شوق حضور و آبروی انتـظار

سهم عاشق‏های از گمنام هم گمنام‏تر

نغمه مستشار نظامی

در شادباش ولادت امام حسن عسکری(ع)

بر او سلام که شایستۀ سلام است او

که از سلالۀ ابن الرضا، بِنام است او

که هاشمی‏نسب و فاطمی‏مرام است او

که یادگار برومند ده امام است او

به شهر سامره مصداق فیض عام است او

***

به نور و جلوۀ رخسار ماه او، صلوات

جمال گلشن توحید را تبسّم اوست

مسیح عترت اطهار را تجسّم اوست

کلیم با شجر طور در تکلّم، اوست

که دومین حسن، ابن الرّضای سوم اوست

ز حادثات جهان، جان‏پناه مردم اوست

به هرکه راه برد در پناه او، صلوات

***

خدای خوانده به حُسن جمال خود، حَسنش

ستارۀ سحری، خوشه‏چین انجمنش

شفای دیدۀ یعقوب، بوی پیرهنش

که دیده ماه فلک، گل بریزد از دهنش؟

شمیم وحی خدا می‏تراود از سخنش

به عطر و رایحۀ دل‏بخواه او، صلوات

محمّدجواد غفورزاده

زینب(س)

هرچند، نامِ نیک، فراوان شنیده‏ایم

نامی، به با شکوهی زینب، ندیده‏ایم

ارث از دلِ شجاع تو برده‏ست، یاعلی!

نامش گره به نام تو خورده‏ست، یاعلی!

ترکیبِ عقل روشن و بیداری دل است

شاگردیِ تو کرده، که استادِ کامل است

آن‏قدر از زبانِ تو، حکمت شنیده است

تا با یقین، به وادی عصمت رسیده است...

یک شب رسید و سنگ صبورِ غم تو شد

او زینب تو، محرم تو، مرهم تو شد

بر دامن حسین و سرِ شانة حسن

این است، راز زینت شیر خدا شدن

قانون عقل و عشق جهان را به هم زند

وقتی عقیلة العرب از عشق دم زند

قاسم صرّافان